Τούτων δε πάντων αρχή και το μέγιστον αγαθόν φρόνησις. Διό και φιλοσοφίας τιμιώτερον υπάρχει φρόνησις, εξ ής αι λοιπαί πάσαι πεφύκασιν αρεταί, διδάσκουσα ως ουκ εστίν ηδέως ζην άνευ του φρονίμως και καλώς και δικαίως, {ουδές φρονίμως και καλώς και δικαίως} άβευ του ηδέως. Συμπεφύκασι γαρ αι αρεταί τω ζην ηδέως και το ζην ηδέως τουτων εστίν αχώριστον.

Μτφ:
Αφετηρία για όλα αυτά, και συνάμα το υπέρτατο αγαθό, είναι η φρόνηση. Για τούτο κι από τη φιλοσοφία προτιμότερη είναι η φρόνηση, από την οποίαν απορρέουν όλες οι αρετές: η φρόνηση που μας διδάσκει ότι δεν είναι δυνατόν να ζει κανείς χαρούμενα αν η ζωή του δεν έχει γνώση, ομορφιά και δικαιοσύνη, κι ούτε πάλι μπορεί να έχει η ζωή του γνώση, ομορφιά και δικαιοσύνη, αν δεν έχει χαρά. Γιατί οι αρετές είναι σύμφυτες με το να ζει κανείς ευτυχισμένα, και το να ζει, πάλι, ευτυχισμένα είναι αξεχώριστο από αυτές.