Κάθομαι στο μώλο του λιμανιού.
Κάθομαι στον πρωινό ήλιο – Θα κάθομαι μέχρι το βράδυ – Κοιτάζω τα πλοία που ’ρχονται – Και μετά κοιτάζω που φεύγουν –
Κάθομαι στο μώλο του λιμανιού – Χάνοντας τον καιρό μου – Άφησα το σπίτι μου στην Τζόρτζια – Τράβηξα για το Φρίσκο Μπέυ – Δεν είχα τίποτα για να ζήσω – Φαίνεται πως τίποτα δεν μου πάει καλά – Φαίνεται πως τίποτα δεν θ’ αλλάξει – Όλα επαναλαμβάνονται – Δεν μπορώ να κάνω – Ότι που λένε δέκα άνθρωποι – Καταλαβαίνω, το μόνο που απομένει – Είναι ν’ αράξω εδώ το κορμί μου – Κι αυτή η μοναξιά δε θα μ’ αφήσει μόνο – Περιπλανήθηκα δυό χιλιάδες μίλια – Για να κάνω σπίτι μου αυτό το μώλο – Τώρα κάθομαι στο μώλο του λιμανιού – Κοιτάζοντας την παλίρροια – Κάθομαι στο μώλο του λιμανιού – Χάνοντας τον καιρό μου. –
Ottis Redding ( 9/9/1941 – 10/12/1967)
Μετάφραση: Φίλοι του Rock, FLYIN’ HIGH – ROCK ΠΟΙΗΣΗ, Εκδ. Απόπειρα, Αθήνα 1980
( Το αλίευσα από τη στήλη : ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΑΝΘΟΛΟΓΙΟ, της εφ. Η ΑΥΓΗ, με ανθολόγο γι΄ αυτό το μήνα τον Πάνο Σκουρολιάκο.)



