Χρησιμοποιώ τον α’ ενικό, για να δείξω και να νομίσουν οι άλλοι ότι έχω οικειότητα μαζί του. Θα τον πλευρίσω, θα είμαι διαθέσιμος σ΄ότι ζητήσει και έτσι θα κάνω τον παράγοντα με εξυπηρετησούλες, μιά καλή κουβέντα για επιδοτήσεις, κανένα διορισμό και όλα τα γνωστά.Έτσι κάτι θα βγάλω από το δημόσιο κορβανά αυτές τις δύσκολες στιγμές, για τις δικές μου ανάγκες. 

Βάζετε στοίχημα ότι έτσι θα γίνει; Ότι τα παράσιτα, οι παρατρεχάμενοι θα το προσπαθήσουν;

Έχετε σκεφθεί πως εκτός από τους πολιτικούς, υπάρχει μία ολόκληρη στρατιά παρατρεχάμενων τους που σαν διψασμένα νταβάνια απομύζησαν το Δημόσιο;

Πάντοτε, βέβαια, για το καλό του τόπου, για την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό. Για την παράταξη και το καλό του κόμματος.

Θα ήταν δίκαιο ( και πρακτικά εύκολο) αν όλοι αυτοί έμπαιναν άμεσα σε εργασιακή και κοινωνική εφεδρεία.

Αλλιώς, ταλαίπωροι ( πολίτες του “καλού κουράγιου”) ο Χόρστ είναι μόνο η αρχή


Share: