Δύσκολες μέρες, κατηφείς άνθρωποι…αδιέξοδο.
Προχθές όλο το πρωινό το πέρασα μέσα στους χώρους του χειρουργείου. Από τις 10π.μ. και μετά, σιγά -σιγά στην αρχή, πιό γρήγορα στη συνέχεια μία ασυνήθιστη κινητικότητα παρατηρούσες στους διαδρόμους. Σε κάθε γωνιά, μέσα ή έξω από τις αίθουσες οι νοσηλεύτριες κρατώντας στα χέρια τους τον αναλυτικό λογαριασμό της μισθοδοσίας τους, μιλούσαν πότε σιγανά μεταξύ τους ( οι φιλενάδες) πότε δυνατά σε ομήγυρεις. Οι περισσότερες δήλωναν πως “δεν είναι δυνατόν”, “δεν τα βγάζω πέρα”, “ξεφτιλα” κ.λ.π. Οι άντρες λίγο πιό ρεαλιστές, κοσμούσαν με τα αρμόζοντα επίθετα τους πολιτικούς, πρώτα τους κυβερνώντες και μετά όλους τους άλλους.
Τι είχε συμβεί: τους είχαν περικόψει τους μισθούς τόσο πολύ με κάτι “ αχρεωστήτως καταβληθέντα” και κάτι “εισφορές” που ήθελες δεν ήθελες απορούσες πως μπορούσε να γίνει αυτό. Γιατί πραγματικά αν μία νοσηλεύτρια με πολύχρονη υπηρεσία παίρνει 15νθήμερο 300 ή 400 ευρώ, τότε η κατάσταση έχει ξεφύγει. Πολλές έχουν παιδιά σε ηλικία σπουδών, άλλες έχουν στεγαστικά δάνεια, κάποιας ο άντρας έχει απολυθεί κ.ο.κ. Πως θα ζήσει αυτός ο κόσμος;
Το θέμα είναι ιδιαζόντως ειδεχθές, γιατί οδηγεί στην εξαθλίωση μία κοινωνική ομάδα με σημαντικό έργο, αλλά και το σπουδαιότερο: με εξειδικευμένη και ανθυγιεινή εργασία.
Το θέμα γίνεται περισσότερο αηδιαστικό, γιατί αυτές οι γυναίκες και άνδρες, πληρώνουν εκτός των άλλων και τις πρόωρες συνταξιοδοτήσεις της Λιάνη και των άλλων αεροσυνοδών, των ιπτάμενων, των επίγειων, των εισαγομένων, των τυφλών που είδαν το φως τους και των αναπήρων που πήραν τη σεζλόγκ τους και περπάτησαν στις παραλίες. Αυτές οι λειτουργοί της υγείας ( και όχι απλά εργαζόμενες) πληρώνουν τα σπασμένα του κάθε βλαχοπίθηκου του Life style και του κάθε λαμόγιου που εξακολουθεί να ζει σ΄αυτή τη χώρα.
Προσπάθησα να απαλύνω τις μαύρες σκέψεις τους με αστεία ή κουβέντες παρηγοριάς. Τίποτε. Δεν καταπίνεται αυτό που συνέβει ( Και ακόμα περισσότερο αυτό που θα συμβεί).
Την άλλη ημέρα, από περιέργεια, πήγα να δω και εγώ τι γίνεται με τη μισθοδοσία μου. Λοιπόν, καμία έκπληξη : και ο δικός μου μισθός θυσία στην αλληλεγγύη: 480ευρώ λιγότερα το μήνα οι απολαβές μου.
Δεν έχει τέλος η κατρακύλα. Και τι να πουν οι άνεργοι, οι φτωχοί, αυτοί που έχουν κάποιο μειονέκτημα. Ζούμε μία κοινωνική καταβαράθρωση. Θα επιζήσουμε, δεν γίνεται αλλιώς. Αλλά αυτοί που μας κυβέρνησαν και οι παρατρεχάμενοι τους δεν θα νοιώσουν καμία συνέπεια; Θα κάνουν την αυτοκριτική τους και όλα καλά;
