Λόγος επαινετικός υπέρ Άδωνη ή τα καλά της ξένης επικυριαρχίας ή τα κακά του κεφαλιού μας.

Στην εποχή μας ο γιατρός δεν είναι ανεξέλεγκτος. Δεν είναι ο μικρός ημίθεος που η κρίση του είναι θεσμός και απ’ όλους σεβαστή. 

Σήμερα υπάρχουν οι μεγάλες μελέτες, οι ειδικές ανασκοπήσεις, οι συναινετικές ή κατευθυντήριες οδηγίες, η διακίνηση της γνώσης σε μηδέν χρόνο. Σήμερα ξέρουμε ποιες είναι οι καλύτερες ή ασφαλέστερες ή πιο χρήσιμες επιλογές για κάθε νόσο και κάθε περίπτωση. Ο γιατρός έχει την ευθύνη να επιλέξει το καλύτερο για τον ασθενή του, αλλά ταυτόχρονα και το λιγότερο επιζήμιο για τα ασφαλιστικά ταμεία ή τον υγειονομικό σχηματισμό που ανήκει.

Η ύπαρξη ελεγκτικών μηχανισμών για τις επιλογές των γιατρών και των νοσοκομείων είναι στις ημέρες μας επιβεβλημένη για να προστατευθούν οι ασθενείς και τα ασφαλιστικά ταμεία τους. 

Είναι δείγμα προόδου να λειτουργήσουν τέτοιοι μηχανισμοί. Και είναι κρίμα που αυτό θα γίνει γιατί το επιβάλουν οι αρχές “κατοχής” και δεν το είχαμε φτιάξει εμείς. Είναι ντροπή να μας το λένε κάποιοι ξένοι εμπειρογνώμονες. Οι δικοί μας δεν ντρέπονται να το ακούν;

Είναι ειρωνεία για τους προοδευτικούς να εισαγάγει το μέτρο ο υπουργός που κορόιδευαν.

Είναι παρήγορη αλλαγή πολιτικής που για πρώτη φορά γίνονται αναφορές για παρατυπίες και στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος αν κάποιος ερευνούσε τα ΜΜΕ των τελευταίων δεκαετιών θα νόμιζε ότι ήταν η όαση της καλοσύνης στη διεφθαρμένη Ελλάδα ( Μόνο το δημόσιο τομέα ήξεραν να απαξιώνουν, με την γελοία δικαιολογία ότι αυτός ανήκει στον λαό. Λες και τα ασφαλιστικά ταμεία ή τσέπη του ασθενή – καταναλωτή άνηκε στον κυρ Μήτσο).