Έχει μέλλον το ΕΣΥ;
Εύλογο ερώτημα. Οι περισσότεροι που δημοσιεύουν τις απόψεις τους περιγράφουν την κατάσταση τραγική, την κατάρρευση να πλησιάζει. Το τελευταίο οχυρό του δημόσιου χαρακτήρα του ΕΣΥ: η πλήρης και αποκλειστική απασχόληση των γιατρών του μπορεί να καταργηθεί. Είναι αυτό το τελικό πλήγμα;
Η απάντηση δεν είναι ούτε εύκολη, ούτε απλή. Και όλοι έχουν “λερωμένη τη φωλιά τους”, είτε πρόκειται για κυβέρνηση, αντιπολίτευση, ιατρικά συνδικάτα, νοσηλευτές, είτε και για τον ίδιο το λαό. Επομένως, η έξωθεν καλή μαρτυρία δεν αποτελεί προνομιακή αφετηρία κανενός.
Υπάρχει και η κούραση του κόσμου. Θα βρεθούν υποστηρικτές του ΕΣΥ; Λαός να το στηρίξει;
Εξ ανάγκης πλέον, η ώρα των αποφάσεων έχει έρθει και δεν αφορά ή δεν πρέπει να αφορά μόνο την κυβέρνηση. Ήρθε η ώρα να μιλήσουμε ειλικρινά, να σχεδιάσουμε διεξόδους ρεαλιστικές και να δουλέψουμε εντατικά για να επιτύχουμε από τη μια ο πολίτης όταν αρρωστήσει να έχει την κατάλληλη και οικονομικά ανεκτή φροντίδα, από την άλλη οι εργαζόμενοι στο χώρο της υγείας να διατηρήσουν ένα επίπεδο αμοιβών και συνθηκών εργασίας ικανοποιητικό στις σημερινές συνθήκες και, τέλος, η πολιτεία να προσφέρει ένα σύγχρονο σύστημα υγείας οικονομικά ανεκτό και αποτελεσματικό.
Δύσκολα όλα τα παραπάνω. Δεν λύνονται, όμως, με μονομανίες και προκαταλήψεις, ούτε με το να μπουν πάνω απ’ όλα τα συμφέροντα των δανειστών μας. Είναι επιτακτική ανάγκη ηγεσία, στελέχη, εργαζόμενοι και πολίτες να δείξουν ανάλογη με το μερίδιο της ευθύνης τους σοβαρότητα.
Μία πρώτη επισήμανση, που θα την αναλύσω σε επόμενη ανάρτηση: η μη αποκλειστική απασχόληση των γιατρών ούτε καταστροφή του ΕΣΥ είναι, ούτε εμποδίζει να γίνουν αλλαγές που να ικανοποιούν τις ανάγκες των πολιτών.
Αν ένα τέτοιο μέτρο ενταχθεί σε μία ευρύτερη σειρά μεταρρυθμίσεων και αν υπάρξουν οι απαραίτητες δικλείδες ασφαλείας, τότε μιά τέτοια αλλαγή δεν έχει τόσο θεμελιώδη σημασία για το δημόσιο χαρακτήρα της υγείας.
Αλλά θα επανέλθω.
Υ.Σ. : Η εικόνα του γλάρου, είναι προσπάθεια γαληνέματος του θυμικού. Όταν είμαστε οργισμένοι ( κάτι πολύ συχνό στις ημέρες μας) δεν μπορούμε να δούμε την πραγματικότητα με τη νηφαλιότητα που πρέπει.
