Κάτι που συνεχίζει να μ’ εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία χειραγωγούνται οι συμπολίτες μας. Συστηματική για λίγες ημέρες κατευθυνόμενη ειδησεογραφία ( κυρίως από τις τηλεοράσεις) και διέγερση της κοινωνικής ζηλοφθονίας (το ένα κοινωνικό κομμάτι ζηλεύει το άλλο και θέλει το κακό του), αρκούν για μπορεί μία κυβέρνηση να περάσει χωρίς μεγάλες αντιστάσεις όποια πολιτική θέλει.

Όχι, δεν είναι η απεργία των ταξιτζήδων το ερέθισμα γι’ αυτές τις σκέψεις. Είναι οι κουταμάρες που συνεχώς ακούω περί μεγάλου δημόσιου τομέα στη χώρα μας που πρέπει να μειωθεί.

Σε προηγούμενο σημείωμα μου είχα αναφέρει ότι με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε. δεν έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα. Επομένως, αυτοί που ισχυρίζονται το αντίθετο ή άσχετοι είναι ή κακοήθεις.

Είναι, όμως, γεγονός ότι οι δανειστές ζητούν να γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ώστε να μειωθούν τα έξοδα του κράτους και έτσι να περισσεύουν περισσότερα χρήματα για την αποπληρωμή του κεφαλαίου τους και των τόκων.  Για τις κοινωνίες που ζούμε αυτή η απαίτηση δεν είναι παράλογη, ούτε αυτή καθ’ αυτή ασυνήθιστη ή ανήθικη. Σε δάνεισα; Πρέπει να με ξεχρεώσεις.

Το πράγμα, όμως, αλλάζει όταν πολιτικοί αναλαμβάνουν να « περάσουν αυτή τη γραμμή».

“ Έχουμε τεράστιο δημόσιο και πρέπει να μειωθεί για να μην πληρώνει το κόστος ο ιδιωτικός τομέας.” μας λένε οι πολιτικοί και οι διάφοροι κατ’ έντολή «…γράφοι». 

Αν θυμάστε στην αρχή της κρίσης οι κήρυκες «περι μεγάλου δημοσίου» μας μίλαγαν για 1,5 εκατομμύρια δημόσιους υπάλληλους. Στη συνέχεια στη μέτρηση των δημοσίων υπαλλήλων ( που στην ουσία ήταν ένα τέστ υπακοής της ηγεσίας και ελέγχου των αντιστάσεων των ελλήνων πολιτών) επιβεβαιώθηκε αυτό που ήξερε και πριν από τη μέτρηση το ελληνικό κράτος. ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περίπου 700.000 ( με τους οπλίτες 5ετούς θητείας κ.λ.π.).

Αυτές οι 700.000 κόστιζαν στην αρχή της κρίσης 700.000 ευρώ ( ποσό αυθαίρετο που το αναφέρω για να διευκολύνω τους υπολογισμούς). Αν απολύονταν 200.000 υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κόστιζαν στο κράτος 500.000 ευρώ. Αυτό είναι που μετράει: το πόσα ξοδεύει ή εξοικονομεί το κράτος για μισθοδοσία. Και με 200.000 απολύσεις θα εξοικονομούσε, στο παράδειγμα μας, 200.000 ευρώ

Έτσι, άμα είχαν γίνει οι απολύσεις όπως υστερικά αναλύουν κάποιοι …γράφοι  και αναλυτές ( τρομάρα τους), τότε θα εξοικονομούσαμε, όπως ανέφερα 200.000 ευρώ. Και σύμφωνα με τους αναλυτές θ’ άρχιζε η ανάκαμψη του ιδιωτικού τομέα και η Ελλάδα θα απογειωνόταν.

Κάτι τέτοιοι ισχυρισμοί είναι βλακώδεις και απάνθρωποι. Και ιδού γιατί:

Από τους 700.000 υπαλλήλους έχει κοπεί από την αρχή του μνημονίου το 35% των απολαβών τους ( ή 4.5 μήνες αποδοχές). Αυτό σημαίνει ότι το κράτος έχει εξοικονομήσει 245.000 ευρώ ( σύμφωνα με το παράδειγμα). Με άλλα λόγια είναι σαν να έχει απολύσει 245.000 υπαλλήλους ή 45.000 περισσότερους απ’ ότι θα περίμεναν οι διαπρύσιοι κήρυκες των απολύσεων!

Μετά από μια τέτοια εκ των πραγμάτων τεράστια εξοικονόμηση, γιατί συνεχίζουν να διαδίδουν τέτοιες απόψεις; Δύο είναι οι λόγοι: ο ένας είναι ότι πρέπει να εξοικονομηθούν και άλλα χρήματα για τους δανειστές, ανεξάρτητα αν το κράτος έχει συρρικνωθεί τόσο που ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού να μην μπορεί σε λίγο να προσφέρει. Ο άλλος λόγος είναι ότι αν απ’ αυτή την εξοικονόμηση υπάρξει κάποιο μικρό κομμάτι που μπορεί να πάει στην ελληνική οικονομία, αυτό να πάει στους ιδιώτες επιχειρηματίες.  

Και ενώ όλοι γνωρίζουμε το τι καταναλώνουν οι υπάλληλοι σε μισθούς και πως σε αυτούς οφείλεται η δανειακή υπερφόρτωση του κράτους, κανείς δεν μας έχει πει πόσο κόστισαν και κοστίζουν στον έλληνα φορολογούμενο ( αλλά και στον ευρωπαίο) οι επιδοτήσεις, οι φοροαπαλλαγές και όλα τ’  άλλα κίνητρα που έχουν δωθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Κανείς δεν μας έχει παρουσιάσει πόσα λεφτά πήγαν που και τι έγινε ως αποτέλεσμα για την αύξηση της παραγωγικότητας.

Γιατί από την μια ζητούν το κράτος να μικρύνει και να μην ανακατεύεται πουθενά και από την άλλη ζητούνται κίνητρα και καλή ψυχολογία ( τι ευαισθησία) για τον ιδιωτικό τομέα. Αν είσαι πραγματικά παραγωγικός, αν μπορείς να δημιουργήσεις και να προχωρήσεις γιατί δεν το κάνεις μόνος σου, αλλά θέλεις κρατική συμπαράσταση; Τι σόι υπερασπιστής στης ελεύθερης αγοράς είσαι, αν για να δουλέψει η επιχείρηση σου πρέπει να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος; Αυτός δεν είναι φιλελευθερισμός, αυτό είναι μισο-φιλελευθερισμός ( δηλ, κατά το ήμισυ – σ’ ότι αφορά εργαζόμενους, υπαλλήλους και φόρους- άκρατα φιλελεύθερος και κατά το άλλο  ήμισυ – σ’ ότι αφορά τις φοροαπαλλαγές και τις επιδοτήσεις – κρατιστής )

Αμ έτσι πήγαμε κατά διαβόλου. Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, κατά διαβόλου θα πάμε.

Μα η ανεργία; Η απάντηση είναι ακόμα πιο φανερή: υπάρχει ανεργία γιατί κλείσανε επιχειρήσεις και δραστηριότητες που επλήγησαν από τις μειώσεις που υπέστησαν οι μισθοί και οι συντάξεις. Χωρίς λεφτά δεν γίνεται κατανάλωση. Χωρίς κατανάλωση δεν υπάρχει παραγωγή και εμπορική διαμεσολάβηση

Μα θα αυξηθούν οι εξαγωγές; Μα τι να εξάγουμε που θα μας βοηθήσει να μειώσουμε την ανεργία; Ξέρετε πολλούς μερακλήδες επιχειρηματίες που αγαπάνε το αντικείμενο τους ή τη βιοτεχνία τους και τη βιομηχανία τους και είναι σε θέση να φτιάξουν τεχνολογικά προηγμένα προϊόντα και να επεκτείνουν τις δουλειές τους;

Τουρισμός και υπηρεσίες. Τίποτε άλλο. Αυτές θα είναι και οι μεγάλες επενδύσεις και το μέλλον της απασχόλησης στη χώρα μας. Όλες οι υπόλοιπες επενδύσεις θα αφορούν εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών. Θα φτάσουμε να πληρώνουμε κάποια εταιρεία με τίτλο « πράσινος αέρας» για το οξυγόνο που αναπνέουμε ( με την αιτιολογία ότι θα κάνει έργα που θα βοηθήσουν να καθαρίσει ο ατμοσφαιρικός αέρας).

Υπερβολές; Εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε.

Σε κάθε περίπτωση η συνέχιση της συζήτησης περί πολλών δημοσιών υπαλλήλων γίνεται με κακό σκοπό και αυτό που επιδιώκεται θα βλάψει ακόμα περισσότερο όλους τους Έλληνες πολίτες.