Κάθομαι στο μώλο του λιμανιού.

Κάθομαι στον πρωινό ήλιο – Θα κάθομαι μέχρι το βράδυ – Κοιτάζω τα πλοία που ’ρχονται – Και μετά κοιτάζω που φεύγουν –
Κάθομαι στο μώλο του λιμανιού – Χάνοντας τον καιρό μου – Άφησα το σπίτι μου στην Τζόρτζια – Τράβηξα για το Φρίσκο Μπέυ – Δεν είχα τίποτα για να ζήσω – Φαίνεται πως τίποτα δεν μου πάει καλά – Φαίνεται πως τίποτα δεν θ’ αλλάξει – Όλα επαναλαμβάνονται – Δεν μπορώ να κάνω – Ότι που λένε δέκα άνθρωποι – Καταλαβαίνω, το μόνο που απομένει – Είναι ν’ αράξω εδώ το κορμί μου – Κι αυτή η μοναξιά δε θα μ’ αφήσει μόνο – Περιπλανήθηκα δυό χιλιάδες μίλια – Για να κάνω σπίτι μου αυτό το μώλο – Τώρα κάθομαι στο μώλο του λιμανιού – Κοιτάζοντας την παλίρροια – Κάθομαι στο μώλο του λιμανιού – Χάνοντας τον καιρό μου. –

Οι κινητοποιήσεις ενεργών πολιτών με στόχο την ευαισθητοποίηση της κοινωνίας σε κάποιο πρόβλημα ή σε κάποια δράση που πρέπει να αναληφθεί αποτελούν σύνηθες φαινόμενο σε Ελλάδα και εξωτερικό. Σε πολλές χώρες η συμβολή των απλών ανθρώπων, είτε χρηματική είτε με εθελοντική εργασία έχει δώσει διεξόδους σε πολλές δυσκολίες.
Μία μεγάλη μαύρη τρύπα που υπάρχει στο χώρο της παροχής φροντίδων υγείας στη χώρα μας είναι αυτή της αποκατάστασης της υγείας και λειτουργικότητας όσων υπέστησαν έναν τραυματισμό ή πάσχουν από κάποια σοβαρή πάθηση.
Ιδιαίτερα οι καρκινοπαθείς στη χώρα μας ζουν σε δύσκολες συνθήκες. Δεν είναι μόνο οι ελλείψεις στη διάγνωση και θεραπεία, αλλά είναι και η σχεδόν πλήρης ανυπαρξία στήριξης και αποκατάστασης τους στη συνέχεια.
Το κράτος, δυστυχώς, τόσο λόγο κρίσης, όσο και λόγο αδιαφορίας των ιθυνόντων δεν πρόκειται να κάνει κάτι σε αυτό το θέμα. Μάνο αν κινητοποιηθούν οι πολίτες, μπορεί να βελτιωθεί η κατάσταση.