Χθες το πρωί βγήκα με τη γυναίκα μου να ψωνίσω κάτι απαραίτητο που δεν ήταν φθηνό. Μπήκα στο μαγαζί, όχι από τα συνηθισμένα, με ρούχα ή άλλα παρόμοια. Ακριβά προϊόντα πουλούσε. Όση ώρα η γυναίκα μου ασχολιόταν να κοιτάζει τα διάφορα αντικείμενα, εγώ χάζευα ασκόπως, πότε την κίνηση έξω στο δρόμο, πότε κάποιο από τα προϊόντα που ήταν εκτεθειμένα στις βιτρίνες του μαγαζιού. Άθελα μου πήρε το μάτι μου πάνω στον πάγκο, μπροστά από το γραφείο – ταμείο, το ειδοποιητήριο που είχε στείλει η εφορία προς τον ιδιοκτήτη για την έκτακτη εισφορά, κάτι που το έχουν λάβει οι περισσότεροι το τελευταίο διάστημα. Τι ήθελα να το δώ. Μου χάλασε όλη την ημέρα. Γιατί, ο μεν ιδιοκτήτης είχε δηλώσει για το 2010 ετήσιο εισόδημα 5.200 ευρώ, η δε γυναίκα του 10.400 Ευρώ. Το ξανακοίταξα, με τρόπο, αρκετές φορές. Ναι δεν έκανα λάθος. Ο ιδιοκτήτης την έβγαζε με λιγότερο από 450 ευρώ το μήνα και η γυναίκα του με 880 ευρώ. Φτώχεια καταραμένη. Τι να σου κάνει το ακριβό μαγαζί, το rolex στο χέρι, το καλό πουκάμισο. Τη φτώχεια του διασκέδαζε με αυτά.

Ποιος φταίει γι΄αυτό; Οι πολιτικοί, ο λαός, οι νεφελίμ;

Είναι ανικανότητα ή ηθελημένη πρακτική αυτή η “αδυναμία” δίκαιης φορολόγησης;