Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές θα ήθελα να γράψω κάποιες παρατηρήσεις:

1. Ένα κράτος που βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία κομματικών μηχανισμών, όπως το δικό μας, υποφέρει και δεν αποδίδει προ- και άμεσα μετεκλογικά. Η οικονομική και κοινωνική κρίση θα ενταθεί εξαιτίας των εκλογών.

2.  Λογικά, ένας οιοσδήποτε ( φυσικό πρόσωπο ή ομάδα ατόμων) εξαπατούσε τους πολίτες ( με ψεύτικές υποσχέσεις), ένας που άλλα έλεγε ότι θα κάνει και άλλα έκανε, δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχίζει ατιμώρητα να κοροϊδεύει, τάζοντας  πάλι. Στην καθημερινή ζωή μας αυτό είναι ποινικό αδίκημα. Στην πολιτική επίσης, μόνο που δικαστής είναι ο πολίτης. Και η ποινή είναι ο εξοστρακισμός του απατεώνα.

3. Απαραίτητη προϋπόθεση για ένα νέο ξεκίνημα για ανόρθωση της χώρας, για μιά νέα δυναμική πορεία προς το μέλλον, είναι να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι για την καταβαράθρωση και την οπισθοχώρηση. Είναι στοιχειώδες δείγμα εθνικής αξιοπρέπειας. Και ισχύει σε όλες τις χώρες και όλες τις ιστορικές περιόδους. Στη δημοκρατία η καταψήφιση είναι η τιμωρία.

4. Όποιος συνεχίζει να υπόσχεται στον ελληνικό λαό ότι θα δει καλύτερες μέρες σύντομα είναι ΨΕΥΤΗΣ και ΑΓΥΡΤΗΣ. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα για τα επόμενα χρόνια είναι: φτώχεια με αξιοπρέπεια και προοπτική βελτίωσης ή φτώχεια αναξιοπρεπής με στασιμότητα και αβέβαιο μέλλον. 

5. Όποιος πιστεύει στον αρχηγό, όποιος στηρίζει την επιλογή στη φυσιογνωμική ή διαισθητική αντίληψη που έχει για τον έναν, είναι συνυπεύθυνος της κατάντιας μας. Ας αφήσουμε το σταριλίκι για τα περιοδικά “Ο.Κ.”, “Chiao” και για τις μεσημεριανές εκπομπές.Το ανθρωποκεντρικό σύστημα ( Ο Ανδρέας, ο Κώστας, ο Γιώργος κ.λ.π.) είναι το πιο διεφθαρμένο. Αυτούς που κρίνουμε είναι αυτούς που θα μας κυβερνήσουν, δηλ. τα στελέχη: αν είναι τα ίδια πρόσωπα, και να έχει αλλάξει ο αρχηγός ( τρομάρα του) πάλι οι ίδιες μετριότητες που μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι θα αναλάβουν να μας αποτελειώσουν. 

6. Ταυτοποιήσεις του παρελθόντος, συνθήματα και χαρακτηρισμοί είναι πλέον για τους μυημένους των κομματικών στρατών και τους αγαθούς. Έννοιες όπως “δημοκρατικός”, “προοδευτικός”,“αριστερός”, “φιλελεύθερος” “πατριώτης” δεν λένε τίποτα και έχουν μαγαριστεί πολύ. 

7. Πρώτο κριτήριο να πάρουμε σοβαρά ένα κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές είναι αν έχει κάποιο πρόγραμμα στο οποίο να δεσμευτεί και το οποίο να είναι εφικτό και αποδεκτό για τον καθένα μας. Όχι ταμπέλες. Όχι στις πολιτικές ομιλίες καλολογικού περιεχομένου, που μπορείς να τις εκφωνήσεις σε οποιαδήποτε ευκαιρία. Γιατί τα τελευταία χρόνια οι ομιλίες των πολιτικών μας γεμάτες κοσμητικά επίθετα, γλαφυρές ουδέτερες περιγραφές και καλολογικά στοιχεία, ταιριάζουν για όλες τις περιστάσεις, για γάμους και κηδείες, αλλά προπάντων για την αερολογούσα νεοελληνική μεταπολίτευση των πολιτικά και νοητικά υστερούντων.