Διαβάζω σε καλή γερμανική εφημερίδα ότι “οι αναζητήσεις για ερωτήματα σχετικά με την υγεία είναι μία από τις τρείς πιο συχνές αιτίες χρησιμοποίησης του διαδικτύου, γενικώς. Σχεδόν 5% όσων ψάχνουν στο διαδίκτυο το κάνουν για κάποιο ιατρικό θέμα. Από καιρό έχει αποκτήσει ο γιατρός ανταγωνισμό από τον ηλεκτρονικό υπολογιστή”*
Σκέφτομαι ότι πράγματι η διαδικτυακή επικοινωνία ανοίγει νέους ορίζοντες. Έχω ξεκινήσει να φτιάχνω ένα σύστημα ενημέρωσης για τα ιατρικά θέματα που γνωρίζω. Βρίσκομαι στη φάση των πειραματισμών, χρησιμοποιώντας ως μέσο 3 ιστολόγια και 3 σελίδες του facebook. Όλο αυτό το διάστημα πειραματίστηκα τόσο με τη θεματολογία, όσο και με τους τρόπους παρουσίασης της. Έχω ψάξει, όσο λίγοι, τις διαδικτυακές πηγές γύρω από τα θέματα στα οποία έχω επικεντρωθεί. Κατάφερα να διακρίνω όρια και αποχρώσεις, έντιμες και λιγότερο έντιμες προσπάθειες. Είμαι σχεδόν έτοιμος για το επόμενο βήμα. Δηλώνω, όμως, πως έχω πολύ μεγάλο άγχος.
Το γιατί απαντιέται από το γεγονός πως το κύριο μάθημα αυτής της σχεδόν 3ετούς ενασχόλησης μου είναι ότι η πληροφόρηση είναι ένα πολύ δυνατό όπλο. Μπορεί να βοηθήσει αφάνταστα, αλλά μπορεί να κάνει και μεγάλη ζημιά. Ορισμένοι κατακρίνουν αυτόν που αναζητεί την πληροφόρηση ως συνυπεύθυνο, αν πέσει θύμα κακής πληροφόρησης. Όμως, στην πραγματικότητα οι πραγματικοί και οι μοναδικοί σχεδόν φταίχτες είναι αυτοί που γράφουν και δημοσιοποιούν, γιατί αν διαδίδουν άχρηστες ή ζημιογόνες πληροφορίες, το κάνουν κατά κανόνα ενσυνείδητα .
Νομίζω ότι το μόνο που παρέχει στον αναγνώστη μία εγγύηση για όσα γράφονται, είναι η επωνυμία του συντάκτη και του διαχειριστή της ιστοσελίδας ή του ιστολογίου. Ο αναγνώστης πρέπει όταν διαβάζει πληροφορία σχετικά με την υγεία, βα γνωρίζει ποιος είναι αυτός που υπογράφει.
Και επειδή πολλές φορές, ιδίως στη χώρα μας, ιδιώτες ( άτομα ή ομάδες) αρέσκονται να κρύβονται πίσω από οργανώσεις (αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες ή σωματεία κοινωφελή), νομίζω ότι πρέπει οι προσπάθειες ενημέρωσης και παρουσίας στο διαδίκτυο να αποκτήσουν πρόσωπο και ονοματεπώνυμο.
Σε ορισμένους φαίνεται λίγο ως “αμερικανιά” το να βάζεις το όνομα σου και τη φωτογραφία σου. Είναι όμως το πιο έντιμο. Δείχνεις ποιος είσαι και ότι με αυτή την παρουσία, αναλαμβάνεις την ευθύνη αυτών που έγραψες.
Γι’ αυτό, αγαπητοί φίλοι, προβάλω τα γραφόμενα μου με τη φωτογραφία και το ονοματεπώνυμο μου. Και με την εμπειρία που έχω αποκτήσει μπορώ να ισχυριστώ ότι η επωνυμία δυσκολεύει τον γράφοντα, προστατεύει, όμως, καλύτερα τον αναγνώστη.
