Η μοναξιά του νέου χειρουργού. 

Αργά μεσημέρι. Η επέμβαση προς το τέλος της. Ο παλαιότερος, εγώ, έχω αφήσει το νεότερο να κλείσει το τραύμα. Τον βλέπω σκυφτό να δουλεύει. Τον φωτογραφίζω. 

Ακούμε μόνο για γιατρούς που κάποια απάτη έχουν κάνει ή που “έφαγαν” κάποιο ασθενή. Ελάχιστοι γνωρίζουν τον κόπο, την υπομονή, τον εξευτελισμό της ελάχιστης αναγνώρισης που εισπράττουν επί χρόνια και την αποκαρδίωση που νοιώθουν από το αβέβαιο επαγγελματικό μέλλον τους. Και όμως, οι νέοι γιατροί, αξίζουν πολλά, περισσότερο απ’ ότι αξίζαμε εμείς στην ηλικία τους.

Μία φωτογραφία μελαγχολική, αλλά γεμάτη από την αγάπη του νέου χειρουργού γι΄αυτό που κάνει. Μία φωτογραφία από τη λειτουργία του στον πράσινο ναό της τέχνης του. Καλή αντοχή και επιτυχία.