Δεν είμαι ρατσιστής, ούτε φανατικά θρησκευόμενος. Δεν θεωρώ τη ράτσα μου κυρίαρχη, ούτε θέλω να επιβάλω τις απόψεις μου (πολιτικές ή θρησκευτικές) σε κανέναν.

Αυτή, όμως, η “ιερή οργή” των μουσουλμάνων, πότε για κάποιο κακόγουστο φιλμάκι, πότε για κάποιο σκίτσο ή για κάτι που δήθεν κάποιος έκανε, μου προκαλεί θλίψη και οργή. Πρόκειται για κλασική περίπτωση άγριας εκμετάλλευσης φτωχών ανθρώπων από δήθεν θρησκευόμενους. Παραληρηματική συμπεριφορά για τον προφήτη αντί για ουσιαστική βοήθεια να ορθοποδήσουν αυτές οι εξαθλιωμένες μάζες.

Απέναντι σε αυτό το φαινόμενο δεν υπάρχει καμία συμπάθεια. Αντιλήψεις και συμπεριφορές μεσαιωνικού φανατισμού, αποκρούονται χωρίς κανένα δικαιολογητικό. Είναι επικίνδυνες και πρέπει οι υποστηρικτές τους να απομονωθούν. Αν το δίλημμα είναι: φανατισμένοι θρησκόληπτοι ή Αμερικανοί, η ξεκάθαρη απάντηση είναι: Αμερικανοί. 

Αυτά τα λέω όχι γιατί άκουσα κάποιον να υπερασπίζεται το θρησκόληπτο φανατισμό, αλλά γιατί έχω ακούσει πολλούς να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα στη βάση μιας αντιαμερικανικής εμμονής.

Νομίζω αυτός που δίκαια έχει ανάγκη της υποστήριξης μας είναι ο απλός και μη επιδειξίας πιστός μουσουλμάνος. Αυτά που πρέπει να προστατεύσουμε είναι η κουλτούρα της ανεξιθρησκίας ( που έχει και ρίζες Αμερικάνικες) και, κυρίως, η πάτρια θρησκεία που δεν διακατέχεται από μισαλλοδοξία και συναναστρέφεται εντίμως και αυτούς που συχνά ή μηδέποτε εκκλησιάζονται.