Ο μικροομολογιούχος ήταν ένας συμπολίτης μας, που τις οικονομίες του τις αποταμίευσε σε ομόλογα ελληνικού δημοσίου. Έδωσε τα χρήματα του, για να έχει μία λογική απόδοση, βοηθώντας παράλληλα το κράτος του. Και τους κόπους του ( των περισσοτέρων τα χρήματα ήταν προϊόντα κόπου), τους υφάρπαξε με μία απόφαση το Ελληνικό κράτος (με το περίφημο κούρεμα). 

Μία μέρα μέσα στο βαγόνι του μετρό άκουσα μία νεαρή ευτραφή κοπέλα και τη μητέρα της να συζητούν με κάποιον γνωστό τους, που τον συνάντησαν τυχαία, για το πως τρέχουν να μαζέψουν χαρτιά, να μιλήσουν με δικηγόρους, να φτιάξουν ένα σύλλογο ομολογιούχων και άλλα πολλά, γιατί η κοπελιά τις οικονομίες των τριών χρόνων που είχε δουλέψει τις είχε κάνει ομόλογα. “ Δεν είναι τόσο μεγάλο το ποσό, αλλά αυτά ήταν όσα είχα μαζέψει. Δεν είναι δίκαιο αυτό που μας κάνανε” έλεγε και ξανάλεγε, διακόπτοντας την μητέρα της που με μεγαλύτερο πάθος μιλούσε και ανέλυε την κατάσταση στον γνωστό τους. Δύο γυναίκες απλές, χωρίς πλούσιο ντύσιμο ή περιποίηση, νοικοκυρεμένες και εργατικές. Και απ’ αυτές βρήκαν να “ βουτήξουν” τα λεφτά! Για να σωθεί η πατρίς, που δεν σώθηκε. Αλλά για το μεγάλο fund του εξωτερικού (με ένα από εκείνα τα τραλαλά ονόματα) λίγες μέρες μετά βρήκαν και πλήρωσαν εκατοντάδες εκατομμύρια, έως την τελευταία δεκάρα.

Τώρα μερικοί μικροομολογιούχοι την είχαν στημένη, έξω από το κτίριο της εθνικής τράπεζας, και εμπόδισαν τη συνάντηση του τότε υπουργού οικονομικών κ. Ε. Βενιζέλου με το διοικητή της τράπεζας ( το “εθνικής" επίτηδες γραμμένο μικρό. Ιδιωτική τράπεζα είναι). Διαβάστε το ρεπορτάζ και απολαύστε την ανακοίνωση του γραφείου τύπου του ΠΑΣΟΚ. Τη διάβασα και ενθυμούμενος την κοπέλα το μόνο σχόλιο που αυθόρμητα έκανα ήταν : τι να πει κανείς; Γιατί να γίνει ο "θεσμικός ρόλος” σεβαστός (αυτό μας μάρανε) όταν ο εκπρόσωπος του θεσμού περιφρόνησε και αδίκησε βάναυσα αυτούς των οποίων τα συμφέροντα υποτίθεται ότι είχε αναλάβει να υπερασπίσει; Η πατρίδα μας δεν είναι μήτε οι κάμποι, μήτε τα βουνά. Είναι οι άνθρωποι της. Και όταν δεν τους σέβεσαι, δεν σέβεσαι την ίδια την πατρίδα. Κανείς, εξάλλου, δεν έσωσε την πατρίδα του βουλιάζοντας τους πολίτες της στη φτώχεια, την πίκρα και την απογοήτευση.