Πριν κάποιες δεκαετίες ο Βούλγαρος καλλιτέχνης  Christo (Javacheff) είχε την έμπνευση να  σκεπάζει διάσημα κτίρια ή ενδιαφέροντα φυσικά τοπία με χιλιάδες τετραγωνικά υφάσματος, διαφοροποιώντας ή “εξαφανίζοντας” την εικόνα τους και αυτό που σηματοδοτούσε. Και αυτή η παρέμβαση δεν διαρκούσε πολλές ημέρες.

Αυτή η πρακτική μου είχε φανεί πως θα μπορούσε να είναι πολύ χρήσιμη σ΄εμάς τους Έλληνες, πως θα μπορούσε να μας βοηθήσει να αντικρίσουμε καλύτερα τον πραγματικό εαυτό μας, το ποιοι πραγματικά είμαστε.

Πιο συγκεκριμένα: Αν για ένα μήνα σκεπάζαμε εμείς όλα τα αρχαία μνημεία, κλείναμε τα μουσεία, κρύβαμε επιγραφές, εξαφανίζαμε αναφορές και συζητήσεις σχετικές με τους αρχαίους ημών προγόνους, αν δηλ. ζούσαμε ένα μήνα χωρίς τους αρχαίους Έλληνες ( και τη σχέση τους με αυτό τον τόπο), τότε θα επικεντρωνόμαστε σ’ αυτό που σήμερα είμαστε, θα αναδεικνύαμε με σαφήνεια, χωρίς φτιασιδώματα και αναδρομές, αυτό που είναι το πραγματικό είδωλο και η πραγματική αξία μας.

Γιατί, δυστυχώς, είμαστε σαν τους ξεπεσμένους απόγονους πλουσίων οικογενειών, που  όντας φτωχοί ως ρακένδυτοι συνεχίζουν να έχουν την μύτη ψηλά και να νομίζουν πως είναι σπουδαίοι, κάτι που αναπόφευκτα έχει ως αντίτιμο την ιλαρή αντιμετώπιση των άλλων.

Λοιπόν, αν θέλουμε προκοπή ας δούμε τον πραγματικό εαυτό μας. Τις δικές μας ικανότητες και δυνατότητες. Ας πάψουμε να ζούμε και να παρηγοριόμαστε από τους αρχαίους. Ας σταματήσουμε τα δάνεια από το παρελθόν, γιατί και αυτά δεν είναι δωρεάν.

Αν το σημερινό πρόσωπο μας μας στεναχωρήσει, δεν πειράζει. Μόνο αν πατάμε γερά στη γη , θα μπορέσουμε να βρούμε το βηματισμό που μας αξίζει ( γιατί στο κάτω- κάτω δεν είμαστε – η πλειοψηφία- για πέταμα).

Όχι, λοιπόν το καθημερινό σήριαλ με την Αμφίπολη. Δεν μ’ ενδιαφέρει. Ας αφήσουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους και ας συγκεντρωθούμε στο πως οι ζωντανοί θα αναστήσουν αυτόν τον τόπο με συντεταγμένη δημιουργική εργασία, αντοχή και κέφι.