Να αποφύγουμε τις ταραχές, τις συγκρούσεις και τις οξύνσεις.

Να απομονώσουμε όσους μας διχάζουν.

Να σταθούμε κριτικά απέναντι σε όσα μας παρουσιάζουν ως επικαιρότητα.

Να δουλέψουμε εντατικά (ο καθένας στο πόστο του).

Να σταματήσουμε τον επιδεικτικό τρόπο ζωής ( χαρακτηριστικό γνώρισμα των άδειων ανθρώπων)

Να έχουμε μνήμη. Ό,τι υπόσχεται και ο,τι έπραξε ο καθείς που εμπλέκεται στα κοινά δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Να σκεφτούμε το κοινό συμφέρον ως απαραίτητη προϋπόθεση για την κατάκτηση του ατομικού συμφέροντος.

Να σταματήσουμε να θεωρούμε αποδεκτή την “υποχρέωση” να εξυπηρετούμε συγγενείς, φίλους, συντοπίτες, Όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες, γνωστοί και άγνωστοι.

Να πάψουμε να βλέπουμε τους ξένους ως ανώτερους ( αν είναι από τα πλούσια κράτη) ή κατώτερους( αν είναι από φτωχές χώρες). 

Να ενηλικιωθούμε, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν μας φταίνε οι ξένοι, αλλά εμείς οι ίδιοι για όσα μας έχουν συμβεί.

Προτιμότερη είναι η φτώχεια με αξιοπρέπεια, από την επίπλαστη ευμάρεια με υποτέλεια. Προϋπόθεση για μια τέτοια επιλογή είναι η εμπέδωση αισθήματος δικαιοσύνης και η αναγνώριση της προσπάθειας των ηγετών.

Να δείξουμε υπομονή. Δεν μπορούμε να γίνουμε κάτι σημαντικά καλύτερο ως πολίτες σε λίγα χρόνια. Μπορεί η ελευθερία να θέλει αρετή και τόλμη, αλλά θα χρειαστεί για να διαρκέσει το υποκείμενο που τη διεκδικεί να έχει προπαίδευση στον ρόλο του υπεύθυνου πολίτη. Και αυτό στη χώρα μας χρειάζεται πολύ καιρό για να αποκτηθεί από ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού.