Ακούγονται πολλά για τις καθυστερήσεις στα νοσοκομεία του ΕΣΥ και για τις λίστες αναμονής.

Ιδού, όμως ένα παράδειγμα μίας άλλης διάστασης στο θέμα, που είναι γνωστή σε διάφορες εκδοχές μόνο στους μυημένους:

Σήμερα το απόγευμα, μπαίνοντας στο νοσοκομείο για να πάω στο γραφείο μου και να δεχθώ τις επισκέψεις του απογευματινού ιατρείου, είδα στον γκισέ των εξωτερικών ιατρείων να δουλεύει η προϊσταμένη του γραφείου κίνησης ( αυτού που καλεί τους ασθενείς για εισαγωγή) και με την οποία γνωριζόμαστε από πολλά χρόνια. Πλησίασα στην τζαμαρία, την χαιρέτησα και για να της κοινοποιήσω το γεγονός ότι τις τελευταίες ημέρες δεν έχουν γίνει οι εισαγωγές που περίμενα, με βάση τα εισιτήρια που έχω δώσει, της είπα χαμογελώντας:

– Γεια σας με λένε Φιλόπουλο. Ξέρετε δουλεύω εδώ ως γιατρός και δίνω και εισιτήρια.

Κατάλαβε, αμέσως τι εννοούσα και μου απαντάει:

– Δεν πάμε καλά κ. Φιλόπουλε. Τι να κάνω; Τις καλώ και δεν έρχονται. Η μία μου λέει ότι είναι απασχολημένη και δεν μπορεί τώρα γι΄αυτό μου ζητά να την καλέσω την άλλη εβδομάδα, η άλλη θέλει να περάσουν οι γιορτές, μία άλλη μου είπε πως ακόμα φιλοξενεί την αδελφή της και δεν μπορεί να της πει να φύγει. Η δε τελευταία, σήμερα το μεσημέρι, ήταν όλα τα λεφτά: της είπα να έρθει να μπει στο νοσοκομείο την Τετάρτη και μου απάντησε πως αυτό δεν γίνεται με τίποτα γιατί την Τετάρτη έχει κλείσει ραντεβού στο κομμωτήριο. Τρελαθήκαμε εντελώς σας λέω.

Κούνησα συγκαταβατικά το κεφάλι μου και της απάντησα χαμογελώντας, καθώς αποχωρούσα, πως δεν πρέπει να αγανακτεί και να στενοχωριέται γιατί ο πελάτης, ιδίως αν είναι πελάτισσα, έχει πάντα δίκιο.

Υ.Γ.

Όλα τα εισιτήρια που δίνω για κανονική εισαγωγή ( πολυήμερη) είναι ασθενών με καρκίνο που δεν είναι κατάλληλες να αντιμετωπιστούν με ημερήσια νοσηλεία γιατί έχουν κάποιο πρόσθετο πρόβλημα υγείας ή είναι πολύ μεγάλες σε ηλικία.