Αυτή η γελοιότητα, αυτό το έργο των ατάλαντων και ρυπαρών “καλλιτεχνών”, σε τι διαφέρει από τις καταστροφές που κάνουν οι τζιχαντιστές στα μνημεία του Ιράκ; Υπόκοσμος και οι μεν και οι δε.

Για να γίνει, όμως, η συγκεκριμένη καταστροφή στο κτίριο του Πολυτεχνείου χρειάστηκε χρόνος, επομένως δικαιολογημένα προβάλει η απορία πως και σ’ αυτό το τόσο κεντρικό σημείο της Αθήνας δεν περιπολούσε κάποιος αστυνομικός; Θεωρώ πως είναι και αυτό ένα ακόμα δυσάρεστο δείγμα ότι το κράτος μας αδυνατεί να διεκπεραιώσει στοιχειώδεις υπηρεσίες;

Αλλά, υπάρχει και ένα άλλο, πολύ πιο ενοχλητικό ερώτημα: από αυτό το κεντρικό σημείο δεν πέρασε κάποιος πολίτης, κάποιο αυτοκίνητο; Δεν μπορούσαν οι διερχόμενοι να αντιδράσουν στους καταστροφείς; Δεν μπορούσαν να ειδοποιήσουν την αστυνομία;  Θα μπορούσε κάποιος πικρόχολα να ισχυριστεί πως κάτι τέτοιο το περιμένεις από πολίτες και όχι από άτομα που περιφέρονται στην πόλη ερμητικά κλεισμένα στον μικρόκοσμο τους, σκυφτά, με φόβο να σηκώσουν το κορμί και τα μάτια ψηλά. Γιατί, στο κάτω – κάτω, όλη αυτή η βρωμιά, που κάποιοι την ονομάζουν γκράφιτι, δεν θα υπήρχε στους τοίχους των πόλεων μας, αν οι πολίτες αντιδρούσαν στους βανδαλισμούς του κάθε περιθωριακού. Και αυτή η αδράνεια μαυρίζει εντονότερα και από το μαύρο στους τοίχους του Πολυτεχνείου, την ελπίδα για το μέλλον και δικαιώνει τον κάθε πικρόχολο ισχυρισμό.