Δεν είμαι πολεμοχαρής, ούτε και βίαιος. Όσο για τις πολιτικές πεποιθήσεις μου, δεν τις δημοσιοποιώ λόγω επαγγέλματος και κοινωνικής θέσης, αλλά σίγουρα δεν διακατέχομαι από “ακραίες” πεποιθήσεις.

Σε παρέλαση έχω πολλά χρόνια να πάω. Αν είμαι καλά, σε λίγα χρόνια θα πάρω τα εγγόνια μου και θα τα πάω να παρακολουθήσουν μία. Το θεωρώ καθήκον οικογενειακό. Αν τους αρέσει, θα τα ξαναπάω.

Διάβασα προχθές πως τα συνθήματα των Ο.Υ.Κ. προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, σχεδόν ανατριχίλα σε κάποια κόμματα και πολιτικούς. Σεβαστή η γνώμη τους. Όμως, αυτή η “μη μου άπτου” προσέγγιση των δημόσιων πραγμάτων έχει και τα όρια της. Οι καταδρομείς, αλλά και όλοι οι στρατιώτες είναι πολίτες που προετοιμάζονται να πολεμήσουν. Δηλαδή να θυσιάσουν τη ζωή τους, αλλά και να αφαιρέσουν τη ζωή κάποιου άλλου. Στρατιώτες χωρίς ιδανικά, χωρίς αίσθηση δύναμης και ανωτερότητας δεν είναι καλοί πολεμιστές. Και οι Ο.Υ.Κ. είναι ειδικά και σκληρά εκπαιδευμένοι πολεμιστές για δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές. Δεν είναι επισκέπτες σε δεξίωση για να τους  προσφέρουν σοκολατάκια ( όπως στον κ. πρέσβη στη γνωστή διαφήμιση).

Ας πάψουμε να φλυαρούμε για επουσιώδη και να τα κάνουμε πρώτο θέμα. Η χώρα δίνει μάχες ζωής και θανάτου αυτά τα χρόνια, και η  κριτική στα ΟΥΚ είναι άστοχη. Τι θα ήθελαν οι δυσανασχετούντες βουλευτές (και κόμματα), να εκπαιδεύσει τις ΟΥΚ ο κ. Ζαμπούνης ώστε να μπορούν δημόσια να επιδεικνύουν ότι κατέχουν τα μυστικά της κοινωνικής savoir vivre;