Προς τι ο θυμός και η αντιπαλότητα;

Υπεύθυνοι για το καλό ή το κακό που συμβαίνει στις ανεξάρτητες δημοκρατικές χώρες σε περιόδους ειρήνης είναι οι πολιτικοί που έχουν εκλεγεί από τον λαό. Αν αυτοί είναι ανίκανοι, διεφθαρμένοι, άχρηστοι κ.ο.κ., αυτό απλά αντανακλά μία ανίκανη, διεφθαρμένη, άχρηστη κ.ο.κ. πλειοψηφία πολιτών.

Η καγκελάριος της Γερμανίας είναι υπόλογη στους συμπολίτες της. 

Εγώ δεν είμαι Γερμανός, ούτε αισθάνομαι υπόδουλος σε Γερμανούς για να διαμαρτυρηθώ στην καγκελάριο ( να την κάνω να συγκινηθεί ή να συνειδητοποιήσει κάτι). Εγώ είμαι Έλληνας και λογαριάζομαι με τους δικούς μου πολιτικούς εκπροσώπους. Αν τους θεωρώ ακατάλληλους, αλλά η πλειοψηφία του λαού τους εγκρίνει, το αποδέχομαι, παρά τη διαφωνία μου.

Καλώς ήρθες και καλώς να πας στην πατρίδα σου κα Μέρκελ. Εύχομαι ο Έλληνας συνάδελφος σου να προστάτευσε τα δικά μου συμφέροντα. Αν δεν το έκανε, κακό του κεφαλιού μου και του δικού του. Τελεία και παύλα.

Άκουσα και είδα διάφορους σχολιαστές να καυτηριάζουν την πρωτοβουλία του στρατηγού Μιχάλη Κωσταράκου να μιλήσει στους διαδηλωτές με τηλεβόα, για να τους ζητήσει να αποσυρθούν από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Διαφωνώ απόλυτα μαζί τους. Αντιθέτως, θα ήθελα να συγχαρώ τον στρατηγό γιατί έπραξε το αυτονόητο: πήρε την ευθύνη και μίλησε προς τους πολίτες. Ούτε διέταξε να απομακρυνθούν βιαίως, ούτε κατέβασε τα τανκς του.

Και έτσι πρέπει να είναι. Ο στρατιωτικός προστατεύει την πατρίδα των πολιτών, δεν τσακώνεται με τους πολίτες.

Από την άλλη, οι εν δικαίω ευρισκόμενοι διαδηλωτές, θα πρέπει να σέβονται τους δημόσιους χώρους, πολύ περισσότερο όταν αυτοί έχουν ιδιαίτερη σημασία, όπως το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. 

Και πάλι μπράβο στρατηγέ, για το θάρρος και την δημοκρατική ευαισθησία σου.

Έχω βαρεθεί όσους μονότονα καυτηριάζουν το διεφθαρμένο δημόσιο. Αρχίζουν πλέον να μ’ ενοχλούν, όπως μ΄ενοχλούν οι διάφοροι προπαγανδιστές των περιθωριακών αιρέσεων στο δρόμο ή στην εξώπορτα του σπιτιού μου.

Καθημερινά στα ΜΜΕ δεν υπάρχει περίπτωση που να μην αποκαλύπτεται κάποια απάτη στο χώρο του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Σήμερα π.χ. διάβασα στην Καθημερινή για μια Πανευρωπαϊκή απάτη με Φ.Π.Α. και εικονικά τιμολόγια με 53 εταιρείες μπλεγμένες. 

Δεν έχω το χρόνο να φτιάξω μία ιστοσελίδα με τίτλο: “ Η ιδιωτική διαφθορά στην Ελλάδα”, όπου να μαζεύω καθημερινά τις απάτες και τα κανόνια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που δημοσιοποιούνται. Και μία φορά το χρόνο να κάνω τη σύγκριση ποιος είναι πιο διεφθαρμένος: ο ιδιωτικός ή ο δημόσιος τομέας. Και ανάλογα του αποτελέσματος να προτείνω και εγώ στην τρόικα πόσους να απολύσει και πόσες εταιρείες να κλείσει σε κάθε τομέα.  

Ας σταματήσει πια αυτός ο αυτισμός περί διεφθαρμένου δημόσιου τομέα. Η πραγματική φιλελεύθερη ιδεολογία θέλει κότσια και αληθινά στοιχεία. Αυτό που αντιλαμβάνομαι εγώ από τους μονότονους κήρυκες της αντικρατικής μισαλλοδοξίας είναι ένας φιλελευθερισμός αντάξιος του παρασιτισμού της βαλκανικής ιδιαιτερότητας μας.

Με άλλα λόγια: δεν μπορεί να είναι διεφθαρμένος ο δημόσιος τομέας χωρίς να είναι διεφθαρμένος ο ιδιωτικός και το αντίστροφο. 

Η Θεραπεία του καρκίνου στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στοιχίζει περίπου 117 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, σύμφωνα με μια εκτίμηση που παρουσιάστηκε σήμερα στη Βιέννη κατά την έναρξη του 37ου Συνεδρίου Καρκινολογίας, που θα διεξαχθεί στην αυστριακή πρωτεύουσα έως τις 2 Οκτωβρίου.

Η μελέτη αυτή, που πραγματοποιήθηκε από τον Ραμόν Φερνάντες Λουένγκο του Κέντρου για την Οικονομία της Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Βρετανία), βασίζεται σε στοιχεία του 2009 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και εθνικά στοιχεία από τις 27 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

“Οι εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το έτος 2020 αναφέρονται σε περίπου 10 εκατομμύρια θανάτους που οφείλονται στον καρκίνο», εξήγησε η Μαρτίν Πικάρ, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για την Ιατρική Ογκολογία (ESMO), η οποία οργανώνει το συνέδριο.

"Υπάρχει μια δυνατότητα, που δεν έχει αποκαλυφθεί, για να πραγματοποιηθεί ακόμα πιο γρήγορη πρόοδος στον τομέα της πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας του καρκίνου», πρόσθεσε.

Σχεδόν 17.000 συμμετέχοντες έχουν συγκεντρωθεί στη Βιέννη, για να συζητήσουν την πρόοδο της ιατρικής για την καταπολέμηση της νόσου.

Περίπου 2.000 μελέτες θα παρουσιαστούν κατά τη διάρκεια της πενθήμερης διάσκεψης.

Πηγή: ΑΜΠΕ

( Αντιγραφή από Καθημερινή)

Και αν δεν υπήρχε αυτή η υπόθεση έπρεπε να εφευρεθεί. Πως αλλοιώς θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τους περίφημους επενδυτές που οι άξιοι πολιτικοί μας θα τους παραχωρήσουν κοψοχρονιά τη δημόσια γή, για το καλό μας.

Τι ανακούφιση που στην Ελλάδα θα κάνουν την τύχη τους άνθρωποι του κύρους και του αναστήματος των κ.κ. Λιβανός, Ζωγραφάκη, Καρούζος. Επενδυτές ακούγαμε και επενδύτες δεν βλέπαμε. Τι ρίγη εθνικής συγκίνησης τώρα που τους γνωρίσαμε.                  

(Ελπίζω η ΔΗΜΑΡ να κρατήσει συνετή στάση και να μην ζητήσει ισοδύναμους)

Δεν είμαι ρατσιστής, ούτε φανατικά θρησκευόμενος. Δεν θεωρώ τη ράτσα μου κυρίαρχη, ούτε θέλω να επιβάλω τις απόψεις μου (πολιτικές ή θρησκευτικές) σε κανέναν.

Αυτή, όμως, η “ιερή οργή” των μουσουλμάνων, πότε για κάποιο κακόγουστο φιλμάκι, πότε για κάποιο σκίτσο ή για κάτι που δήθεν κάποιος έκανε, μου προκαλεί θλίψη και οργή. Πρόκειται για κλασική περίπτωση άγριας εκμετάλλευσης φτωχών ανθρώπων από δήθεν θρησκευόμενους. Παραληρηματική συμπεριφορά για τον προφήτη αντί για ουσιαστική βοήθεια να ορθοποδήσουν αυτές οι εξαθλιωμένες μάζες.

Απέναντι σε αυτό το φαινόμενο δεν υπάρχει καμία συμπάθεια. Αντιλήψεις και συμπεριφορές μεσαιωνικού φανατισμού, αποκρούονται χωρίς κανένα δικαιολογητικό. Είναι επικίνδυνες και πρέπει οι υποστηρικτές τους να απομονωθούν. Αν το δίλημμα είναι: φανατισμένοι θρησκόληπτοι ή Αμερικανοί, η ξεκάθαρη απάντηση είναι: Αμερικανοί. 

Αυτά τα λέω όχι γιατί άκουσα κάποιον να υπερασπίζεται το θρησκόληπτο φανατισμό, αλλά γιατί έχω ακούσει πολλούς να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα στη βάση μιας αντιαμερικανικής εμμονής.

Νομίζω αυτός που δίκαια έχει ανάγκη της υποστήριξης μας είναι ο απλός και μη επιδειξίας πιστός μουσουλμάνος. Αυτά που πρέπει να προστατεύσουμε είναι η κουλτούρα της ανεξιθρησκίας ( που έχει και ρίζες Αμερικάνικες) και, κυρίως, η πάτρια θρησκεία που δεν διακατέχεται από μισαλλοδοξία και συναναστρέφεται εντίμως και αυτούς που συχνά ή μηδέποτε εκκλησιάζονται.

Πριν λίγο καιρό, μετά την κατάργηση του 184, είχα επισημάνει την μεγάλη αύξηση της χρώσης του τηλεφωνήματος για κλείσιμο ραντεβού με γιατρούς από τις ιδιωτικές εταιρείες που ανέλαβαν το σχετικό έργο.

Μετά τον σάλο που ξέσπασε διαβάζω σε διαδικτυακή εφημερίδα την είδηση πως οι τηλεφωνικές εταιρείες υποσχέθηκαν στον κ. Υφυπουργό Υγείας να μειώσουν τις χρεώσεις τους. Ο δε κ. Υφυπουργός θα καλέσει και άλλες εταιρείες να συμμετάσχουν, έτσι ώστε να πέσει η χρέωση στις κλήσεις.

Επ’ αυτού μία παρατήρηση:

Τι σόι εταιρείες είναι αυτές που ανεβοκατεβάζουν το κόστος του τηλεφωνήματος “κατά το δοκούν”; Αστικά λεωφορεία, όπως διερωτάται ο λοχαγός στη γνωστή διαφήμιση; Αν το κόστος δεν προέκυψε μέσα από μία ανάλυση των εξόδων και του λογικού κέρδους της επένδυσης τους, τότε είναι ασόβαρες εταιρείες και θα έπρεπε να έχουν καταχωρηθεί σ’ ένα ειδικό μητρώο (Τειρεσία) κακών εταιρειών που θα πρέπει το δημόσιο και οι ιδιώτες να προσέχουν τη συνεργασία μαζί τους. Αν πάλι ανεβάζουν όσο θέλουν τις τιμές (και το κέρδος τους), θα έπρεπε να τις εντοπίζει ο ενδεδειγμένος μηχανισμός και τους επιβάλει τις προσήκουσες κυρώσεις.

Λοιπόν:

1. Υπήρξαν γενέθλια και γενέθλια. Άλλοτε χαρούμενα, άλλοτε λυπημένα. Τα σημερινά ήταν γενέθλια περισυλλογής. Είμαι πια σε μία ηλικία που αισθάνομαι ότι αλλάζουν τα πράγματα μέσα μου. Δεν αισθάνομαι να είμαι μεγάλος. Αν σηκωνόταν κάποιος νεαρός να μου προσφέρει τη θέση του, θα παραξενευόμουν και θα παρέμενα όρθιος. Νοιώθω, όμως, πως η ηλικία μου πλέον με κρατά πιο σφικτά σε ισορροπία και πως με αποτρέπει να λοξοδρομήσω από την ευθεία.

2. Τα γενέθλια υπενθύμισαν πως ο χρόνος περνά, πιο γρήγορα απ’ ό,τι θα ήθελα. Δεν με πολυενόχλησε. Δεν κρύβω την ηλικία, δεν συμπεριφέρομαι ως νεότερος, δεν απελπίζομαι ως γηραιότερος. Είμαι ακόμα καλά.

3. Μία νέα γυναίκα μπήκε στη ζωή μου και μετά από πολύ καιρό αισθανόμουν την ανάγκη να την αναζητήσω: η εγγονή μου.

4. Τα σχέδια μου δεν θέλω να τα υλοποιήσω με ανυπομονησία, ούτε να τα αναβάλω για αύριο. Δεν έχω υπερβολικές απαιτήσεις από τους άλλους ή από εμένα. Έχω γίνει πιο πραγματιστής.

5. Στην καταρράκωση της εποχής μας, εκτιμώ ότι δεν πρέπει να κλειστούμε στα καβούκια μας. Ναι, να οχυρώσουμε όσο μπορούμε την οικογένεια μας, αλλά και να συμμετέχουμε ακόμα πιο ενεργά στα κοινά, για να αλλάξουμε τη χώρα και το κράτος μας. Ο ατομικισμός και η πολιτικοποίηση με αντιπαροχή δεν είναι συνταγές ευδαίμονα βίου, ούτε προκοπής του τόπου.

5. Αυτά που εύχομαι για μένα είναι πλέον πολύ απλά, κοινά, αλλά ουσιαστικά: ευτυχή τα υπόλοιπα χρόνια που έρχονται, με υγεία και δυνάμεις για να μπορώ να τα απολαύσω εν ηρεμία και ανεμπόδιστα.

Αυτές οι επισημάνσεις και οι ανάλογες ευχές για όλους τους φίλους και φίλες.

Και πάλι ευχαριστώ για τις ευχές σας.  

Υ.Σ. Γνωρίζω πως η υγεία, η τύχη, η ευτυχία κ.λ.π είναι συχνά ανέφικτες,  παιδιάστικες, προσδοκίες. Όμως, αν δούμε τα στοιχειώδη και όχι τα υπερβολικά, μπορούμε εύκολα να μετατρέψουμε τις προσδοκίες σε καθημερινές εμπειρίες. 

Το πρόβλημα των μεγάλων δόσεων ακτινοβολίας που δέχεται ο ασθενής κατά την διενέργεια αξονικής τομογραφίας είναι εδώ και πολλά χρόνια γνωστό. Η ένταση της ακτινοβολίας είναι τόσο μεγάλη, ώστε η αξονική τομογραφία να θεωρείται ως η πλέον καρκινογόνος ιατρική απεικονιστική εξέταση,

Σύμφωνα με πρόσφατο δημοσίευμα των New York Times, που αναδημοσιεύει η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ, αυτή η απεικονιστική τεχνική ευθύνεται για το 75% της έκθεσης των Αμερικανών σε ακτινοβολία και για το 1,5% των καρκίνων στις ΗΠΑ.

Στην χώρα μας βρίσκονταν το 2009  εγκατεστημένοι 338 αξονικοί  τομογράφοι ( 30,2 μονάδες ανά 1 εκ. κατοίκους), αριθμός εξαιρετικά μεγάλος και αναλογία μοναδικά υψηλή ( και κατά πολύ – πολύ μεγαλύτερη από των ΗΠΑ και από άλλες χώρες της Ευρώπης) . Καθώς η πολύ μεγάλη πλειοψηφία αυτών των μηχανημάτων ήταν εγκατεστημένα σε ιδιωτικά διγνωστικά κέντρα, καταλαβαίνει ο οποιοσδήποτε πόσο πολύ κερδοφόρα επιχείρηση ήταν (και είναι) οι αξονικές τομογραφίες. 

 Αλήθεια πόσες εξετάσεις έγιναν ( και γίνονται) σ’ αυτή τη χώρα, απλά ως σπονδή στον Κερδώο Ιπποκράτη;