Απορία προκαλεί η έκταση της σύγκρουσης του υπουργού με τους ταξιτζήδες. Γίνεται γιατί ο υπουργός σκέφτεται την απελευθέρωση του επαγγέλματος στο πλαίσιο της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας και αυτό, όπως είναι λογικό βρίσκει αντίθετους τους ταξιτζήδες; Και είναι τόσο προσηλωμένος ο υπουργός που δεν ενδίδει με τίποτα στις πιέσεις,  παρά τη ζημιά που γίνεται στην οικονομία;

Νομίζω πως μια τέτοια εκτίμηση δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Η πρακτική που παρακολουθούμε μοιάζει περισσότερο  να είναι σκηνοθετημένη, για να υπάρχει θέμα, και μάλιστα πρώτης γραμμής, να ασχοληθούν κυρίως τα δελτία ειδήσεων των τηλεοράσεων και δευτερευόντως οι σχολιαστές των εφημερίδων.

Αυτή, η δεύτερη ανάγνωση της όλης φασαρίας, θα επιβεβαιωθεί αν σε λίγο  βγει ο κ. Ραγκούσης και δηλώσει: « Εμείς δεν είχαμε καμία πρόθεση να μην βάλουμε κριτήρια στην χορήγηση αδειών. Λάθος κατάλαβαν οι συνδικαλιστές των σωματείων. Εμείς είπαμε ότι αρχίζουμε δημόσια διαβούλευση, δεν έχουμε πάρει αποφάσεις. Σε ένδειξη καλής θέλησης δίνω μία παράταση κάποιων μηνών για να συζητήσουμε το θέμα. Αυτή η κυβέρνηση..μπλα…μπλά μπλά, φταίει η Ν.Δ. μπλα… μπλά…μπλά.» Και όλοι θα επιστρέψουν στον πρότερο βίο τους, ως να μην είχε συμβεί τίποτα ( ενώ ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ και κύκλοι των άλλων αντιπολιτευομένων κομμάτων θα εκδώσουν τις σχετικές καταδικαστικές για την κυβέρνηση ανακοινώσεις).

Δεν είμαι δημοσιογράφος, για να το ψάξω, αλλά έχω μάθει πια πως τέτοιες σκηνοθετημένες φασαρίες γίνονται για να μην ασχοληθεί η κοινή γνώμη με άλλα θέματα και για να μην αντιληφθεί ότι π.χ. λαμβάνονται αντιλαϊκές αποφάσεις ή χαρίζονται χρήματα σε ημέτερους με φωτογραφικές διατάξεις ή ρίχνονται κάτω από το χαλί υποσχέσεις διαφάνειας και δικαιοσύνης ή προσλαμβάνεται κόσμος στα μουλωχτά, είτε σε κάθε περίπτωση κάτι το μη σωστό πράττουν οι κυβερνώντες.

Σε λίγο, οι ταξιτζήδες θα γυρίσουν στη δουλειά τους, λιγότερο ή περισσότερο ικανοποιημένοι για τη «νίκη» τους, οι δε υπουργοί και οι υπόλοιποι πολιτικοί θα συνεχίσουν την ίδια τακτική, όπως έχουν μάθει να κάνουν τόσα χρόνια ( να δίνουν λύσεις « στο πρόβλημα επικοινωνίας» από το οποίο πάσχει η κυβέρνηση και τα κόμματα, κατά την στερεότυπη διαπίστωση πολιτικών και δημοσιογράφων).

Τελικά, όλοι έχουμε ευθύνη για ότι συνέβηκε στη χώρα μας. Οι πολιτικοί γιατί ποτέ δεν ελέγχονται για τις συνέπειες των πράξεων τους, ο δε λαός γιατί δεν εκτίμησε ποτέ την αξία του διαλόγου και πόσο σημαντικός είναι ο σεβασμός στον πολίτη και στους θεσμούς της δημοκρατίας. Τέλος, γιατί η λεγόμενη τρίτη εξουσία έχει από πολύ καιρό πάψει να  προασπίζει – ως όφειλε – το δημόσιο συμφέρον και υπηρετεί – ανερυθρίαστα – κομματικά ή ιδιωτικά συμφέροντα. 

Κάτι που συνεχίζει να μ’ εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία χειραγωγούνται οι συμπολίτες μας. Συστηματική για λίγες ημέρες κατευθυνόμενη ειδησεογραφία ( κυρίως από τις τηλεοράσεις) και διέγερση της κοινωνικής ζηλοφθονίας (το ένα κοινωνικό κομμάτι ζηλεύει το άλλο και θέλει το κακό του), αρκούν για μπορεί μία κυβέρνηση να περάσει χωρίς μεγάλες αντιστάσεις όποια πολιτική θέλει.

Όχι, δεν είναι η απεργία των ταξιτζήδων το ερέθισμα γι’ αυτές τις σκέψεις. Είναι οι κουταμάρες που συνεχώς ακούω περί μεγάλου δημόσιου τομέα στη χώρα μας που πρέπει να μειωθεί.

Σε προηγούμενο σημείωμα μου είχα αναφέρει ότι με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε. δεν έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα. Επομένως, αυτοί που ισχυρίζονται το αντίθετο ή άσχετοι είναι ή κακοήθεις.

Είναι, όμως, γεγονός ότι οι δανειστές ζητούν να γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ώστε να μειωθούν τα έξοδα του κράτους και έτσι να περισσεύουν περισσότερα χρήματα για την αποπληρωμή του κεφαλαίου τους και των τόκων.  Για τις κοινωνίες που ζούμε αυτή η απαίτηση δεν είναι παράλογη, ούτε αυτή καθ’ αυτή ασυνήθιστη ή ανήθικη. Σε δάνεισα; Πρέπει να με ξεχρεώσεις.

Το πράγμα, όμως, αλλάζει όταν πολιτικοί αναλαμβάνουν να « περάσουν αυτή τη γραμμή».

“ Έχουμε τεράστιο δημόσιο και πρέπει να μειωθεί για να μην πληρώνει το κόστος ο ιδιωτικός τομέας.” μας λένε οι πολιτικοί και οι διάφοροι κατ’ έντολή «…γράφοι». 

Αν θυμάστε στην αρχή της κρίσης οι κήρυκες «περι μεγάλου δημοσίου» μας μίλαγαν για 1,5 εκατομμύρια δημόσιους υπάλληλους. Στη συνέχεια στη μέτρηση των δημοσίων υπαλλήλων ( που στην ουσία ήταν ένα τέστ υπακοής της ηγεσίας και ελέγχου των αντιστάσεων των ελλήνων πολιτών) επιβεβαιώθηκε αυτό που ήξερε και πριν από τη μέτρηση το ελληνικό κράτος. ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περίπου 700.000 ( με τους οπλίτες 5ετούς θητείας κ.λ.π.).

Αυτές οι 700.000 κόστιζαν στην αρχή της κρίσης 700.000 ευρώ ( ποσό αυθαίρετο που το αναφέρω για να διευκολύνω τους υπολογισμούς). Αν απολύονταν 200.000 υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κόστιζαν στο κράτος 500.000 ευρώ. Αυτό είναι που μετράει: το πόσα ξοδεύει ή εξοικονομεί το κράτος για μισθοδοσία. Και με 200.000 απολύσεις θα εξοικονομούσε, στο παράδειγμα μας, 200.000 ευρώ

Έτσι, άμα είχαν γίνει οι απολύσεις όπως υστερικά αναλύουν κάποιοι …γράφοι  και αναλυτές ( τρομάρα τους), τότε θα εξοικονομούσαμε, όπως ανέφερα 200.000 ευρώ. Και σύμφωνα με τους αναλυτές θ’ άρχιζε η ανάκαμψη του ιδιωτικού τομέα και η Ελλάδα θα απογειωνόταν.

Κάτι τέτοιοι ισχυρισμοί είναι βλακώδεις και απάνθρωποι. Και ιδού γιατί:

Από τους 700.000 υπαλλήλους έχει κοπεί από την αρχή του μνημονίου το 35% των απολαβών τους ( ή 4.5 μήνες αποδοχές). Αυτό σημαίνει ότι το κράτος έχει εξοικονομήσει 245.000 ευρώ ( σύμφωνα με το παράδειγμα). Με άλλα λόγια είναι σαν να έχει απολύσει 245.000 υπαλλήλους ή 45.000 περισσότερους απ’ ότι θα περίμεναν οι διαπρύσιοι κήρυκες των απολύσεων!

Μετά από μια τέτοια εκ των πραγμάτων τεράστια εξοικονόμηση, γιατί συνεχίζουν να διαδίδουν τέτοιες απόψεις; Δύο είναι οι λόγοι: ο ένας είναι ότι πρέπει να εξοικονομηθούν και άλλα χρήματα για τους δανειστές, ανεξάρτητα αν το κράτος έχει συρρικνωθεί τόσο που ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού να μην μπορεί σε λίγο να προσφέρει. Ο άλλος λόγος είναι ότι αν απ’ αυτή την εξοικονόμηση υπάρξει κάποιο μικρό κομμάτι που μπορεί να πάει στην ελληνική οικονομία, αυτό να πάει στους ιδιώτες επιχειρηματίες.  

Και ενώ όλοι γνωρίζουμε το τι καταναλώνουν οι υπάλληλοι σε μισθούς και πως σε αυτούς οφείλεται η δανειακή υπερφόρτωση του κράτους, κανείς δεν μας έχει πει πόσο κόστισαν και κοστίζουν στον έλληνα φορολογούμενο ( αλλά και στον ευρωπαίο) οι επιδοτήσεις, οι φοροαπαλλαγές και όλα τ’  άλλα κίνητρα που έχουν δωθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Κανείς δεν μας έχει παρουσιάσει πόσα λεφτά πήγαν που και τι έγινε ως αποτέλεσμα για την αύξηση της παραγωγικότητας.

Γιατί από την μια ζητούν το κράτος να μικρύνει και να μην ανακατεύεται πουθενά και από την άλλη ζητούνται κίνητρα και καλή ψυχολογία ( τι ευαισθησία) για τον ιδιωτικό τομέα. Αν είσαι πραγματικά παραγωγικός, αν μπορείς να δημιουργήσεις και να προχωρήσεις γιατί δεν το κάνεις μόνος σου, αλλά θέλεις κρατική συμπαράσταση; Τι σόι υπερασπιστής στης ελεύθερης αγοράς είσαι, αν για να δουλέψει η επιχείρηση σου πρέπει να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος; Αυτός δεν είναι φιλελευθερισμός, αυτό είναι μισο-φιλελευθερισμός ( δηλ, κατά το ήμισυ – σ’ ότι αφορά εργαζόμενους, υπαλλήλους και φόρους- άκρατα φιλελεύθερος και κατά το άλλο  ήμισυ – σ’ ότι αφορά τις φοροαπαλλαγές και τις επιδοτήσεις – κρατιστής )

Αμ έτσι πήγαμε κατά διαβόλου. Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, κατά διαβόλου θα πάμε.

Μα η ανεργία; Η απάντηση είναι ακόμα πιο φανερή: υπάρχει ανεργία γιατί κλείσανε επιχειρήσεις και δραστηριότητες που επλήγησαν από τις μειώσεις που υπέστησαν οι μισθοί και οι συντάξεις. Χωρίς λεφτά δεν γίνεται κατανάλωση. Χωρίς κατανάλωση δεν υπάρχει παραγωγή και εμπορική διαμεσολάβηση

Μα θα αυξηθούν οι εξαγωγές; Μα τι να εξάγουμε που θα μας βοηθήσει να μειώσουμε την ανεργία; Ξέρετε πολλούς μερακλήδες επιχειρηματίες που αγαπάνε το αντικείμενο τους ή τη βιοτεχνία τους και τη βιομηχανία τους και είναι σε θέση να φτιάξουν τεχνολογικά προηγμένα προϊόντα και να επεκτείνουν τις δουλειές τους;

Τουρισμός και υπηρεσίες. Τίποτε άλλο. Αυτές θα είναι και οι μεγάλες επενδύσεις και το μέλλον της απασχόλησης στη χώρα μας. Όλες οι υπόλοιπες επενδύσεις θα αφορούν εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών. Θα φτάσουμε να πληρώνουμε κάποια εταιρεία με τίτλο « πράσινος αέρας» για το οξυγόνο που αναπνέουμε ( με την αιτιολογία ότι θα κάνει έργα που θα βοηθήσουν να καθαρίσει ο ατμοσφαιρικός αέρας).

Υπερβολές; Εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε.

Σε κάθε περίπτωση η συνέχιση της συζήτησης περί πολλών δημοσιών υπαλλήλων γίνεται με κακό σκοπό και αυτό που επιδιώκεται θα βλάψει ακόμα περισσότερο όλους τους Έλληνες πολίτες.

Διάβασα σήμερα στις σελίδες της Ελευθεροτυπίας μία έρευνα για τους προσερχόμενους ασθενείς στα ιατρεία δύο μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, των “γιατρών του κόσμου” και της “Praksis”. Ενώ, λοιπόν αυτά φτιάχτηκαν για να εξυπηρετούν τους πιο ανήμπορους συμπολίτες, τους φτωχούς αλλοδαπούς, το τελευταίο χρονικό διάστημα, όπως δηλώνουν οι υπεύθυνοι των οργανώσεων, έχει αυξηθεί πάρα πολύ ο αριθμός των γηγενών που δεν έχουν τις οικονομικές δυνατότητες να αγοράσουν φάρμακα ή να επισκεφθούν γιατρό ( καθώς οι ανασφάλιστοι δεν είναι πλέον μία ασήμαντη μειοψηφία του πληθυσμού).

Αυτό είναι ένα φαινόμενο που αντανακλά μία ολοένα και περισσότερο διευρυνόμενη φτώχεια του ελληνικού πληθυσμού. Και ενώ παλαιότερα οι φτωχοί, οι απόκληροι, ξεχώριζαν με την πρώτη ματιά, τους αποτελούσαν συγκεκριμένες ομάδες, διακριτές στη συμπεριφορά, στον τόπο διαμονής και στην εμφάνιση, στις ημέρες μας έχει εμφανιστεί ένας ιδιαίτερος τύπος φτωχού, στερημένου ανθρώπου: ο αξιοπρεπής φτωχός.

Αυτός είναι συνήθως ηλικιωμένος. Φορά κουστούμι ή παντελόνι – σακάκι, συχνά γραβάτα, είναι ξυρισμένος και κτενισμένος, μπορεί να φορά μαντηλάκι στην τσέπη του σακακιού, έχει ευγενικούς τρόπους και συνεσταλμένη, τυπική συμπεριφορά. Μόνο αν προσέξεις περισσότερο θα διακρίνεις το πολυφορεμένο των ρούχων, την θαμπάδα του παλιού πουκαμίσου, το βλέμμα του κουρασμένου ανθρώπου.

Είναι συχνά πρώην υπάλληλος, συνταξιούχος με μικρό εισόδημα και μεγάλα πλέον έξοδα, γιατί έχει φάρμακα να αγοράσει αυτός και η γυναίκα του, ίσως συντηρεί  και κάποιο παιδί που είναι άνεργο ή μία κόρη με παιδιά που το οικογενειακό εισόδημα της είναι μικρό. Μπορεί να είναι πρώην ελεύθερος επαγγελματίας, που δεν είχε τακτοποιημένα καλά τα ασφαλιστικά του. Σε κάθε περίπτωση ήταν κάποιος που δούλευε και έφτιαξε οικογένεια, σπούδασε ίσως παιδιά και διατήρησε ένα “καλό όνομα” στην κοινωνία. 

Αυτός ο άνθρωπος είναι πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας, χωρίς η προηγούμενη ζωή του να του επιτρέπει να στερηθεί τους τρόπους και την αξιοπρέπεια που τον συνόδευε. Αυτός ο άνθρωπος είναι αλλά δεν θέλει να δείχνει ότι είναι φτωχός. Είναι ο νεόπτωχος του σήμερα. Ζεί στις πόλεις, αλλά και στην επαρχία, τον συναντάμε παντού, αλλά πιό συχνά σε λαϊκές αγορές, σε παζάρια, σε υπαίθριους χώρους να περνά την ώρα του με συνομιληκούς του, στις ουρές των ιατρείων του ΙΚΑ, να τον ταλαιπωρούν για μικρές εξυπηρετήσεις και μικρά ποσά, στημένο με τις ώρες στις ουρές. Είναι αυτός που νοιώθει την αδικία, αλλά που η ανάγκη δεν τον αφήνει να τα βροντήξει και να τσακωθεί να φωνάξει για το ποιός ήταν και πως δικαιούται καλύτερης συμπεριφοράς. 

Αυτός ο άνθρωπος χωρίς να φταίει, πληρώνει την κρίση της εποχής μας. Γι΄αυτόν δεν ενδιαφέρεται κανείς πολιτικός, ενώ αυτοί που είναι εκεί που ήταν του συμπεριφέρονται με αδικαιολόγητη σκληρότητα.

Αυτοί οι αξιοπρεπείς φτωχοί θα αυξηθούν απ ό,τι φαίνεται σημαντικά. Αποτελούν καθρέπτη της κοινωνικής μας υποβάθμισης. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε έτσι. Εξάλλου, εκεί που ήταν, είμαστε και εκεί που είναι, θα πάμε.

Η μία βρίσκεται στη Λήμνο. Η άλλη φεύγει αύριο για τα μικρά νησιά των Δωδεκανήσων.

Η μία έφερε την περασμένη εβδομάδα 1.000 μαστογραφίες από τη Μαγνησία και η άλλη μερικές εκατοντάδες από Κέρκυρα.

Σχεδόν όλη την Ελλάδα έχουν οργώσει οι κινητές μονάδες της Ε.Α.Ε. Από το Βορά στο Νότο και από Ανατολή σε Δύση, σε μέρη δυσκολοπρόσιτα, ορεινά ή σε νησάκια, προσφέρουν δωρεάν μαστογραφικό έλεγχο χάρις στις γενναίες χορηγίες της εταιρείας ΕΥΡΗΚΑ για την μία (την πράσινη) και της εταιρείας AVON για την άλλη ( την ρόζ).

Χιλιάδες Ελληνίδες έκαναν μαστογραφία για πρώτη φορά στη ζωή τους.

Δεκάδες καρκίνοι διαγνώστηκαν, χωρίς οι γυναίκες να έχουν συμπτώματα.

Σε όλη τη χώρα έφτασε το μήνυμα για τη σημασία της έγκαιρης διάγνωσης.

Κορίτσια πρόθυμα στελέχωσαν τις μονάδες και ταξιδεύουν σ’ όλη τη χώρα προσφέροντας εξειδικευμένη εργασία. Μένουν μακρυά από το σπίτι τους για εβδομάδες. Με το χαμόγελο και την καλή διάθεση να τις συνοδεύει. Με αγάπη για τη δουλειά τους, που διαρκώς αυξάνει και τις κάνει ολοένα και πιο παθιασμένες γι΄αυτό που προσφέρουν.

Γιατροί υψηλού κύρους ελέγχουν ( διπλά) τις μαστογραφίες.

Και πάνω απ’ όλα οι άνθρωποι από τις ιδιωτικές εταιρείες που με το χαμόγελο και το πείσμα τους δείχνουν ότι πίσω από τις ταμπέλες εταιρειών, πίσω από πωλήσεις και managment υπάρχουν άνθρωποι ( και δη γυναίκες) με αγάπη πολύ πιο διαθέσιμη και παραγωγική απ’ αυτή που συναντάς σε επαγγελματίες και δήθεν ταγούς της φιλευσπλαχνίας ή της φροντίδας σε πάσχοντες συνανθρώπους μας. Σε αυτούς τους ανθρώπους της “ιδιωτικής πρωτοβουλίας” αισθάνομαι υποχρεωμένος να εκφράσω για μιά ακόμα φορά τις ευχαριστίες μου. Είναι η στάση τους που δείχνει ότι πέρα από τους μουντούς ορίζοντες της καθημερινότητας μας, υπάρχουν ανοικτοί πολύχρωμοι χώροι ζεστασιάς και έμπρακτης αλληλεγγύης για τους άλλους ανθρώπους.

Η προσπάθεια με τους κινητούς μαστογράφους ξεκίνησε φοβισμένα, συνάντησε πολλές αντιξοότητες και δυσκολίες ( από εκεί που κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί και με κίνητρα απίστευτης ιλαρότητας και θλίψης), αλλά προχώρησε σταθερά, με μεγάλη επιτυχία, ίσως και κάποια λάθη, αλλά σε τελική ανάλυση με σημαντικό έργο εκεί που πράγματι υπήρχε ανάγκη.

Σ’ αυτή την προσπάθεια η σεμνότητα και το ό,τι “παρήχθη έργο και όχι λόγια” αποτελούν πρόσθετους λόγους υπερηφάνειας για τον υπογράφοντα.

Αυτή η προσπάθεια αγαπήθηκε και στηρίχθηκε παθιασμένα από λίγα μεν στελέχη, αλλά από πάρα πολύ κόσμο.

Εύχομαι να συνεχίσουν να προσφέρουν το έργο τους για πάρα πολλά χρόνια ακόμα. 

Μου στέλνετε μηνύματα γιατί δεν γράφω τις τελευταίες ημέρες. Απαντώ:

Γιατί είχα πολύ δουλειά.

Γιατί η διάθεση μου ήταν αρνητική, με όλα όσα συστηματικά μας σταλάζουν στο νου και στη διάθεση.

Γιατί ετοιμάζω δύο επιστημονικές ιστοσελίδες.

Γιατί η ζέστη δεν προωθεί την πνευματική εργασία. Καλύτερες συνθήκες για κάτι τέτοιο: χειμωνιάτικος καιρός μέσα σε ζεστό σπίτι.

Γιατί δεν είμαι δημοσιογράφος. Γράφω όταν το επιθυμώ και μπορώ.

Γιατί θα ήθελα να κάνω αυτό που κάνει ο κύριος, όχι γιατί μου αρέσει το ψάρεμα, αλλά για να νιώσω την ηρεμία που συνοδεύει αυτό που κάνει.

Στο περιβόλι των ΜΚΟ

ΠΟΣΕΣ είναι οι Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις στην Ελλάδα; Ουδείς γνωρίζει (μόνο στην αρμόδια υπηρεσία του υπουργείου Εξωτερικών έχουν καταγραφεί 528). Πόσα έχουν πάρει; Ούτε αυτό είναι γνωστό. Ενας υπολογισμός κάνει λόγο για τουλάχιστον εκατό εκατομμύρια ευρώ.

Στην πραγματικότητα είναι πολύ παραπάνω, αφού τα περισσότερα υπουργεία χρηματοδοτούσαν φορείς, τους οποίους δεν ενέτασσαν στην κατηγορία των ΜΚΟ και δεν τους κατέγραφαν!

ΟΛΑ αυτά τα ωραία και εξόχως ελληνικά περιγράφονται στο πόρισμα της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής, που συζητήθηκε χθες, για ένα θεσμό ο οποίος λειτουργεί μέσα σε «ένα νεφελώδες, θολό και αδιαφανές τοπίο», όπως διαπιστώνει. Και αυτή είναι η ελληνική πρωτοτυπία. Τέτοιες οργανώσεις δρουν και σε άλλες ευρωπαϊκές χώρες, αλλά μόνο εδώ απουσιάζει κάθε πλαίσιο ελέγχου τους, άρα και των ποσών που δαπανούν.

ΜΙΛΑΜΕ για δημόσιο χρήμα, το οποίο προσφέρεται αφειδώς εδώ και τουλάχιστον 15 χρόνια. Κι αφού προσφερόταν αφειδώς, ο αριθμός των οργανώσεων αύξανε και πλήθαινε. Καμιά σύγκριση με άλλες χώρες. Για παράδειγμα, στην Ολλανδία και στη Δανία δεν υπάρχουν περισσότερες από 200 ΜΚΟ. Στην Ελλάδα είναι τριπλάσιες μόνο αυτές που υπάρχουν στο Μητρώο του υπουργείου Εξωτερικών.

ΠΛΗΘΟΣ οργανώσεων, πολλά χρήματα, αδιαφανές πλαίσιο, απουσία ελέγχων. Ιδού πεδίον, το κατάλληλο περιβόλι για να αναπτυχθούν τα παντός είδους ζιζάνια της σπατάλης και της διαφθοράς. Οπως αναφέρεται στο πόρισμα, υπάρχει οργάνωση που άλλα λέει ότι έχει πάρει ως επιχορήγηση και άλλα έχει καταγράψει το υπουργείο, που την έχει παράσχει. Η διαφορά είναι μερικές εκατοντάδες χιλιάδες ευρώ, τα οποία ουδείς μπορεί να γνωρίζει τι απέγιναν.

ΚΑΙ δεν γνωρίζει, διότι το θεσμικό πλαίσιο είναι τόσο χαλαρό, που επιτρέπει να… «χάνονται» στο δρόμο και ουδείς να τα αναζητεί. Ακόμη κι αν προβλέπεται να υποβάλλουν οι οργανώσεις κάθε έξι μήνες απολογιστικές εκθέσεις, η υποχρέωση αυτή δεν τηρείται. Ή τηρείται με τη συνήθη ελληνική καθυστέρηση, δηλαδή γίνεται κάθε δύο χρόνια.

ΠΑΡ’ ΟΛΑ αυτά το γαλαντόμο ελληνικό κράτος δεν είχε κανέναν ενδοιασμό να σκορπίζει τα εκατομμύρια των φορολογουμένων με ευκολία και χωρίς ελέγχους. Μόνο πέρσι, χρονιά σκληρής λιτότητας, δόθηκαν 5,7 εκατομμύρια ευρώ. Από την αρχή του χρόνου, οπότε έγιναν οι πρόωρες αποκαλύψεις για όλα αυτά, έχουν περάσει έξι μήνες. Και ακόμη είμαστε στις διαπιστώσεις. Να δούμε πότε θα ‘ρθει η ώρα των αποφάσεων.

ΩΣΤΕ να σταματήσει η διασπάθιση του δημόσιου χρήματος. Και να μην πληγεί ανεπανόρθωτα ένας θεσμός που έχει προσφορά. Ασφαλώς υπάρχουν και ΜΚΟ με σοβαρό έργο που είναι εντάξει και στα οικονομικά τους. Αλλά μπορεί κι αυτές να «καούν» μέσα στο σωρό της αδιαφάνειας και της διαφθοράς. “

http://www.enet.gr/?i=news.el.politikh&id=292726

ΣΧΟΛΙΟ : Νομίζω ότι κανείς δεν μπορεί να διαφωνήσει με όσα αναφέρονται. Να τονίσω ένα σημείο, πέρα από το κύριο που έχει να κάνει με την αδιαφάνεια και την χρηματοδότηση: Ο τεράστιος αριθμός των μη κυβερνητικών οργανώσεων στη χώρα μας. Σε επόμενη ανάρτηση σκοπεύω να αναφερθώ στις πιθανές αιτίες αυτής της ιδιομορφίας.