Παρακολουθούμε τακτικά συγκρούσεις και βανδαλισμούς σε ποδοσφαιρικά γήπεδα και αναρωτιόμαστε τι οδηγεί αυτούς τους νεαρούς σε τέτοια συμπεριφορά. Οι περισσότεροι την αποδίδουν στο χαμηλό επίπεδο των χούλιγκανς.

Καθημερινά γινόμαστε μάρτυρες βίαιας συμπεριφοράς κάθε μορφής, από λεκτική έως σωματική στο δρόμο, στη δουλειά μας, στις συναναστροφές μας. Οι περισσότεροι το αποδίδουν στον αποπροσανατολισμό μεγάλης μερίδας των συνανθρώπων μας, που χωρίς κάποια πυξίδα στη ζωή τους αισθάνονται καταπιεσμένοι και ξεσπούν.

Πολύ συχνά παρακολουθούμε νέους ανθρώπους, κρατικούς υπαλλήλους, με στολές αντιαισθητικές να επιτίθενται σε συμπολίτες μας που διαδηλώνουν και να τους κακοποιούν με κτυπήματα, χημικά και άλλα μέσα. Προκαλεί εντύπωση το μένος και η έλλειψη ενδοιασμών γι΄αυτό που κάνουν. Δικαιολογημένες οι απορίες: τι είναι αυτό που οδηγεί νέους ανθρώπους σε τέτοια συμπεριφορά; ποιοι είναι αυτοί που τους καθοδηγούν; Πως μπορούμε να αποκαταστήσουμε την ανθρώπινη τάξη που διασαλεύεται με τέτοιες συμπεριφορές;

Οι απαντήσεις στα ερωτήματα γύρω από τη βία μπορεί να είναι πολλές. Δεν έχει αξία να τις αξιολογήσουμε. Σημαντικότερο είναι να την εξαλείψουμε, όσο μπορούμε. Και για να γίνει αυτό πρέπει να ξεκινήσουμε από τους ίδιους τους εαυτούς μας. Να σταματήσουμε να θυμώνουμε και να οργιζόμαστε καταστροφικά. Να γίνουμε πράοι και να συμπεριφερόμαστε χωρίς βία, ενώ παράλληλα δεν θα σταματήσουμε να προωθούμε τις όποιες απόψεις ή επιδιώξεις μας. Η βία λέγεται ότι είναι η μαμή της ιστορίας. Δεν θα ισχυριστώ ότι δεν είναι έτσι, ότι δεν έχει φανεί κάτι τέτοιο σε επαναστάσεις ή σε καταστροφικές αναταραχές. Όμως, εξίσου αλήθεια είναι ότι η βία χωρίς αντίσταση εκφυλίζεται. Αν εμείς δεν χτυπήσουμε, αυτός που μας χτυπά θα αντιληφθεί την εκτροπή του.

Υπάρχει πολύ βία και πρέπει να τη σταματήσουμε. Ας ξεκινήσουμε από μας τους ίδιους. Είναι ευκολότερο από το να περιμένουμε να πειστεί πρώτα η πλειοψηφία. Εξάλλου αυτός είναι και ο συντομότερος δρόμος για να γίνει ο ένας πολλοί, τόσο πολλοί που να φτάσει να είναι πλειοψηφία. 

Πάλι έδωσαν το σόου τους μπροστά στους κριτές τους: τις τηλεοπτικές κάμερες.

Με την συνέπεια που αξίζει στην πρόσκαιρη φήμη όσων συμμετέχουν σε live show κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες να εκτελέσουν τις εντολές των καθηγητών τους. Όσοι αμείβονται απ’ αυτή την απασχόληση, κάτι θα πάρουν ( απαξιωμένο, βέβαια, λόγω μνημονίου). Όσοι νομίζουν ότι είναι ιδεολόγοι, υπομονή: δεν είναι οι μόνοι που πιάνονται κορόιδα από επιτήδειους.

Δεν είναι, πάντως, άσχημο αυτό το νούμερο με το οποίο καταφέρνουν να κρατούν τον κόσμο στα σπίτια του. Να και κάτι που δουλεύει α’ αυτή τη χώρα. Μόνο που ξέχασαν να βάλουν κάποιους ευδιάκριτους αριθμούς ή ονόματα στα ρούχα των διαγωνιζομένων “αντιεξουσιαστών”, έτσι ώστε να μπορούμε να στέλνουμε με sms στους διοργανωτές την προτίμηση μας για ποιόν μπαχαλάκια να αποσύρουν και ποιος μπορεί να περάσει στην επόμενη φάση. Και αυτό είναι άδικο για αυτά τα “παιδιά”.

Συμπλήρωσα εχθές την φορολογική δήλωση μου. 

Δεν πάτησα το κουμπί “ επιβεβαίωση” αμέσως μόλις ολοκλήρωσα τη δήλωση. Δίστασα, γιατί δεν ήθελα. Αλλά μετά επεκράτησε η λογική και “υπέγραψα” την λυπητερέστατη.

Με λίγα λόγια: Περισσότερο από 4 μήνες το χρόνο δουλεύω για κάποιον άλλο. Ότι κερδίζω εγώ και η γυναίκα μου αυτό το διάστημα, τα δίνω από φόβο ( αν μπορώ, ας κάνω αλλιώς) στο κράτος. Αυτή η οικειοποίηση του προσωπικού μου κόπου λέγεται “φορολογία”.

Αν προσθέσω και όσα πληρώνω για Φ.Π.Α., για φόρους του σπιτιού, του αυτοκινήτου, για τέλη και παράβολα κ.ο.κ., μάλλον θα πρέπει να δουλεύουμε οικογενειακώς περισσότερο από 7 μήνες το χρόνο μόνο γι’΄αυτόν τον άλλο που διαφεντεύει τη ζωή μου, είναι δηλ. ο ιδιοκτήτης μου (που μπορεί να μου επιβάλει τη θέληση του, ενώ εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο σ’ αυτόν).

Οι δουλοπάροικοι, οι κολίγοι, αυτοί που στο σχολείο μαθαίναμε ότι ζούνε στη σκλαβιά και τους συμπονούσαμε, δούλευαν περισσότερο από μας για τον ιδιοκτήτη τους; Μήπως η πρόοδος είναι μία επιστροφή στο παρελθόν;

Θα μου πει κάποιος ότι τέτοιες σκέψεις δεν είναι σωστές. Ότι υπάρχουν υποχρεώσεις του πολίτη απέναντι στην κοινωνία, που περνούν μέσα από τη συνεισφορά του στο κοινό ταμείο ( αλλά και με πολλούς άλλους τρόπους). Θα συμφωνήσω. Μόνο που εγώ εδώ και πολύ καιρό δεν αισθάνομαι κυρίαρχος πολίτης, κυρίαρχου κράτους. Και αυτό κάνει το κοινό καλό, απλό εκμεταλλευτή ιδιοκτήτη.

Όλοι ή καλύτερα σχεδόν όλοι αναφέρονται στο “κακό” κράτος ( στο δημόσιο τομέα). 

Να περιοριστεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, εκτιμούν κάποιοι, το αναφέρουν κάποιοι άλλοι και το διατυμπανίζουν μονότονα στις τηλεοράσεις οι προβεβλημένοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί.

Να μειώσουμε λοιπόν το κράτος, αλλά:

* Ποιοι θα δουλεύουν στους βρεφονηπιακούς σταθμούς; Ποιοι θα φροντίζουν την εύρυθμη λειτουργία εφοριών, δικαστηρίων, νοσοκομείων, αστυνομίας, τελωνείων κ.ο.κ.; Με απλά λόγια: Ποιοι θα εξυπηρετούν τους πολίτες; Οι ιδέες, κάποια μηχανήματα, ιδιώτες ή εξωγήινοι; Σε κάθε περίπτωση η περικοπή των υπαλλήλων σημαίνει κακές υπηρεσίες στον απλό πολίτη και πρόσθετη οικονομική αφαίμαξη. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

* Σε ποιο τομέα το ποσοστό των υπαλλήλων που έχει κάνει ανώτατες σπουδές είναι μεγαλύτερο; Στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό; Η απάντηση είναι : στο Δημόσιο. Δουλεύει αυτό το καταρτισμένο προσωπικό αποδοτικά; Στις περισσότερες περιπτώσεις ναι. Εκεί που υπάρχει υστέρηση είναι στα πάνω κλιμάκια της κρατικής ιεραρχίας, γιατί εκεί υπάρχουν οι σύμβουλοι, τα κομματικά στελέχη και μια στρατιά παρατρεχάμενων προσοδοθήρων, προϊόντα της πελατειακής οργάνωσης της δημοκρατικής ζωής μας. 

* Έχουμε πραγματικά τόσο υπερτροφικό δημόσιο τομέα, όπως επίμονα ισχυρίζονται κάποιοι; Είναι σε ποσοστιαία αναλογία μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο της  π.χ. Γερμανίας, Δανίας, Γαλλίας,κ.λ.π.;  Η με ευρωπαϊκά στοιχεία απάντηση είναι : όχι.

Αυτά είναι γνωστά και απλά πράγματα. Προς τι λοιπόν η φασαρία;

Η απάντηση απλή: Η οικονομική διαχείριση του κράτους ήταν τόσο άθλια, που από τον υπερβολικό δανεισμό, πρέπει τώρα να πληρωθούν τεράστια ποσά σε τόκους. Καθώς το παραγωγικό δυναμικό μας το καταστρέψαμε συστηματικά ( θυμάστε τις συζητήσεις ότι περάσαμε από την αγροτική παραγωγή κατευθείαν στο μοντέλο των υπηρεσιών, όπως οι προηγμένες χώρες;), ο μόνος τρόπος να ικανοποιηθούν οι δανειστές είναι να μειωθούν τα έξοδα του κράτους, να γίνει αυτό ένα ατροφικό , μικρό, ελάχιστο κράτος: ένα κράτος νάνος.

Και για να γίνει κάτι τέτοιο, χωρίς αντίδραση μεγάλη, θέλει την τεχνική του. Και πρώτα απ’ όλα να πιστέψουν όλοι ότι έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα.

Συστήνω σε όλους τους φίλους που έχουν απορίες για το πως δρουν και λειτουργούν οι “κουκουλοφόροι αντιεξουσιαστές” να διαβάσει το κλασικό έργο του Τζόζεφ Κόνραντ “ Ο μυστικός πράκτορας”.

Όπως δείχνει η ελληνική εμπειρία:

Οι ηγέτες των κουκουλοφόρων ( οι καθοδηγητές) σιτίζονται από τα “πρυτανεία” μυστικών υπηρεσιών.

Οι οπαδοί τους είναι: 1) ταλαιπωρημένοι από τη ζωή με έντονα προβλήματα επιθετικότητας ( που σημαίνει κοινωνικές συνθήκες καταπίεσης ή το αντίθετο: κοινωνικές συνθήκες ευμάρειας που συνοδεύονται από βαρεμάρα), 2) νεαροί, ως επί το πλείστον, με ιδεολογία, που όμως έμεινε ρηχή, γιατί δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν να την επεξεργαστούν περισσότερο, 3) λούμπεν κοινωνικά στοιχεία που έχουν ροπή προς τη βία ( Ίδιοι δρουν στα γήπεδα ως ταραξίες και στις διαδηλώσεις ως “κουκουλοφόροι”).

‘Οτι εκτελούν εντολές φαίνεται από τη συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις που οργανώνουν όχι οι ίδιοι, αλλά κάποιοι άλλοι. Στόχος τους να μην επιτρέψουν τη συλλογική δράση να αναπτυχθεί ανεμπόδιστα.

Αν η αστυνομία το θελήσει, έχουν τελειώσει σε μισή ώρα.