Πολλοί ερωτούν ποιές είναι οι απόψεις μου για τις αλλαγές των εργασιακών σχέσεων των γιατρών του ΕΣΥ που συζητιούνται αυτή την εποχή. Θα ήθελα να παραθέσω μερικές σκέψεις (που ούτε απόλυτα συγκροτημένες είναι, ούτε το αλάθητο διεκδικούν):

1. Το ΕΣΥ είναι ένα ανάπηρο σύστημα υγείας, αφού κατάφερε μόνο να συγκροτηθεί κάπως οργανωμένα στο δεύτερο και τριτοβάθμιο επίπεδο ( νοσοκομεία) και μερικώς στην πρωτοβάθμια φροντίδα ( αγροτικά ιατρεία και κέντρα υγείας). Το ΕΣΥ δεν καλύπτει, όπως και όσο συγκροτήθηκε, παρά τις μισές ανάγκες του πληθυσμού, Τις υπόλοιπες τις καλύπτει ο ιδιωτικός τομέας, καθώς δίπλα στο ΕΣΥ αναπτύχθηκαν τα τελευταία χρόνια, με συνειδητή προσπάθεια της πολιτικής ηγεσίας, 3 και 4 ιδιωτικά ΕΣΥ, που το καθένα διαθέτει δεκάδες διαγνωστικά κέντρα και χιλιάδες νοσοκομειακές κλίνες σε όλη τη χώρα.

2. Ιδιωτική ιατρική ασκούν ήδη οι γιατροί του ΕΣΥ, με τ’ απογευματινά ιατρεία ( στη φορολογική δήλωση οι αμοιβές απ’ αυτή τη δραστηριότητα καταχωρούνται ως “ εισόδημα από άσκηση ελεύθερου επαγγέλματος”). Επίσης, αυτό που ονομάζεται «φακελάκι» δεν είναι τίποτε άλλο παρά μιας μορφής ιδιωτική συναλλαγή γιατρού με ασθενή, η οποία δεν φορολογείται και δεν θεωρείται νόμιμη. Υπάρχει, όμως.

3. Η μερική ιδιωτικοποίηση, με τ’ απογευματινά, χειροτέρεψε την περίθαλψη των ασθενών; Απ’ όσο γνωρίζω, όχι. Εφόσον ισχύουν οι κανονισμοί που συνοδεύουν την άσκηση των απογευματινών ιατρείων και υπάρχει στοιχειώδης έλεγχος, δεν είναι εύκολο να ταλαιπωρηθεί ο φτωχότερος ασθενής( τέτοιοι κανόνες είναι π.χ. ότι ο γιατρός το απόγευμα δεν μπορεί να εξετάζει μεγαλύτερο αριθμό ασθενών απ’ αυτόν που εξετάζει το πρωί, ότι το εισιτήριο για εισαγωγή που δίνει το απόγευμα δεν παρακάμπτει τη λίστα αναμονής κ.λ.π.) . Η επιλογή επίσκεψης στα απογευματινά ιατρεία είναι σε μεγάλο βαθμό προσωπική. Και εγώ προτιμώ να συμβουλευτώ συνάδελφο το απόγευμα και το κόστος γι΄αυτό είναι προτιμότερο από το να το ξοδέψω για κάτι άλλο.

4. Καλή παροχή ιατρικής φροντίδας προϋποθέτει γιατρό που μπορεί να ζήσει τον εαυτό του και την οικογένεια του με ανεκτό τρόπο και μπορεί να ασκεί το επάγγελμα του απρόσκοπτα και να παρακολουθεί τις εξελίξεις της επιστήμης του ανελλιπώς. Το ιατρικό επάγγελμα είναι από τα πιο σημαντικά για την κοινωνία, από τα πιο εξειδικευμένα και με τεράστιες ευθύνες για όποιον το ασκεί. Έτσι, ο φτωχός πλην αφοσιωμένος στο λειτούργημα του γιατρός είναι καλός για ρομαντικές αναφορές ( ή για εθελοντικές εξορμήσεις), αλλά όχι για να στηρίξει την ιατρική φροντίδα μιας χώρας στη σύγχρονη εποχή.

5. Με την ακολουθούμενη πολιτική οι μισθοί των δημοσίων υπαλλήλων θα μειωθούν περισσότερο και από τη νέα μείωση που ακούμε ότι θα επιφέρει το μεσοπρόθεσμο πρόγραμμα σταθεροποίησης. Αυτό άμεσα, μεσοπρόθεσμα και μακροπρόθεσμα, θα οδηγήσει είτε σε απαξία της ιατρικής εργασίας στο δημόσιο, είτε στην εντατικοποίηση της παραοικονομίας ( διέξοδο που μέχρι σήμερα βόλευε πολλούς και ταίριαζε σε μία Ελλάδα όπου το “δήθεν” ήταν ο παγιωμένος τρόπος ζωής). Αυτή η απαξία του δημόσιου τομέα δεν αφορά μόνο τους γιατρούς. Ήδη υποφέρουμε από την παραλυσία του δημόσιων υπηρεσιών και τα κενά που αφήνει η συρρίκνωση του.

6. Μία διέξοδο για την κυβέρνηση ώστε να μην καταρρεύσει το επίπεδο ιατρικής φροντίδας στη χώρα μας είναι να μεταφέρει το κόστος αμοιβής του ιατρικού προσωπικού στους ασθενείς. Και αυτό μπορεί να γίνει δίνοντας περισσότερη εργασιακή ελευθερία στους γιατρούς του ΕΣΥ. Γι΄αυτό, αργά ή γρήγορα, με την πορεία που έχει πάρει η χώρα, θα υπάρξει αλλαγή των εργασιακών σχέσεων.

7. Αν αυτή η διέξοδος δοθεί σε όλους τους γιατρούς του ΕΣΥ δεν είναι βέβαιο, γιατί από τη μια δεν συμφέρει ορισμένους που δουλεύουν μέσα στο ΕΣΥ και από την άλλη θα θίξει πολλούς γιατρούς που ασκούν μόνο ελεύθερο επάγγελμα.  Στους μεν εντός ΕΣΥ η αντίδραση θα προέλθει απ’ όσους έχουν αναπτυχθεί μέσα στο κομματικό –πελατειακό σύστημα και θα προσπαθήσουν να κλείσουν το άνοιγμα, έτσι που να το «εκμεταλλευτούν» επιλεκτικά μόνο αυτοί ( ενώ επιζητείται γενικά να ανοίγονται τα κλειστά επαγγέλματα, να προωθείται ο ανταγωνισμός, εδώ θα επιδιωχθεί με τη γνωστή συνταγή της κρατικής παρέμβασης το «κλείσιμο» κάποιας δραστηριότητας). Στους δε ελευθεροεπαγγελματίες, οι οποίοι υφίστανται και αυτοί την οικονομική κρίση, ένα τέτοιο άνοιγμα για τους γιατρούς του ΕΣΥ θα επιφέρει πρόσθετες δυσκολίες. 

Με απλή λογική το πιο σημαντικό πρόβλημα είναι αυτό των ιδιωτών γιατρών, Πρέπει να ληφθεί μέριμνα και γι΄αυτούς. Ένας τρόπος που ίσως ( επαναλαμβάνω: ίσως) βοηθήσει είναι ν’ ανοίξει παράλληλα και ο δημόσιος τομέας για τους ιδιώτες ( χωρίς βέβαια οι γιατροί του ΕΣΥ να καλύπτουν τις ευθύνες και τις υποχρεώσεις των ιδιωτών γιατρών).

8. Πέρα, όμως, από τα συντεχνιακά θέματα, ΤΟ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟΤΕΡΟ ΟΛΩΝ είναι:  Τι θα κερδίσει και τι θα χάσει ο Έλληνας ασθενής από μια τέτοια εξέλιξη; Η απάντηση είναι η εξής: Η ποιότητα της παρεχόμενης φροντίδας στα υφιστάμενα πλαίσια κινδυνεύει λόγω της οικονομικής δυσπραγίας να χειροτερέψει. Βέβαια, υπάρχουν περιθώρια να μειωθούν τα έξοδα και ταυτόχρονα η περίθαλψη να παραμείνει καλή ή ακόμα και να βελτιωθεί. Αυτό, όμως, εκτός των άλλων   χρειάζεται εμπνευσμένους και ανεπηρέαστους πολιτικούς, διαχειριστές και στελέχη. Η ανεύρεση τους και δραστηριοποίηση τους είναι το μεγάλο ζητούμενο.   Μια καθολικότερη “ιδιωτικοποίηση” του ΕΣΥ θα ξαναφέρει τη χώρα στις δεκαετίες του 60 και του 70. Δεν ήταν κακό τότε το επίπεδο της ιατρικής. Κακές ήταν οι ανισότητες του και η ανεπάρκεια του δημοσίου να εξασφαλίζει ένα ελάχιστο ανεκτό επίπεδο φροντίδας σε όλους. Οι εύποροι και τότε και τώρα μπορούσαν να απολαύσουν καλύτερες υπηρεσίες. Το ελάχιστο για όλους είναι αυτό που μετρά. Και αυτό μπορεί να το επιτύχει το κράτος με γιατρούς πλήρης και αποκλειστικής, αλλά και με γιατρούς πλήρης και μη αποκλειστικής απασχόλησης.

9, Δεν πρέπει ως κοινωνία να δεχτούμε να μείνει μόνος απέναντι στην ασθένεια ο πάσχων και η οικογένεια του. Είναι δυσβάστακτη δοκιμασία. Η κοινωνική αλληλεγγύη και η κρατική μέριμνα πρέπει να είναι τόσο καλά αναπτυγμένες που να καλύπτουν τις βασικές, ουσιώδεις ανάγκες των ασθενών. Τίποτα περισσότερο, τίποτα λιγότερο σε αυτή την κρίσιμη φάση που διέρχεται η χώρα μας.

Επομένως: το βασικό πρόβλημα δεν είναι το πως πληρώνονται οι γιατροί, αλλά το πως εξασφαλίζει το κράτος ισότητα και ίδιες ευκαιρίες πρόσβασης σε σωστή ιατρική φροντίδα.

10. Θέλει μυαλό, αρετή και τόλμη να λάβεις τα καλύτερα για την κατάσταση μέτρα. Ο ιατρικός κλάδος δύσκολα μπορεί να επεξεργαστεί ως συλλογικό υποκείμενο λύσεις. Είναι βαθιά διαιρεμένος, καθώς χρόνια πολλά στο μεν δημόσιο αναπτύχθηκε μέσα σ’ ένα ζοφερό κομματικό σύστημα, στο δε ιδιωτικό τομέα αφέθηκε πλήρως ανεξέλεγκτος. Έτσι και στις δύο περιπτώσεις δεν είναι σε θέση ούτε στόχους κοινούς να θέσει, ούτε βασικές αρχές να χαράξει. Και αυτό είναι κακό και για τον ασθενή.

Συμπερασματικά: Και στον τομέα υγείας η κρίση είναι βαθιά, Πέρα από οικονομική είναι και αξιακή, Θα χρειαστούν χρόνια για να αναδυθεί μία νέα ελπιδοφόρα και ορθολογική εναλλακτική προοπτική. 

ΥΣ. Τι θα κάνω εγώ προσωπικά; Δεν ξέρω. Αυτό που μ’ ενδιαφέρει είναι να μπορώ ανεπηρέαστος να φροντίζω τους ασθενείς μου. Αν αυτό θα μπορεί να γίνει και στο νέο ΕΣΥ ή θα πρέπει να το αναζητήσω στην ελεύθερη ιατρική ή στο συνδυασμό και των δύο, δεν μπορώ να το απαντήσω ακόμα.

                        Όταν η διαμαρτυρία δεν μπορεί να μεταφραστεί σε πολιτική δύναμη, όταν δεν αξιοποιείται από κάποια οργανωμένη πολιτική ομάδα ή από κάποιους διεκδικητές εξουσίας, τότε το μόνο που επιτυγχάνει είναι να εμποδίσει βραχυχρόνια κάποιες τακτικές επιλογές της πολιτικής εξουσίας, αλλά όχι να την αποτρέψει από το να εφαρμόσει τους στρατηγικούς στόχους της.

Όσο η διαμαρτυρία στις πλατείες παραμένει “ ακηδεμόνευτη” τόσο πιο αδύναμη είναι. Γρήγορα ή έστω λίγο πιο αργά θα εκφυλιστεί, πρώτα από την κούραση, μετά από τις διαφωνίες των πιο χαλκέντερων που πρωταγωνιστούν και τέλος από την απογοήτευση.

Δυστυχώς, εκτός από πρόβλημα αξιοπιστίας των πολιτικών κομμάτων, υπάρχει και αδυναμία ανάδειξης κάποιου άλλου πολιτικού υποκειμένου ή ευνοϊκής μετάλλαξης κάποιου από τα ήδη υπάρχοντα.

Γι΄αυτό και δεν προσδοκώ κάτι το ιδιαίτερο από τις κινητοποιήσεις στις πλατείες, πέρα από το ότι πολλοί – και ιδίως οι νέοι- ανακάλυψαν ξανά την ευχαρίστηση της συλλογικής δράσης.

Η μη επιτυχής κατάληξη της διαμαρτυρίας, δεν πρέπει να δημιουργήσει μεγαλύτερη απογοήτευση, γιατί αυτή σε συνδυασμό με το φόβο, δεν είναι ότι καλύτερο για τον λαό μας.

Τέλος, μία επισήμανση που δεν πρέπει να ξεχάσουμε ποτέ: Αυτούς που σήμερα μουτζώνουμε, είναι αυτοί που χθες τους καμαρώναμε και τους ψηφίζαμε (τουλάχιστον η συντριπτική πλειοψηφία του λαού μας).

Είναι τα νεύρα τεντωμένα, απ’ όλα όσα συμβαίνουν και όλα όσα φανταζόμαστε ότι θα συμβούν, είναι και οι βροχές που μας μουλιάζουν τη ζωή τους τελευταίους μήνες, πρέπει να βρούμε λύσεις.

Η εικόνα πίσω από το μουσκεμένο τζάμι της κουζίνας, είναι μία προσωρινή ανακούφιση.

Ώρες για περισυλλογή και ανασυγκρότηση. Η βροχή μας κρατάει μέσα. Μας δίνει περιθώριο να σκεφτούμε. Ας την εκμεταλλευτούμε.

Μεγάλο το πρόβλημα του θηλασμού στη χώρα μας. Από την καθημερινή ιατρική επαφή μου με γυναίκες έχω διαπιστώσει ότι στη χώρα μας ο θηλασμός θεωρείται κάτι μη σημαντικό, κάτι για το οποίο δεν χρειάζεται να απασχοληθούμε. Και, όμως, είναι πολύ σημαντικό για την υγεία του παιδιού και της μητέρας.

Το παρακάτω άρθρο το βρήκα σε μια ιστοσελίδα για γιατρούς με διεύθυνση  www.ygeianet.gr. Δεν ξέρω πώς να μεταφορτώσω τη διεύθυνση και έτσι το παραθέτω αυτούσιο.

31/05/2011
Προστασία του θηλασμού δια του νόμου και επιχειρήσεις φιλικές προς το θηλασμό στην Αυστραλία- Η κατάσταση στην Ελλάδα (ΑΠΕ)

  «Θήλαζα και τα δυο κορίτσια μου άνετα σε δημόσιους χώρους. Σε σχέση με τη δουλειά μου, δεν είχα κανένα θέμα, ιδιαίτερα γιατί ο χώρος εργασίας μου ήταν πιστοποιημένος ως “φιλικός προς το θηλασμό”. Η επιστροφή μου στη δουλειά ενόσω θήλαζα, απλά δεν ήταν πρόβλημα. Η συνέχιση του θηλασμού ήταν ένα φυσιολογικό κομμάτι της κουλτούρας, που υπήρχε στο εργασιακό μου περιβάλλον». Είναι τα λόγια μιας θηλάζουσας μητέρας από την Αυστραλία, όπου ο θηλασμός προστατεύεται πλέον από το νόμο και όπου λειτουργούν επιχειρήσεις φιλικές στο θηλασμό.

    «Ο νόμος για την προστασία του θηλασμού στην Αυστραλία ψηφίστηκε τον Μάιο του 2011, ωστόσο οι χώροι που είναι πιστοποιημένοι ως φιλικοί προς το θηλασμό υπάρχουν ήδη από τα μέσα της δεκαετίας του΄90. Στα δημόσια κτίρια και στα εστιατόρια υπάρχουν ειδικοί χώροι, όπου οι γυναίκες μπορούν να θηλάσουν τα παιδιά τους. Στις φιλικές προς το θηλασμό επιχειρήσεις είτε υπάρχουν χώροι όπου μπορούν να φέρνουν τα μωρά για να τα θηλάζουν οι μητέρες τους, είτε μπορούν οι μητέρες να αντλούν το γάλα τους, είτε σε κάποιες πολύ μεγάλες επιχειρήσεις υπάρχει χώρος, κάτι σαν παιδικός σταθμός, όπου μπορούν να αφήνουν τα παιδιά τους», επισημαίνει στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο παιδίατρος, σύμβουλος θηλασμού, Στέλιος Παπαβέντσης.

    Το υπουργείο Υγείας της Αυστραλίας έχει προσανατολιστεί σε αλλαγές που θα ενισχύσουν την προστασία των εργαζόμενων με οικογενειακές ευθύνες, ενώ επιπλέον θα παρέχουν ειδική προστασία για γυναίκες που θηλάζουν. Εξάλλου, με το νόμο θεσπίζονται διαλείμματα για τη γαλουχία κατά την εργασία- δηλαδή τακτικών ωρών, που μια μητέρα εργαζόμενη μπορεί να θηλάσει το παιδί της κατά τη διάρκεια του ωραρίου της ή να αντλήσει το γάλα της με θήλαστρο.

    Σύμφωνα με το νόμο, θα αποτελεί διάκριση για έναν εργοδότη να αρνηθεί να προσλάβει μια γυναίκα που θηλάζει ή για ένα εστιατόριο να αρνηθεί να εξυπηρετήσει μια πελάτισσα που θηλάζει.

    «Στην Αυστραλία, πάνω από το 90% των γυναικών ξεκινούν το θηλασμό του παιδιού τους, ενώ το ποσοστό αυτό πέφτει στο 50%, όταν τα μωρά είναι ηλικίας έξι μηνών. Στην χώρα μας, τα ποσοστά αποκλειστικού θηλασμού στους έξι μήνες δεν είναι 50%, αλλά κάτω του 1%. Οι ενέργειες της πολιτείας για την προστασία του θηλασμού είναι προς το παρόν πολύ λιγότερες σε σύγκριση με τις ενέργειες της κυβέρνησης της Αυστραλίας», επισημαίνει ο κ. Παπαβέντσης.

    Σύμφωνα με τον ίδιο, πολλές Ελληνίδες διακόπτουν πρόωρα το θηλασμό με την επιστροφή στην εργασία, ιδιαίτερα στον ιδιωτικό τομέα, όταν συχνά επιστρέφουν μέσα σε λίγους μήνες ή και εβδομάδες από τον τοκετό, σε πλήρη εξαντλητικά ωράρια. «Δυστυχώς, στη χώρας μας δεν υπάρχει δυνατότητα διαλείμματος για θηλασμό ή για άντληση του γάλακτος, ούτε και επαρκής υποστήριξη από τους επαγγελματίες υγείας για το πώς θα συνεχιστεί η γαλουχία μετά την επιστροφή στην δουλειά τους. Εξάλλου, οι Ελληνίδες διστάζουν να θηλάσουν τα μωρά τους εκτός σπιτιού, δίνουν πρόωρα μπιμπερό, όταν τα βγάζουν έξω από το σπίτι, κρύβονται μέσα σε τουαλέτες και γκαράζ αυτοκινήτων για να θηλάσουν. Δεν είναι λίγες οι φορές που έρχονται αντιμέτωπες με αρνητικά σχόλια περαστικών, ενώ κάποιες κλείνονται για μήνες στο σπίτι τους για να μπορούν θα θηλάσουν τα μωρά τους», προσθέτει ο κ. Παπαβέντσης.

    «Η ψήφιση ενός νόμου που θα προστατεύει το θηλασμό στην Ελλάδα, σε χώρους εργασίας και σε δημόσιους χώρους, θα έδινε μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση στις θηλάζουσες μητέρες, γιατί θα ξέρουν ότι έχουν πλέον το νόμο με το μέρος τους», καταλήγει ο κ. Παπατέντσης.                                                                 *Περισσότερες πληροφορίες στην ηλεκτρονική διεύθυνση: www.breastfeedingfriendly.com.au.

    Α. Φωτοπούλου

Σε σχόλιο της αυστριακής εφημερίδας Die Presse με τίτλο«Ελλάδα: Το επικίνδυνο παιχνίδι με το χρόνο», σημειώνεται πως οι χώρες της ΕΕ θέλουν να αποτρέψουν τη χρεοκοπία της χώρας για να αποφύγουν μια σειρά από αλυσιδωτές αντιδράσεις. Μια οικονομοτεχνική στρατηγική, όμως, η οποία θα μπορούσε να σκοντάψει στους ανθρώπους.

Ενόψει του νέου πακέτου βοήθειας προς την Ελλάδα η εφημερίδα επισημαίνει:

«Τώρα υπάρχει η ελπίδα πως η Ελλάδα με κάποιο τρόπο θα σωθεί. Η πιθανότητα όμως μειώνεται με κάθε επιπλέον δόση. Η Αθήνα δεν μπορεί πλέον να εκπληρώσει τις υποχρεώσεις της, που προκύπτουν από κάθε νέα δόση. Διότι για παράδειγμα χώρες όπως η Ολλανδία πιέζουν για ακόμα μεγαλύτερες ιδιωτικοποιήσεις. Όμως οι τιμές πολλών ελληνικών δημόσιων επιχειρήσεων μειώνονται λόγω του άσχημου οικονομικού κλίματος. Η ανεργία έχει αυξηθεί και τα φορολογικά έσοδα έχουν μειωθεί».

Επομένως, παραμένω σταθερός στο ποντάρισμα μου.

                 Την είδηση την αλίευσα από την ιστοσελίδα της Deutshe Welle

Διαβάζω από “Το Βήμα” : “ Κατατέθηκε την  Πέμπτη το βράδυ, στη Βουλή το σχέδιο νόμου του Υπουργείου Οικονομικών που αφορά στο Μεσοπρόθεσμο Πλαίσιο Δημοσιονομικής Στρατηγικής, μετά την έγκρισή του από το Υπουργικό Συμβούλιο.

Μεγαλύτερο σοκ από τα μέτρα που έφερε στη Βουλή η κυβέρνηση με το πρόγραμμα διάσωσης της οικονομίας από την χρεοκοπία, προκαλούν οι επίσημες πλέον προβλέψεις που αποκαλύπτουν ότι:

1.Το δημόσιο χρέος θα εκτοξευθεί στα 501 δισ. ευρώ (!) ή 198% του ΑΕΠ το 2015, αν συνεχιστεί η ίδια ανεξέλεγκτη πορεία.

Εφέτος λόγω των αποκλίσεων που υπάρχουν στον προυπολογισμό – παρά την εφαρμογή του μνημονίου – το χρέος θα ανέλθει στα 364 δισ. ευρώ

2. Το ετήσιο δημοσιονομικό έλλειμμα μετά την κάμψη που παρουσίασε τον τελευταίο χρόνο στα 23,5 δισ ευρώ, αυξάνεται εκ νέου με πρόβλεψη ότι θα επανέλθει ξανά στο ύψος που το παρέδωσε η κυβέρνηση Καραμανλή δηλαδή στα 36 δισ. ευρώ το 2015.

3.Οι τόκοι από 16 δισ. ευρώ εφέτος θα ανέλθουν στα 28 δισ. ευρώ το 2015.

Είναι προφανές ότι οι αριθμοί αυτοί περιγράφουν βήμα – βήμα την πορεία προς τη χρεοκοπία.

Στην γλώσσα των οικονομολόγων "το χρέος δεν είναι βιώσιμο” καθώς εκτός από τη βαθειά ύφεση, η αναμενόμενη αύξηση του αριθμού των συνταξιούχων στο δημόσιο κατά 104.000 άτομα (από 427.000 εφέτος στις 531.000 το 2015) και η έκρηξη της ανεργίας, οδηγούν μαθηματικά στη συρρίκνωση των εσόιδων του κράτους και των ταμείων.“

Και αυτά θα τα διορθώσουμε μεσοπρόθεσμα με νέους δανεισμούς, πρόσθετες φορολογίες και περικοπές στις δαπάνες του δημοσίου.

Στοιχηματίζω 1 ευρώ ότι σε λιγότερο από 1 χρόνο θα έχουμε τα ίδια και χειρότερα.

Θέλει κάποιος άλλος να στοιχηματίσει;

Σκεφθείτε μια χώρα που δρόμοι, λιμάνια, αεροδρόμια, σιδηρόδρομοι,ηλεκτρισμός, τηλεπικοινωνίες, ύδρευση, τράπεζες, καθαρισμός πόλεων, αποκομιδή σκουπιδιών και διαχείριση απορριμμάτων, περίθαλψη, εκπαίδευση, εσωτερική ασφάλεια, φυλακές, προνοιακά ιδρύματα, συνταξιοδοτικά προγράμματα, παραλίες, νησιά,  κ.λ.π. δεν ανήκουν στο δημόσιο, αλλά σε ξένες εταιρείες.

Σκεφθείτε μία χώρα που αλλοδαποί βρίσκονται σε κάθε υπουργείο και υπαγορεύουν το τι και πως θα υλοποιηθεί.

Σκεφθείτε μιά χώρα που το χρέος της συνεχώς αυξάνει χωρίς προοπτική και θα πρέπει να την βοηθούν ξένες χώρες και τράπεζες.

Σκεφθείτε μιά χώρα με μεγάλη ανεργία, χωρίς τη διέξοδο της μετανάστευσης.

Σκεφθείτε……

Δεν πάμε καλά!

Σήμερα διάβασα ένα άρθρο στην εφημερίδα Καθημερινή, γραμμένο από τον κο Σεραφείμ Κωσταντινιδη. Μικρό σε έκταση, αλλά ουσιώδες σε περιεχόμενο. Τι γράφει ο αρθρογράφος; Το εξής απλό: η περικοπή δαπανών, έτσι γενικά και για μικροποσά αποτελεί την εύκολη λύση. Αυτό που μπορεί να το σχεδιάσουν και να το υλοποιήσουν άτομα χωρίς ειδικά προσόντα. Εκείνο που είναι δύσκολο και απαιτεί ξεχωριστές ικανότητες είναι να διαφοροποιηθεί η λειτουργία των υπηρεσιών, οργανισμών και δήμων. Με άλλα λόγια, δεν αρκεί να κόψεις χρήματα, να περιορίσεις δαπάνες. Πρέπει να  μπορείς να εμπνεύσεις τους πολίτες και να καθοδηγήσεις σωστά τις υπηρεσίες του στενού ή ευρύτερου δημοσίου τομέα ώστε να γίνουν αποδοτικές.

Όπως επισημαίνει ο αρθρογράφος, δυστυχώς στη χώρα μας βιώνουμε πλέον μια ιδιόμορφη στάση εργασιών, μια ιδιότυπη απραξία – σαν να είναι ναρκωμένος ο δημόσιος τομέας- και να μη μπορεί να εκπληρώσει και τις πιο απλές λειτουργίες της κοινωνικής ζωής μας, όπως π.χ. να περιορίσει ή να εξαφανίσει την παρουσία σε όλα τα φανάρια της πρωτεύουσας των επαιτών και των μικροπωλητών ή να φροντίσει να μην καθυστερούνται οι πληρωμές των εργαζομένων ή να γίνονται οι προμήθειες απλών( αλλά απαραίτητων) υλικών, όπως γάζες και πλαστικά γάντια, στα νοσοκομεία μας.

Νομίζω ότι αυτό που γράφει ο κ. Κωσταντινίδης έχει γίνει αντιληπτό από πολλούς συμπολίτες μας: από το αδιέξοδο δεν βγαίνουμε μόνο με το σφίξιμο του ζωναριού. Όλοι πια συζητάμε πως οι ηγεσίες μας είναι ανεπαρκείς. Όλοι περιμένουμε κάποια στιγμή, αγανακτισμένοι με όσα συμβαίνουν, το υπάρχον σύστημα να σαρωθεί ( χωρίς να φανταζόμαστε το πώς).

Η ανάγκη για μια ηγεσία που να εμπνέει είναι όντως υπαρκτή, αλλά εξίσου έντονη είναι, κατά τη γνώμη μου, και η ανάγκη για άμεση δραστηριοποίηση των πολιτών,  ώστε αυτοί να γίνουν πιο δημιουργικοί, πιο πειθαρχημένοι και πιο υπεύθυνοι. Σε αυτές τις δύσκολες στιγμές, μόνο μέσα από την χειραφέτηση του πολίτη μπορεί να ελπίζουμε ότι θα δημιουργηθούν προοπτικές για την «επανεκκίνηση» της χώρας. Και αυτή μπορεί να έρθει μόνο μέσα από την ενεργή συμμετοχή του στα κοινά, με ιδιότητες και ικανότητες που να αρμόζουν σε αυτό τον προσδιορισμό. Έτσι, ευελπιστούμε ότι μπορεί το σάρωμα του παλιού να αναδείξει καινούργιες, άφθαρτες και άξιες δυνάμεις που με όλους μαζί θα θέσουν τις βάσεις για ένα καλύτερο μέλλον.

Μπορεί ο λαός μας να χειραφετηθεί από την μακροχρόνια θητεία του ως απλού πελάτη κομματικών γραφείων; Να πάψει να είναι ικέτης για τα δικαιώματα του ή απαιτητικός για τα βολέματα του; Να μην συμπεριφέρεται ως άβουλος που έχει προσαρτηθεί σε κάποιο βουλευτή, πολιτευτή, δημοτικό « άρχοντα» ή συνδικαλιστή;

Πιστεύω ότι αυτό είναι το πιο δύσκολο και το πιο αβέβαιο εγχείρημα. Το πρόβλημα δεν είναι αυτοί τους οποίους στοχοποιούν οι αγανακτισμένοι στη πλατεία Συντάγματος. Το πραγματικό πρόβλημα είναι οι ίδιοι οι αγανακτισμένοι του σήμερα. Μπορούν αυτοί και οι υπόλοιποι Έλληνες να γίνουν οι σοβαροί πολίτες του αύριο; Τέτοιοι που πλέον δεν θα επιτρέψουν σε κανένα να ασκήσει διοίκηση, με τον τρόπο που συνέβη στη χώρα μας τις τελευταίες τραγικές δεκαετίες;