Δεν το σκέφτεται κάποιος έτσι εύκολα. Γι’ αυτό και η πρόσφατη είδηση, που τη διάβασα στην ιστοσελίδα Medscape μας αφυπνίζει.
Σύμφωνα με έρευνα φάνηκε ότι το πολύ συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο μετφορμίνη ( πιο γνωστό ως Glucophage) βρέθηκε σε μεγάλες ποσότητες σε λίμνη των Η.Π.Α., εκεί όπου διοχετεύονται τα απόβλητα παρακείμενων περιοχών. Και άλλες φαρμακευτικές ουσίες ανιχνεύθηκαν επίσης, αλλά όχι σε τόση μεγάλη ποσότητα όσο η συγκεκριμένη. Και αυτό είναι φυσικό αφού είναι το πιο συχνά συνταγογραφούμενο φάρμακο για τον σακχ. διαβήτη τύπου ΙΙ (70 εκατομμύρια συνταγές εκτελέστηκαν μ’ αυτό το φάρμακο πέρυσι στις Η.Π.Α).
Η αιτία της ανεύρεσης του φαρμάκου στο νερό σε τόσο υψηλές πυκνότητες οφείλεται στο γεγονός πως κάποια τμήματα του δεν διαλύονται καλά και αποβάλλονται αυτούσια από την πεπτική οδό.
Η ποσότητα του φαρμάκου στα νερά της λίμνης όπου έγινε η έρευνα είναι τόσο μεγάλη, που οι ειδικοί εκτιμούν ότι επηρεάζει την ορμονική λειτουργία των ψαριών.
Μήπως θα πρέπει να αναγράφεται στη συσκευασία των φαρμάκων ως παρενέργεια και η περιβαλλοντική μόλυνση που προκαλούν;
Η είδηση στην γερμανική εφημερίδα Die Welt αναφέρει πως μετά από μία γνωστή και μεγάλη ασφαλιστική εταιρεία που πρώτη το εφάρμοσε, τώρα και άλλη μία, επίσης μεγάλη ασφαλιστική, βρίσκεται σε συνεννοήσεις με εταιρεία κινητών τηλεφώνων για την εφαρμογή ενός application, μέσω του οποίου οι ασφαλισμένοι θα δίνουν αναφορά για την κατάσταση της υγείας τους και για παραμέτρους που αφορούν τη σωματική δραστηριότητα τους. Σε καθιστική και γενικότερα μη υγιεινή συμπεριφορά, θα υπάρχουν ειδοποιήσεις για αλλαγή του τρόπου ζωής.
Οι πελάτες που θα διάγουν σωστό τρόπο ζωής θα αμείβονται με εκπτώσεις ασφαλίστρων ή διάφορα δώρα.
Τρία σχόλια για την είδηση:
1- Οι πιο πολλοί νομίζουν ότι η τεχνολογία γενικώς είναι κάτι το καλό και πως η κακή χρήση της είναι θέμα ανθρώπινης επιλογής. Αυτό ισχύει εν μέρει. Τα ηλεκτρονικά ρολόγια και οι κινητές εφαρμογές που μετρούν τα πόσα βήματα κάνεις, τους σφυγμούς σου, την πίεση σου ( και αργότερα το σάκχαρο ή την χοληστερίνη σου), αλλά και που προσδιορίζουν το που ακριβώς βρίσκεσαι, τι αξία έχουν για τον άνθρωπο; Είναι ανάγκη να μου πει κάποιος πόσα βήματα ακριβώς πρέπει να κάνω για να γυμναστώ; Δεν μπορώ να το καταλάβω από το χρόνο που καταναλώνω; Τις σφίξεις μου δεν μπορώ να τις μετρήσω πιάνοντας το σφυγμό μου; Περπατώντας στην πόλη ή την γνωστή ύπαιθρο, γιατί χρειάζομαι το GPS; Οι τεχνολογίες που παράγουν τέτοια δεδομένα είναι από τη φύση τους επιρρεπείς σε κακή χρήση. ( Εξαίρεση για την εφαρμογή τέτοιων συσκευών είναι οι άνθρωποι με άνοια).
2- Οι ιδιωτικές ασφάλειες υπάρχουν για να κερδίζουν οι μέτοχοι τους χρήμα. Δύο τρόποι υπάρχουν γι’ αυτό: ή πολύ ακριβά ασφάλιστρα ή επιλογή ασφάλισης των πλέον υγιών ατόμων. Και φαίνεται λογικό. Αυτό όμως που δεν είναι λογικό, ούτε σε όρους οικονομικής δραστηριότητας, είναι να εξαλείφεις τον επιχειρηματικό κίνδυνο που αναλαμβάνεις, με το να φτάνεις στα άκρα το ξεδιάλεγμα των πελατών σου.
3- Η κατάσταση υγείας του καθενός είναι προσωπικό του θέμα. Αν υπάρξουν συνεχείς καταγραφές της υγείας του, σε αρχεία ( εθνικά, ιδιωτικά κ.ο.κ.) τότε το επόμενο βήμα είναι να χρησιμοποιηθούν αυτά με τρόπο τέτοιο που να υπάρξουν διακρίσεις σε βάρος των πασχόντων. Γιατί μία εταιρεία να κάνει διευθυντή κάποιον καρκινοπαθή ή κάποιον που πάσχει από σακχ. διαβήτη; Να τις πάθει τίποτα; Γιατί να γίνει ο παχύσαρκος. που κινδυνεύει να εμφανίσει νοσηρότητα και όχι ο γυμνασμένος, στέλεχος με υπευθυνότητα; Γιατί να πάρουμε μία γυναίκα υπάλληλο που να έχει κάποια ασθένεια και να κινδυνεύει η εταιρεία να πληρώνει μειωμένης απόδοσης προσωπικό και που ίσως κάνει περισσότερες απουσίες από τη δουλειά του και να μην προτιμήσουμε μία υγιή;
Η πρακτική συλλογής στοιχείων από την ατομική ζωή των ανθρώπων έχει κάποια συγκεκριμένα όρια. Από εκεί και πέρα υποβιβάζεται ο άνθρωπος σε μηχανή συγκεκριμένων χρήσεων. Η σύγχρονη ευγονική δεν μπορεί να γίνει αποδεκτή γιατί χρησιμοποιεί πιο εκλεπτυσμένους τρόπους εφαρμογής της. Ούτε οι πολίτες μπορούν να προστατευθούν από τη νέα μόδα των ανεξάρτητων εποπτικών αρχών ( όπως συνήγοροι του τάδε και του δείνα).
Η απόφαση για εφαρμογή τέτοιων μέτρων που αφορούν την προσωπική ζωή όλων μας είναι μία καθαρά πολιτική απόφαση, από τις βασικές που χαρακτηρίζουν την πολιτική δραστηριότητα.
Τέλος, να επισημανθεί πως η ύπαρξη ενός υγιούς δημόσιου ασφαλιστικού φορέα εκτός της μικρότερης οικονομικής επιβάρυνσης των ασφαλισμένων, συμβάλει επίσης στην ορθολογική και δημοκρατική λειτουργία της κοινωνίας, δημιουργώντας το κατάλληλο ανάχωμα σε πρακτικές που παραβιάζουν την ιδιωτική ζωή των πολιτών.
Δεν είναι ασύνηθες να αντιλαμβάνονται οι πολίτες πως οι γιατροί και όσοι ασχολούνται με την παροχή υπηρεσιών υγείας παραμελούν την βασική αποστολή τους, που είναι η προστασία των ασθενών, ωθούμενοι από με μία αρκετά διαδεδομένη σ΄ αυτούς τους κύκλους αμαρτία: την απληστία. Σε βιβλίο του Γερμανού χειρουργού Michael Imhof με τίτλο « Η καταπάτηση του όρκου των γιατρών, αυτοί που κάνουν δουλειές και η χαμένη τιμή των ασθενών», που εκτενώς παρουσιάζει το περιοδικό Focus, επισημαίνονται επτά θανάσιμα αμαρτήματα της σύγχρονης ιατρικής:
Αμάρτημα 1ον: Η εμπορευματοποίηση της ασθένειας και του πόνου.
Η οικονομική θεώρηση της υγείας έρχεται ολοένα και περισσότερο στο προσκήνιο, είτε αφορά εξοικονομήσεις ή κέρδη νοσοκομειακών φορέων, είτε αφορά ενδείξεις για επεμβάσεις ( π.χ. τοποθέτηση προσθέσεων σε αρθρώσεις) που θα μπορούσαν να μην γίνουν, αλλά γίνονται χάρη του κέρδους. Πιο αποκρουστική εκδοχή αυτής της πρακτικής: ο διαχωρισμός των ασθενών ανάλογα με το εισόδημα τους.
Και στην Ελλάδα έχουμε παρόμοια φαινόμενα. Η αρθροπλαστική ισχίου σε κατάκοιτο 90άρη δεν είναι ανέκδοτο. Ο αυξημένος αριθμός τοποθέτησης stent, επίσης. ( Ενδεικτικές αναφορές)
Αμάρτημα 2ον : Η απληστία των φαρμακευτικών εταιρειών.
Υψηλές τιμές σε φάρμακα που δεν έχουν ανταγωνισμό. Διαφορετικές τιμές από χώρα σε χώρα, διακίνηση φαρμάκων για μεγιστοποίηση του κέρδους, αποφυγή μεταρρυθμίσεων που θα εξορθολόγιζαν το κύκλωμα του φαρμάκου, είναι μόνο μερικές από τις εκφάνσεις αυτής της εκμεταλλευτικής πρακτικής εις βάρος ασθενών και ασφαλιστικών ταμείων.
Αποσύρσεις φτηνών φαρμάκων, περιορισμένος αριθμός χαπιών ανά συσκευασία, εξαγωγή φαρμάκων από τις ελληνικές σε ξένες αποθήκες, δυσφήμιση του καλού γενόσημου φαρμάκου, θα ήταν πρακτικές που θα μπορούσε να επιλέξει ο Γερμανός γιατρός αν ζούσε στην Ελλάδα.
Αμάρτημα 3ον: Η απληστία των γιατρών.
Εδώ ο συγγραφέας αναφέρεται μόνο σε μία πρακτική που έχει βρει μεγάλη διάδοση στην Γερμανία: να προσφέρουν οι γιατροί – συχνά ως διαμεσολαβητές- πρόσθετες υπηρεσίες, πέρα απ’ αυτές για τις οποίες πληρώνει το ταμείο των ασθενών ( όπως π.χ. πρόσθετες προληπτικές εξετάσεις, «φυσιολογικές» θεραπείες κ.λ.π.). Πολλές από αυτές τις παροχές, που πληρώνουν οι ασθενείς από την τσέπη τους, είναι άχρηστες. Το σύνολο του τζίρου αυτών των εξετάσεων ή πρόσθετων υπηρεσιών ξεπέρασε το 2012 τα 1, 3 δις ευρώ στην Γερμανία!
( Άντε να δούμε αυτή την πρακτική σε πλήρη ανάπτυξη και στην Ελλάδα. Μέχρι στιγμής κάτι τέτοιο το βρίσκουμε στα τηλεοπτικά κανάλια, ως κολλαγόνο, υαλουρονικό, όζον, μασσαζοκαλσόν, βιομαγνητάκια κ.λ.π.)
Αμαρτία 4η: Η διαφθορά στο χώρο της υγείας.
Εδώ αναφέρει τις παραπομπές ασθενών σε συγκεκριμένες κλινικές ή παρόχους ιατρικού εξοπλισμού ( με οικονομικό όφελος αυτού που παραπέμπει).
Αν ζούσε στη χώρα μας ως παράδειγμα τέτοιας συμπεριφοράς θα ανέφερε στην πρώτη θέση την παραπομπή για εξετάσεις (κυρίως απεικονιστικές) που δεν είναι απαραίτητες, τις παραπομπές από γιατρούς σε άλλους γιατρούς (κυρίως για χειρουργικές επεμβάσεις) κ.λ.π.
Αμάρτημα 5ον: Τα ηθικά προβλήματα.
Εδώ αναφέρει την περίπτωση του μεγάλου αριθμού μελετών που δημοσιεύονται και οι οποίες λίγο ή καθόλου δεν εξυπηρετούν τους ασθενείς. Κάνει αναφορά στις ελάχιστες ανεξάρτητες μελέτες ( οι περισσότερες που δημοσιεύονται έχουν την στήριξη φαρμακευτικών εταιρειών, π.χ. στον καρκίνο 1 στις 3 έρευνες υποστηρίζεται από φαρμακοβιομηχανίες). Μια άλλη πρακτική είναι η απόσυρση παλαιού φαρμάκου, η ελαχιστότατη αλλαγή στο μόριο του ( που δεν επιδρά στη βελτίωση της υγείας του ασθενούς) και η εισαγωγή του στην αγορά ως νέο φάρμακο με άλλη ονομασία και με πολύ πιο ακριβή φυσικά τιμή. Δεν πρόκειται για γενόσημα, αλλά για μαϊμού πρωτότυπα.
Και αυτό συμβαίνει και στην Ελλάδα. Επίσης για τις μελέτες αξίζει να αναφερθεί το πόσο εύκολο ήταν ( και πιθανώς είναι) το να διεξάγεις μία έρευνα για κάποια φάρμακα ( οι Έλληνες επιστήμονες έχουν συγκριτικά μεγάλο τέτοιο αριθμό δημοσιεύσεων)
Αμάρτημα 6ο: Η έλλειψη συμπόνιας από τους γιατρούς.
Αντί να στηρίζουν και να ανακουφίσουν τους ασθενείς ( π.χ. τους καρκινοπαθείς) στα τελευταία στάδια, οι γιατροί προτιμούν να τους χορηγούν επιθετικές θεραπείες που τίποτα δεν προσφέρουν, εκτός κάποιου οικονομικού οφέλους στους συνταγογραφούντες. Οι γιατροί δεν έχουν μάθει να συμπάσχουν, αλλά το αποφεύγουν κιόλας, για να μην εξουθενωθούν με την πάροδο του χρόνου.
Και η ελληνική εμπειρία ( ιδίως στην ογκολογία) είναι παρόμοια. Θα πρέπει, όμως, να αναφερθεί ότι στο θέμα της άχρηστης θεραπευτικής παρέμβασης εμπλέκονται και οι συγγενείς που ζητούν φορτικά να κάνει κάτι ο γιατρός στον ασθενή, όταν αυτό το κάτι δεν έχει πια νόημα.
Αμάρτημα 7ο: Η τρέλα της ιατρικής ότι όλα είναι γι’ αυτήν δυνατά.
Όλοι αρρωσταίνουμε. Αρρώστιες υπάρχουν άφθονες. Και αν δεν υπάρχουν, τότε συνηθισμένες παρεκτροπές από ένα αυστηρά και συχνά αυθαίρετα καθορισμένο φυσιολογικό, μπορούν εύκολα να προπαγανδιστούν ως παθήσεις και ανάλογα να αντιμετωπιστούν ιατρικά. Δηλαδή και ο υγιής με τέτοιες μεθόδους μπορεί να μετατραπεί σε ασθενή. Μία καθόλου κακή επένδυση. Αν περάσουμε την αντίληψη ότι και ο άνδρας περνά κλιμακτήριο, σκέφτεστε πόσο χρήμα θα καταναλωθεί γύρω απ’ αυτό.
Το ίδιο που συμβαίνει με τις οστεοπενίες και την έλλειψη βιταμινών. Η αρρωστοποίηση της ζωής είναι μία νέα τρέλα στο πλαίσιο της απληστίας στο χώρο της ιατρικής.
Ελπίζω το βιβλίο να μεταφραστεί στα Ελληνικά και να δώσει αφορμή για περαιτέρω «ελληνική» συζήτηση.
Η Αμερικανική (Αντι)καρκινική Εταιρεία (American Cancer Society), η μεγαλύτερη εθελοντική οργάνωση των Η.Π.Α. ( 6.000 εργαζόμενοι – 3.000.000 εθελοντές – ετήσια έσοδα το 2013 περίπου 925 εκ. δολάρια) γιορτάζει εφέτος τα 100 χρόνια ύπαρξης της. Ξεκίνησε το 1913 από 15 γιατρούς και επιχειρηματίες, με την ονομασία Αμερικανική Ένωση για τον έλεγχο του Καρκίνου. To 1944 πήρε το σημερινό όνομα της.
Έχει πρωτοστατήσει στον αγώνα κατά του καρκίνου και αποτελεί παράδειγμα προς μίμηση για όλους όσους συμμετέχουν εθελοντικά στην καθημερινή μάχη για να πάψει ο καρκίνος να απειλεί την ανθρώπινη ζωή, ταλαιπωρώντας τους ασθενείς, τους συγγενείς και την κοινωνία.
Για τα γενέθλια της, λοιπόν, η καλύτερη ευχή που θα μπορούσα να σκεφθώ είναι να μην μακροημερεύσει, αφού σύντομα, ελπίζω, θα έχει νικηθεί ο καρκίνος και από ασθένεια που σκοτώνει θα έχει μετατραπεί σε ασθένεια με την οποία μπορεί να ζεις καλά για πάρα πολλά χρόνια,
Πριν δύο χρόνια, με απόφαση της Πολιτείας, έκλεισαν τα νοσοκομεία του ΙΚΑ ( στο πλαίσιο δημιουργίας του ΕΟΠΥΥ) και το προσωπικό τους μετατέθηκε σε νοσοκομεία του ΕΣΥ, διατηρώντας τις ίδιες εργασιακές σχέσεις.
Στο πλαίσιο αυτών των εξελίξεων, το νοσοκομείο « Ο Άγιος Σάββας» απέκτησε το 6ο Ογκολογικό Νοσοκομείο του ΙΚΑ, κοντά στη στάση Σόνια της Λ. Αλεξάνδρας. Λόγω οικονομικής αδυναμίας, αλλά και λόγω των ελλείψεων σε προσωπικό, όλο το προσωπικό του 6ου Νοσοκομείου, πλην ορισμένων συναδέλφων της πλαστικής χειρουργικής, απασχολήθηκε στο κεντρικό κτίριο του « Άγιου Σάββα».
Η μεγάλη πλειοψηφία των γιατρών δούλευε στο νοσοκομείο με χαμηλότερες αποδοχές, διατηρώντας νομίμως, όπως έκανε εδώ και χρόνια, ιδιωτικά ιατρεία. Αυτή η παράλληλη συνεργασία γιατρών δύο ταχυτήτων στο ίδιο νοσοκομείο προξένησε στην αρχή τριβές μεταξύ των γιατρών, κάτι που έτσι και αλλιώς δεν είναι ασύνηθες όταν εμφανίζονται νέα στελέχη εκεί που εργάζονται παλιότερα.
Σε κάθε περίπτωση, οι γιατροί του ΙΚΑ ασκούσαν νόμιμα το επάγγελμα τους και είχαν εδώ και δεκαετίες προσαρμόσει τη ζωή τους γύρω από τον διφυή χαρακτήρα της απασχόλησης τους.
Ξαφνικά, πριν λίγες ημέρες, με μεταμεσονύχτια τροπολογία, ανατρέπονται οι εργασιακές σχέσεις τους, τίθενται σε διαθεσιμότητα και εντός μίας εβδομάδας θα πρέπει να επιλέξουν αν θα κλείσουν τα ιατρεία τους και θα ενταχθούν στο ΕΣΥ ως πλήρους και αποκλειστικής απασχόλησης ( με δυσμενέστερη μεταχείριση στις απολαβές και τους βαθμούς) ή θα διατηρήσουν τα ιατρεία τους και θα απολυθούν εντός μηνός από το ΕΣΥ.
Και ενώ η πολιτική των ίδιων σχέσεων εργασίας για όλους τους γιατρούς στα νοσοκομεία είναι ορθή ( άλλο αν οι γενναίοι βουλευτές μας δεν μπορούν να εισηγηθούν και να ψηφίσουν την ανάλογη τροπολογία για τους πανεπιστημιακούς γιατρούς), ουσιαστικό θέμα προκύπτει από την βίαιη μεθόδευση που επιλέχτηκε για την εφαρμογή της. Ούτε σε λαθρομετανάστες που συλλαμβάνονται στα σύνορα αφιλόξενης χώρας δεν υπάρχουν τέτοιοι χρονικοί περιορισμοί. Και αυτή την μεταχείριση επιφύλαξε η πολιτεία μας για ένα από τα πιο εξειδικευμένα στελέχη που διαθέτει: τους εκπαιδευμένους στην ογκολογία γιατρούς! Οι οποίοι δεν αυτενέργησαν, αλλά παθητικά δέχονται την μία μετά την άλλη αλλαγή στις ζωές τους, από τις διαφορετικές πολιτικές που κάθε φορά επιλέγει να εφαρμόσει το Ελληνικό κράτος .
Όμως, πέρα από την ατομική κακομεταχείριση των γιατρών, προβλήματα θα δημιουργηθούν με αυτή την απόφαση και στα νοσοκομεία του ΕΣΥ ( σε ορισμένα πολύ σοβαρά). Η υποστελέχωση του ΕΣΥ θα λάβει εντονότατες διαστάσεις. Κλινικές θα κλείσουν και νοσοκομεία θα αδυνατούν να εκπληρώσουν βασικές λειτουργίες τους. ( Για τον αργό θάνατο του ΕΣΥ θα γράψω στο μέλλον, σε άλλο σημείωμα).
Στην περίπτωση του « Αγίου Σάββα», το πρωτοποριακό εγχείρημα για την μετατροπή του κτιρίου του πρώην 6ου Νοσοκομείου ΙΚΑ σε πρότυπο Κέντρο Ημερήσιας Νοσηλείας, με την μεγάλη δωρεά της κ. Α.Μ.Λ. Λάτση, κινδυνεύει να μην λειτουργήσει. Χωρίς προσωπικό, ιατρικό και νοσηλευτικό, αλλά και διοικητικό και οδηγούς ( άλλη φαεινή ιδέα η απομάκρυνση τους από το νοσοκομείο) υπάρχει σαφής κίνδυνος να μην μπορέσει να λειτουργήσει. ( Βέβαια, δεν θα είναι η πρώτη φορά που το κράτος θα είναι ανακόλουθο. Δεν παύει, όμως, αν συμβεί πάλι κάτι τέτοιο να θεωρηθεί τραγικά απαράδεκτο).
Σε κάθε περίπτωση, ένα κράτος που καταρρακώνει την αξιοπρέπεια των πολιτών του (στη συγκεκριμένη περίπτωση αξιολογότατων γιατρών), που αγνοεί τις συνέπειες των πράξεων του σ’ ό,τι αφορά την παροχή της φροντίδας υγείας στους ασθενείς πολίτες του, έχει τουλάχιστον πρόβλημα να αξιολογηθεί ως σύγχρονο και δημοκρατικό.
Πολλοί φανατικοί της αντικαπνιστικής εκστρατείας υποστηρίζουν με έντονο τρόπο την αύξηση της τιμής των καπνικών προϊόντων και ιδιαίτερα των τσιγάρων. Η θέση τους αυτή είναι αποτέλεσμα παρατηρήσεων που είχαν καταγραφεί πριν από μερικές δεκαετίες και οι οποίες έδειχναν ότι με κάθε αύξηση της τιμής, μειώνεται και ο αριθμός των καπνιστών.
Όμως, αυτό είναι η μισή αλήθεια. Η υπόλοιπη είναι πως μία “γενναία” αύξηση της τιμής των τσιγάρων οδηγεί, δυστυχώς, στην άνθηση του λαθρεμπορίου. Έτσι, μπορεί στις στατιστικές να μειώνεται ο αριθμός των τσιγάρων που καταμετρώνται με βάση τα επίσημα εμπορικά στοιχεία, αλλά στην ουσία κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει, καθώς οι καπνιστές αγοράζουν πλέον τα πολύ φθηνότερα λαθραία τσιγάρα.
Τρανή απόδειξη η είδηση για την νταλίκα που εντοπίστηκε από την αστυνομία να μεταφέρει μισό εκατομμύριο λαθραία πακέτα! Διαφυγόντα κέρδη από το Δημόσιο: 1.100.000 ευρώ!!
Το λαθρεμπόριο τσιγάρων δημιουργεί διάφορες “τοπικές” μαφίες, που στη συνέχεια εφαρμόζουν την τεχνογνωσία τους σ’ όλη την γκάμα των παράνομων δραστηριοτήτων.
Συμπέρασμα: Όχι στο κάπνισμα, αλλά και όχι στην αλόγιστη αύξηση της τιμής των τσιγάρων.
Σ.Σ. Αν και νομίζω ότι η ζημιά στη χώρα μας έχει ήδη γίνει. Το λαθρεμπόριο οργιάζει και ένα από τα χαρακτηριστικά του είναι πως δύσκολα αντιμετωπίζεται με αστυνομικά μέτρα.
Στην εποχή μας ο γιατρός δεν είναι ανεξέλεγκτος. Δεν είναι ο μικρός ημίθεος που η κρίση του είναι θεσμός και απ’ όλους σεβαστή.
Σήμερα υπάρχουν οι μεγάλες μελέτες, οι ειδικές ανασκοπήσεις, οι συναινετικές ή κατευθυντήριες οδηγίες, η διακίνηση της γνώσης σε μηδέν χρόνο. Σήμερα ξέρουμε ποιες είναι οι καλύτερες ή ασφαλέστερες ή πιο χρήσιμες επιλογές για κάθε νόσο και κάθε περίπτωση. Ο γιατρός έχει την ευθύνη να επιλέξει το καλύτερο για τον ασθενή του, αλλά ταυτόχρονα και το λιγότερο επιζήμιο για τα ασφαλιστικά ταμεία ή τον υγειονομικό σχηματισμό που ανήκει.
Η ύπαρξη ελεγκτικών μηχανισμών για τις επιλογές των γιατρών και των νοσοκομείων είναι στις ημέρες μας επιβεβλημένη για να προστατευθούν οι ασθενείς και τα ασφαλιστικά ταμεία τους.
Είναι δείγμα προόδου να λειτουργήσουν τέτοιοι μηχανισμοί. Και είναι κρίμα που αυτό θα γίνει γιατί το επιβάλουν οι αρχές “κατοχής” και δεν το είχαμε φτιάξει εμείς. Είναι ντροπή να μας το λένε κάποιοι ξένοι εμπειρογνώμονες. Οι δικοί μας δεν ντρέπονται να το ακούν;
Είναι ειρωνεία για τους προοδευτικούς να εισαγάγει το μέτρο ο υπουργός που κορόιδευαν.
Είναι παρήγορη αλλαγή πολιτικής που για πρώτη φορά γίνονται αναφορές για παρατυπίες και στον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος αν κάποιος ερευνούσε τα ΜΜΕ των τελευταίων δεκαετιών θα νόμιζε ότι ήταν η όαση της καλοσύνης στη διεφθαρμένη Ελλάδα ( Μόνο το δημόσιο τομέα ήξεραν να απαξιώνουν, με την γελοία δικαιολογία ότι αυτός ανήκει στον λαό. Λες και τα ασφαλιστικά ταμεία ή τσέπη του ασθενή – καταναλωτή άνηκε στον κυρ Μήτσο).
Σύντομη παρουσίαση ενός πρωτοποριακού εγχειρήματος που θα συμβάλει στην αλλαγή της χειρουργικής , και όχι μόνο πρακτικής, στη χώρα μας, διασφαλίζοντας υψηλή ποιότητα φροντίδας στους ασθενείς, λιγότερη οικονομική επιβάρυνση των ασφαλιστικών ταμείων, καλύτερη διαχείριση των νοσοκομειακών κλινών και περισσότερη ωφέλεια στην ελληνική κοινωνία.
Είχα επισημάνει σε παλαιότερη ανάρτηση κάποιες θολές δοσοληψίες μεταξύ των εκπροσώπων των φαρμακευτικών συλλόγων με το Υπουργείο, με αφορμή την ταλαιπωρία των ασφαλισμένων να εξασφαλίσουν φάρμακα λόγω των απεργιών και της μη αποδοχής των συνταγών των ασφαλιστικών ταμείων από τα φαρμακεία. Και αυτή η επισήμανση είχε δημιουργήσει αντιδράσεις από φίλους φαρμακοποιούς και μη ( Λογικές, στο βαθμό που όλοι έχουμε χορτάσει απ’ αυτό που αποκαλείται “ κοινωνικός αυτοματισμός”, αλλά στο οποίο δεν θα μπορούσα να υποκύψω λόγω ήθους και νοημοσύνης).
Όμως, μία σημερινή είδηση επαληθεύει την βασική εκτίμηση, ότι δηλ. δίνονται αντιπαροχές στους φαρμακοποιούς, για να εξισορροπηθούν οι χρηματικές καθυστερήσεις που παρατηρούνται στην πληρωμή των ταμείων.
Μία απ’ αυτές τις αντιπαροχές ήταν η καθιέρωση της συνταγογράφησης από τους γιατρούς της δραστικής ουσίας. Τι σημαίνει αυτό; Σημαίνει πως ο γιατρός γράφει τη βασική, χημική, ουσία που πρέπει να πάρει ο ασθενής και ο φαρμακοποιός επιλέγει ποιας εταιρείας το σκεύασμα θα χορηγήσει στον ασθενή.
Αν υπάρχουν 4-5 σκευάσματα με ίδια τιμή και 2-3 με λίγο ακριβότερη, ποιο θα διαλέξει ο φαρμακοποιός; Αυτό που έχει καλύτερο χρώμα στη συσκευασία; Αυτό που έχει πιο συμπαθητικό όνομα; ή αυτό από το οποίο μπορεί να έχει μεγαλύτερο κέρδος, άμεσο ή έμμεσο, φανερό ή κρυφό;
Η ιστορία της δραστικής ουσίας έχει, εκτός των άλλων, να κάνει και με το κέρδος που μπορεί να υπάρχει στην προτίμηση του α ή του β σκευάσματος. Μέχρι σήμερα αυτό το αφανές κέρδος το είχαν οι γιατροί. Στην χειρότερη εκδοχή το εξαργύρωναν με άμεσο ή έμμεσο προσπορισμό υλικών ωφελημάτων. Στην καλύτερη εκδοχή πάνω του στήριζαν μεγάλο μέρος των εκπαιδευτικών δραστηριοτήτων τους ( διοργάνωση ή συμμετοχή σε συνέδρια, έκδοση ή συνδρομή ιατρικών περιοδικών κ.ο.κ.). Οι φαρμακοποιοί είχαν το επίσημο ποσοστό κέρδος τους από τις πωλήσεις, που περικόπηκε τα τελευταία χρόνια, ιδιαίτερα για τα ακριβά σκευάσματα, καθώς θεωρήθηκε εξαιρετικά υψηλό.
Συνεπακόλουθο, αυτής της για χρόνια ανέλεγκτης σχέσης φαρμακευτικών εταιρειών και γιατρών ήταν η υπερσυνταγογράφηση. Φαινόμενο που εκτός της ζημιάς στα ασφαλιστικά ταμεία και της πιθανής επιβάρυνσης της υγείας των ασθενών, εξυπηρετούσε και τους φαρμακοποιούς, αφού αύξανε σημαντικά το τζίρο των φαρμακείων.
Η ελεγχόμενη καλή πρακτική στη συνταγογράφηση ( μέσω της ηλεκτρονικής συνταγογράφησης και άλλων απλών μέτρων), η προώθηση των αξιόπιστων γενοσήμων και η στήριξη της ελληνικής φαρμακοβιομηχανίας είναι μέτρα που μπορούν και τις δαπάνες να συγκρατήσουν και τους ασθενείς και τα ταμεία τους να προστατέψουν. Και αυτός θα έπρεπε να είναι ο συνετός και αποτελεσματικός τρόπος επίτευξης μιας ορθολογικής κατανάλωσης ( και δαπάνης) φαρμάκων.
Η συνταγογράφηση της δραστικής ουσίας αφήνει πλέον την επιλογή του σκευάσματος στον φαρμακοποιό. Έναν φαρμακοποιό που σήμερα έχει περισσότερο από ποτέ αναπτύξει τον διττό ρόλο: και επιστήμονας και έμπορος. Όσο καλή πρόθεση και αν υπάρχει, στις δύσκολες οικονομικά συνθήκες, για να ζήσει ο επιστήμονας φαρμακοποιός, πρέπει πάνω απ’ όλα να είναι καλός έμπορος. Αυτό το γνωρίζουν οι φαρμακευτικές εταιρείες και για να επιζήσουν και αυτές θα πρέπει να βρουν τρόπο να προωθήσουν το προϊόν τους ( αφού στην ουσία του είναι ίδιο με τις άλλες ανταγωνίστριες εταιρείες). Σ’ αυτό το “ενδιαφέρον προώθησης” ελπίζουν οι συνδικαλιστές των φαρμακοποιών να βρουν την παρηγοριά για τις δυσκολίες εσόδων από τα ασφαλιστικά ταμεία.
Εκτιμώ ότι κάνουν λάθος. Δεν πρόκειται να έχουν τα αναμενόμενα αποτελέσματα και ίσως να αποτελεί το τυράκι στη φάκα που πολλοί επιθυμούν να του στήσουν και δεν είναι άλλη από την απώλεια της μη ιατρικής – φαρμακευτικής δραστηριότητας τους, όπως είναι π.χ. η πώληση προϊόντων διατροφής, καλλυντικών, φαρμάκων που δεν χρειάζονται συνταγογράφηση κ.ο.κ. Γιατί κανείς δεν θα βρει παράλογη μία απόφαση της πολιτείας η οποία θα ζητά από τον επιστήμονα που απασχολείται με το να βρει το κατάλληλο σκεύασμα για τον ασθενή του, να σταματήσει πλέον να ασχολείται με αλλότρια πράγματα και να πουλά βρεφικό γάλα ή υποδήματα ή είδη διατροφής ή καλλυντικά κ.ο.κ.
Όλα τα παραπάνω είναι γνωστά στους υπεύθυνους που κυβερνούν. Γι΄αυτό και προσπαθούν να ανακαλύψουν ισοδύναμα μέτρα για να κατευνάσουν τους γιατρούς ( καθώς η ευθύνη συνταγογράφησης είναι όπως και να το δούμε βασικό μέρος της ιατρικής πρακτικής). Ψάχνουν το ισοδύναμο δώρο και επειδή είναι δύσκολο να βρεθεί για όλους, θα επικεντρωθούν να το δώσουν σ’ εκείνους που έχουν πιο πολύ δύναμη και βρίσκονται σε στενότερη επαφή με τα κέντρα εξουσίας. Ήδη κάτι πειραματίζεται ( Και θα το σχολιάσω στην ώρα του).
Υ.Σ 1. Αν ρωτήσετε: τι γίνεται με τον ασθενή, η απάντηση είναι: Ποιος ασθενής; ποιος ασχολείται με αυτόν;
Οι προτεραιότητες είναι: Πρώτον, οι επιταγές της τρόικας. Δεύτερον, οι διορθώσεις των αποτυχιών της οικονομικής πολιτικής. Τρίτον, οι μικροσυμβιβασμοί με τις κοινωνικές ομάδες. Τέταρτον, τα ισοδύναμα των εξυπηρετήσεων.
Αρκετά δεν έχουν στο μυαλό τους οι κυβερνώντες;
Υ.Σ. 2. Δηλώνω ότι δεν έχω κάποια σύγκρουση συμφερόντων γράφοντας τα παραπάνω, γιατί προσωπικά συνταγογραφώ ένα αντιβιοτικό σε επιλεγμένες ασθενείς κατά την εγχείρηση ( κόστους 1,90 – 2,5 ευρώ) και στις κατάλληλες περιπτώσεις ασθενών χορηγώ ένα χάπι ( κόστους από 5-6 ευρώ έως 50-60 ευρώ).
Όμως, έχω ζητήσει τη βοήθεια των φαρμακευτικών εταιρειών να διαφημιστούν σε εκδοτικές προσπάθειες που είχα αναλάβει με στόχο την ενημέρωση των συναδέλφων μου για ογκολογικά θέματα. Και εκτιμώ όσες εξ αυτών βοήθησαν, γιατί το έπραξαν με αίσθηση ευθύνης και σεβασμού της προσωπικής ανεξαρτησίας και αξιοπρέπειας μου.
Εδώ και μήνες πληρώνω από την τσέπη μου τα φάρμακα μου. Κάποιους μήνες οι φαρμακοποιοί δεν ήξεραν τι θα γίνει με το ΤΣΑΥ και δεν δεχόντουσαν συνταγές του. Μετά που το ΤΣΑΥ μπήκε στον ΕΟΠΥΥ ( άλλη μία καλή πράξη των πολιτικών μας), οι φαρμακοποιοί αντιδρώντας στις καθυστερημένες πληρωμές και σε άλλα οικονομικά θέματα, δεν εκτελούν τις συνταγές του ΕΟΠΥΥ.
ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΑ:
Εννέα στους δέκα Έλληνες πρέπει να πληρώνουν από την τσέπη την φαρμακευτική περίθαλψη τους.
Οι φαρμακοποιοί παίρνουν άμεσα μετρητά, οι φαρμακευτικές εταιρείες το ίδιο και το κράτος εξοικονομεί σημαντικά ποσά ( αφού η διαδικασία επιστροφής χρημάτων είναι περίπλοκη και έτσι ένα μεγάλο ποσοστό ασθενών δεν θα τα ζητήσει πίσω).
Όλοι λοιπόν βολεύτηκαν μια χαρά. Και το θέμα έχει εξαφανιστεί από τη δημοσιότητα (ούτε συνελεύσεις οι φαρμακοποιοί , ούτε συσκέψεις ο Υπουργός, ούτε κουβέντα τα “κανάλια”).
Συμπεφωνημένη κατάσταση; Θα έλεγα, σαφέστατα ναι.
Δίκαιη; Θα έλεγα και πάλι ναι, αφού οι βασικοί παίκτες έχουν κέρδος και ο τρίτος της παρέας, ο ριγμένος, έχει σκυμμένο κεφάλι και δεν μιλά. Η ζωή έτσι κι’ αλλιώς προχωρά δεν περιμένει. Από την άλλη, αν ο ριγμένος πολυζοριστεί, ε, τότε μπορεί να αυτοκτονήσει ( και θα άρμοζε στην περίσταση να το κάνει με τα φάρμακα που θα τα έχει πληρώσει από την τσέπη του).
Προσωπικές σκέψεις και απόψεις σε ακατάστατα χρονικά διαστήματα για τα τρέχοντα και τα ενδιαφέροντα κοινωνικά και πολιτικά θέματα από τον Ευάγγελο Φιλόπουλο. Οι σχολιασμοί είναι καλοδεχούμενοι.
