Βρίσκομαι στο διάδρομο της κλινικής, μπροστά στον πάγκο των νοσηλευτριών, οργισμένος που για γραφειοκρατικούς λόγους πλησιάζει μεσημέρι και καθυστερεί να μπει στο χειρουργείο μία ασθενής μου. Με πλησιάζει μία πολύ ηλικιωμένη γυναίκα, φτωχά ντυμένη, αλλά με φανερά τα ίχνη της προσπάθειας της να είναι περιποιημένη. Με τρεμάμενο χέρι μου δείχνει κάτι χαρτιά και μου ζητάει που μπορεί να βρει τη γιατρό για να της βάλει μία σφραγίδα. “Ποια γιατρό θέλεις γιαγιά;” τη ρωτάω. “ Δεν την ξέρω γιατρέ μου. Να αυτή που υπογράφει σ’ αυτό το χαρτί” μου απαντά. Κοιτάζω το χαρτί και βλέπω την ιστολογική έκθεση για τον καρκίνο που είχε αφαιρέσει πριν χρόνια και στο τέλος του κειμένου το όνομα και την υπογραφή μιάς συναδέλφου παθολογοανατόμου. “ Τι την θέλεις την υπογραφή γιαγιά;” “ Μου τη ζητούν για να συνεχίσουν να μου δίνουν τη σύνταξη. Τρείς φορές έχω πάει και έχω έρθει, Δεν αντέχω άλλο” μου απαντά και αρχίζει να τρέμει. “ Μα γιαγιά αυτό δεν χρειάζεται, αφού κρατάς στο χέρι σου και την επίσημη βεβαίωση του νοσοκομείου που αναφέρει όλο το ιστορικό σου και έχει και γραμμένη όλη την ιστολογική και από κάτω υπάρχουν υπογραφές και σφραγίδες μπόλικες. Να εδώ είναι και η δική μου υπογραφή και σφραγίδα.” “ Αχ, είστε ο κύριος Φιλόπουλος” δηλώνει έκπληκτη και αρχίζει να κλαίει και να μου λέει τι έχει τραβήξει με αυτή την ιστορία. ( Η γιαγιά είχε χειρουργηθεί από εμένα, αλλά ούτε που με αναγνώρισε. Επρόκειτο για πολύ ηλικιωμένη γυναίκα).  Γύρω μας είχε μαζευτεί κόσμος, νοσηλεύτριες συγγενείς και ασθενείς. ‘Άρχισα πλέον να φωνάζω και να μιλάω άσχημα, για αυτό που συμβαίνει. Μία κυρία, σε κάποιο γραφείο ταλαιπωρεί μία υπερήλικη με το να της ζητά να μπει η προσωπική σφραγίδα σ’ ένα εσωτερικό (στην ουσία) έγγραφο του νοσοκομείου, που το περιεχόμενο του υπάρχει αυτούσιο (με όλα τα στοιχεία πρωτοκόλλου) στη βεβαίωση που έχει δώσει το νοσοκομείο στην ασθενή και η οποία βεβαίωση είναι γραμμένη σε φύλλο με το εθνόσημο και όλα τα στοιχεία του νοσοκομείου και έχει σφραγιστεί με τη στρογγυλή επίσημη σφραγίδα του, ενώ από κάτω υπάρχουν οι υπογραφές και σφραγίδες του θεράποντα διευθυντή γιατρού και του διοικητικού διευθυντή.

Η απαίτηση για σφραγίδα στο χαρτί της παθολογοανατομικής έκθεσης είναι στην ουσία της άσκοπη και βλακώδης. Όμως εδώ πέρα από τη βλακεία υπάρχει και απανθρωπιά αισχίστου είδους. Παιδεύουν μία υπερήλικη με καρκίνο, που παίρνει κάποια μικρή οικονομική ενίσχυση, για ηλιθιότητες.

Ντροπή σε όσους βασανίζουν έτσι τους συνανθρώπους τους. Η αντίδραση της στιγμής ήταν να πω στη γιαγιά να τους πει ότι ο γιατρός της ( με ονοματεπώνυμο) τους απεκάλεσε με τη συνήθη προσφώνηση για τους νεοέλληνες, και να γράψω σ’ ένα έντυπο συνταγολογίου το πόσο εξωφρενικά απάνθρωπο ήταν αυτό που κάνουν, να το υπογράψω και να το σφραγίσω.

Μετά από λίγο, πιό ψύχραιμα, σκέφθηκα πως η γιαγιά θα σκύψει το κεφάλι δεν θα τους πει τίποτα, ούτε θα τους δώσει την επιστολή μου, για να μην τους εκνευρίσει και την τιμωρήσουν με πρόσθετη ταλαιπωρία. Έπρεπε να κρατήσω το όνομα της υπαλλήλου, να φωτοτυπήσω τα χαρτιά που είχε και να βρω άλλους τρόπους δράσης. Το υπόσχομαι στη γιαγιά ότι θα το κάνω την επόμενη φορά που θα διαπιστώσω άσκοπη ταλαιπωρία καρκινοπαθή. 

Διαβάζω κάθε ημέρα στις εφημερίδες, ακούω στο ραδιόφωνο και παρακολουθώ στην τηλεόραση ότι το έλλειμμα της χώρας διαρκώς αυξάνει. Και μένω με την απορία:

Αφού οι μισθοί που πληρώνει το δημόσιο έχουν περικοπεί σχεδόν κατά 30-40%, νέες προλήψεις δεν γίνονται, οι δαπάνες στην υγεία και αλλού έχουν μειωθεί, έργα δημόσια δεν γίνονται, προμηθευτές και συναλλασόμενοι με το Δημόσιο έχουν χρόνια να πληρωθούν κ.ο.κ. πως είναι δυνατό να μη μειώνεται το έλλειμμα;

Η απορία μου γίνεται θυμός όταν ακούω οικονομολογούντες να ζητούν δραστική περικοπή των δαπανών γιατί αυτή είναι η λύση. Μα αυτό έχει γίνει και η κατάσταση χειροτέρευσε. Άρα είναι πασιφανές ότι κάπου αλλού πρέπει να βρίσκεται η αιτία γι’ αυτή την εξέλιξη.

Γιατί δεν μας την λένε;

Απορία προκαλεί η έκταση της σύγκρουσης του υπουργού με τους ταξιτζήδες. Γίνεται γιατί ο υπουργός σκέφτεται την απελευθέρωση του επαγγέλματος στο πλαίσιο της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας και αυτό, όπως είναι λογικό βρίσκει αντίθετους τους ταξιτζήδες; Και είναι τόσο προσηλωμένος ο υπουργός που δεν ενδίδει με τίποτα στις πιέσεις,  παρά τη ζημιά που γίνεται στην οικονομία;

Νομίζω πως μια τέτοια εκτίμηση δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Η πρακτική που παρακολουθούμε μοιάζει περισσότερο  να είναι σκηνοθετημένη, για να υπάρχει θέμα, και μάλιστα πρώτης γραμμής, να ασχοληθούν κυρίως τα δελτία ειδήσεων των τηλεοράσεων και δευτερευόντως οι σχολιαστές των εφημερίδων.

Αυτή, η δεύτερη ανάγνωση της όλης φασαρίας, θα επιβεβαιωθεί αν σε λίγο  βγει ο κ. Ραγκούσης και δηλώσει: « Εμείς δεν είχαμε καμία πρόθεση να μην βάλουμε κριτήρια στην χορήγηση αδειών. Λάθος κατάλαβαν οι συνδικαλιστές των σωματείων. Εμείς είπαμε ότι αρχίζουμε δημόσια διαβούλευση, δεν έχουμε πάρει αποφάσεις. Σε ένδειξη καλής θέλησης δίνω μία παράταση κάποιων μηνών για να συζητήσουμε το θέμα. Αυτή η κυβέρνηση..μπλα…μπλά μπλά, φταίει η Ν.Δ. μπλα… μπλά…μπλά.» Και όλοι θα επιστρέψουν στον πρότερο βίο τους, ως να μην είχε συμβεί τίποτα ( ενώ ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ και κύκλοι των άλλων αντιπολιτευομένων κομμάτων θα εκδώσουν τις σχετικές καταδικαστικές για την κυβέρνηση ανακοινώσεις).

Δεν είμαι δημοσιογράφος, για να το ψάξω, αλλά έχω μάθει πια πως τέτοιες σκηνοθετημένες φασαρίες γίνονται για να μην ασχοληθεί η κοινή γνώμη με άλλα θέματα και για να μην αντιληφθεί ότι π.χ. λαμβάνονται αντιλαϊκές αποφάσεις ή χαρίζονται χρήματα σε ημέτερους με φωτογραφικές διατάξεις ή ρίχνονται κάτω από το χαλί υποσχέσεις διαφάνειας και δικαιοσύνης ή προσλαμβάνεται κόσμος στα μουλωχτά, είτε σε κάθε περίπτωση κάτι το μη σωστό πράττουν οι κυβερνώντες.

Σε λίγο, οι ταξιτζήδες θα γυρίσουν στη δουλειά τους, λιγότερο ή περισσότερο ικανοποιημένοι για τη «νίκη» τους, οι δε υπουργοί και οι υπόλοιποι πολιτικοί θα συνεχίσουν την ίδια τακτική, όπως έχουν μάθει να κάνουν τόσα χρόνια ( να δίνουν λύσεις « στο πρόβλημα επικοινωνίας» από το οποίο πάσχει η κυβέρνηση και τα κόμματα, κατά την στερεότυπη διαπίστωση πολιτικών και δημοσιογράφων).

Τελικά, όλοι έχουμε ευθύνη για ότι συνέβηκε στη χώρα μας. Οι πολιτικοί γιατί ποτέ δεν ελέγχονται για τις συνέπειες των πράξεων τους, ο δε λαός γιατί δεν εκτίμησε ποτέ την αξία του διαλόγου και πόσο σημαντικός είναι ο σεβασμός στον πολίτη και στους θεσμούς της δημοκρατίας. Τέλος, γιατί η λεγόμενη τρίτη εξουσία έχει από πολύ καιρό πάψει να  προασπίζει – ως όφειλε – το δημόσιο συμφέρον και υπηρετεί – ανερυθρίαστα – κομματικά ή ιδιωτικά συμφέροντα. 

Κάτι που συνεχίζει να μ’ εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία χειραγωγούνται οι συμπολίτες μας. Συστηματική για λίγες ημέρες κατευθυνόμενη ειδησεογραφία ( κυρίως από τις τηλεοράσεις) και διέγερση της κοινωνικής ζηλοφθονίας (το ένα κοινωνικό κομμάτι ζηλεύει το άλλο και θέλει το κακό του), αρκούν για μπορεί μία κυβέρνηση να περάσει χωρίς μεγάλες αντιστάσεις όποια πολιτική θέλει.

Όχι, δεν είναι η απεργία των ταξιτζήδων το ερέθισμα γι’ αυτές τις σκέψεις. Είναι οι κουταμάρες που συνεχώς ακούω περί μεγάλου δημόσιου τομέα στη χώρα μας που πρέπει να μειωθεί.

Σε προηγούμενο σημείωμα μου είχα αναφέρει ότι με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε. δεν έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα. Επομένως, αυτοί που ισχυρίζονται το αντίθετο ή άσχετοι είναι ή κακοήθεις.

Είναι, όμως, γεγονός ότι οι δανειστές ζητούν να γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ώστε να μειωθούν τα έξοδα του κράτους και έτσι να περισσεύουν περισσότερα χρήματα για την αποπληρωμή του κεφαλαίου τους και των τόκων.  Για τις κοινωνίες που ζούμε αυτή η απαίτηση δεν είναι παράλογη, ούτε αυτή καθ’ αυτή ασυνήθιστη ή ανήθικη. Σε δάνεισα; Πρέπει να με ξεχρεώσεις.

Το πράγμα, όμως, αλλάζει όταν πολιτικοί αναλαμβάνουν να « περάσουν αυτή τη γραμμή».

“ Έχουμε τεράστιο δημόσιο και πρέπει να μειωθεί για να μην πληρώνει το κόστος ο ιδιωτικός τομέας.” μας λένε οι πολιτικοί και οι διάφοροι κατ’ έντολή «…γράφοι». 

Αν θυμάστε στην αρχή της κρίσης οι κήρυκες «περι μεγάλου δημοσίου» μας μίλαγαν για 1,5 εκατομμύρια δημόσιους υπάλληλους. Στη συνέχεια στη μέτρηση των δημοσίων υπαλλήλων ( που στην ουσία ήταν ένα τέστ υπακοής της ηγεσίας και ελέγχου των αντιστάσεων των ελλήνων πολιτών) επιβεβαιώθηκε αυτό που ήξερε και πριν από τη μέτρηση το ελληνικό κράτος. ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περίπου 700.000 ( με τους οπλίτες 5ετούς θητείας κ.λ.π.).

Αυτές οι 700.000 κόστιζαν στην αρχή της κρίσης 700.000 ευρώ ( ποσό αυθαίρετο που το αναφέρω για να διευκολύνω τους υπολογισμούς). Αν απολύονταν 200.000 υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κόστιζαν στο κράτος 500.000 ευρώ. Αυτό είναι που μετράει: το πόσα ξοδεύει ή εξοικονομεί το κράτος για μισθοδοσία. Και με 200.000 απολύσεις θα εξοικονομούσε, στο παράδειγμα μας, 200.000 ευρώ

Έτσι, άμα είχαν γίνει οι απολύσεις όπως υστερικά αναλύουν κάποιοι …γράφοι  και αναλυτές ( τρομάρα τους), τότε θα εξοικονομούσαμε, όπως ανέφερα 200.000 ευρώ. Και σύμφωνα με τους αναλυτές θ’ άρχιζε η ανάκαμψη του ιδιωτικού τομέα και η Ελλάδα θα απογειωνόταν.

Κάτι τέτοιοι ισχυρισμοί είναι βλακώδεις και απάνθρωποι. Και ιδού γιατί:

Από τους 700.000 υπαλλήλους έχει κοπεί από την αρχή του μνημονίου το 35% των απολαβών τους ( ή 4.5 μήνες αποδοχές). Αυτό σημαίνει ότι το κράτος έχει εξοικονομήσει 245.000 ευρώ ( σύμφωνα με το παράδειγμα). Με άλλα λόγια είναι σαν να έχει απολύσει 245.000 υπαλλήλους ή 45.000 περισσότερους απ’ ότι θα περίμεναν οι διαπρύσιοι κήρυκες των απολύσεων!

Μετά από μια τέτοια εκ των πραγμάτων τεράστια εξοικονόμηση, γιατί συνεχίζουν να διαδίδουν τέτοιες απόψεις; Δύο είναι οι λόγοι: ο ένας είναι ότι πρέπει να εξοικονομηθούν και άλλα χρήματα για τους δανειστές, ανεξάρτητα αν το κράτος έχει συρρικνωθεί τόσο που ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού να μην μπορεί σε λίγο να προσφέρει. Ο άλλος λόγος είναι ότι αν απ’ αυτή την εξοικονόμηση υπάρξει κάποιο μικρό κομμάτι που μπορεί να πάει στην ελληνική οικονομία, αυτό να πάει στους ιδιώτες επιχειρηματίες.  

Και ενώ όλοι γνωρίζουμε το τι καταναλώνουν οι υπάλληλοι σε μισθούς και πως σε αυτούς οφείλεται η δανειακή υπερφόρτωση του κράτους, κανείς δεν μας έχει πει πόσο κόστισαν και κοστίζουν στον έλληνα φορολογούμενο ( αλλά και στον ευρωπαίο) οι επιδοτήσεις, οι φοροαπαλλαγές και όλα τ’  άλλα κίνητρα που έχουν δωθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Κανείς δεν μας έχει παρουσιάσει πόσα λεφτά πήγαν που και τι έγινε ως αποτέλεσμα για την αύξηση της παραγωγικότητας.

Γιατί από την μια ζητούν το κράτος να μικρύνει και να μην ανακατεύεται πουθενά και από την άλλη ζητούνται κίνητρα και καλή ψυχολογία ( τι ευαισθησία) για τον ιδιωτικό τομέα. Αν είσαι πραγματικά παραγωγικός, αν μπορείς να δημιουργήσεις και να προχωρήσεις γιατί δεν το κάνεις μόνος σου, αλλά θέλεις κρατική συμπαράσταση; Τι σόι υπερασπιστής στης ελεύθερης αγοράς είσαι, αν για να δουλέψει η επιχείρηση σου πρέπει να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος; Αυτός δεν είναι φιλελευθερισμός, αυτό είναι μισο-φιλελευθερισμός ( δηλ, κατά το ήμισυ – σ’ ότι αφορά εργαζόμενους, υπαλλήλους και φόρους- άκρατα φιλελεύθερος και κατά το άλλο  ήμισυ – σ’ ότι αφορά τις φοροαπαλλαγές και τις επιδοτήσεις – κρατιστής )

Αμ έτσι πήγαμε κατά διαβόλου. Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, κατά διαβόλου θα πάμε.

Μα η ανεργία; Η απάντηση είναι ακόμα πιο φανερή: υπάρχει ανεργία γιατί κλείσανε επιχειρήσεις και δραστηριότητες που επλήγησαν από τις μειώσεις που υπέστησαν οι μισθοί και οι συντάξεις. Χωρίς λεφτά δεν γίνεται κατανάλωση. Χωρίς κατανάλωση δεν υπάρχει παραγωγή και εμπορική διαμεσολάβηση

Μα θα αυξηθούν οι εξαγωγές; Μα τι να εξάγουμε που θα μας βοηθήσει να μειώσουμε την ανεργία; Ξέρετε πολλούς μερακλήδες επιχειρηματίες που αγαπάνε το αντικείμενο τους ή τη βιοτεχνία τους και τη βιομηχανία τους και είναι σε θέση να φτιάξουν τεχνολογικά προηγμένα προϊόντα και να επεκτείνουν τις δουλειές τους;

Τουρισμός και υπηρεσίες. Τίποτε άλλο. Αυτές θα είναι και οι μεγάλες επενδύσεις και το μέλλον της απασχόλησης στη χώρα μας. Όλες οι υπόλοιπες επενδύσεις θα αφορούν εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών. Θα φτάσουμε να πληρώνουμε κάποια εταιρεία με τίτλο « πράσινος αέρας» για το οξυγόνο που αναπνέουμε ( με την αιτιολογία ότι θα κάνει έργα που θα βοηθήσουν να καθαρίσει ο ατμοσφαιρικός αέρας).

Υπερβολές; Εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε.

Σε κάθε περίπτωση η συνέχιση της συζήτησης περί πολλών δημοσιών υπαλλήλων γίνεται με κακό σκοπό και αυτό που επιδιώκεται θα βλάψει ακόμα περισσότερο όλους τους Έλληνες πολίτες.

Πάλι έδωσαν το σόου τους μπροστά στους κριτές τους: τις τηλεοπτικές κάμερες.

Με την συνέπεια που αξίζει στην πρόσκαιρη φήμη όσων συμμετέχουν σε live show κατέβαλαν φιλότιμες προσπάθειες να εκτελέσουν τις εντολές των καθηγητών τους. Όσοι αμείβονται απ’ αυτή την απασχόληση, κάτι θα πάρουν ( απαξιωμένο, βέβαια, λόγω μνημονίου). Όσοι νομίζουν ότι είναι ιδεολόγοι, υπομονή: δεν είναι οι μόνοι που πιάνονται κορόιδα από επιτήδειους.

Δεν είναι, πάντως, άσχημο αυτό το νούμερο με το οποίο καταφέρνουν να κρατούν τον κόσμο στα σπίτια του. Να και κάτι που δουλεύει α’ αυτή τη χώρα. Μόνο που ξέχασαν να βάλουν κάποιους ευδιάκριτους αριθμούς ή ονόματα στα ρούχα των διαγωνιζομένων “αντιεξουσιαστών”, έτσι ώστε να μπορούμε να στέλνουμε με sms στους διοργανωτές την προτίμηση μας για ποιόν μπαχαλάκια να αποσύρουν και ποιος μπορεί να περάσει στην επόμενη φάση. Και αυτό είναι άδικο για αυτά τα “παιδιά”.

Συμπλήρωσα εχθές την φορολογική δήλωση μου. 

Δεν πάτησα το κουμπί “ επιβεβαίωση” αμέσως μόλις ολοκλήρωσα τη δήλωση. Δίστασα, γιατί δεν ήθελα. Αλλά μετά επεκράτησε η λογική και “υπέγραψα” την λυπητερέστατη.

Με λίγα λόγια: Περισσότερο από 4 μήνες το χρόνο δουλεύω για κάποιον άλλο. Ότι κερδίζω εγώ και η γυναίκα μου αυτό το διάστημα, τα δίνω από φόβο ( αν μπορώ, ας κάνω αλλιώς) στο κράτος. Αυτή η οικειοποίηση του προσωπικού μου κόπου λέγεται “φορολογία”.

Αν προσθέσω και όσα πληρώνω για Φ.Π.Α., για φόρους του σπιτιού, του αυτοκινήτου, για τέλη και παράβολα κ.ο.κ., μάλλον θα πρέπει να δουλεύουμε οικογενειακώς περισσότερο από 7 μήνες το χρόνο μόνο γι’΄αυτόν τον άλλο που διαφεντεύει τη ζωή μου, είναι δηλ. ο ιδιοκτήτης μου (που μπορεί να μου επιβάλει τη θέληση του, ενώ εγώ δεν μπορώ να κάνω το ίδιο σ’ αυτόν).

Οι δουλοπάροικοι, οι κολίγοι, αυτοί που στο σχολείο μαθαίναμε ότι ζούνε στη σκλαβιά και τους συμπονούσαμε, δούλευαν περισσότερο από μας για τον ιδιοκτήτη τους; Μήπως η πρόοδος είναι μία επιστροφή στο παρελθόν;

Θα μου πει κάποιος ότι τέτοιες σκέψεις δεν είναι σωστές. Ότι υπάρχουν υποχρεώσεις του πολίτη απέναντι στην κοινωνία, που περνούν μέσα από τη συνεισφορά του στο κοινό ταμείο ( αλλά και με πολλούς άλλους τρόπους). Θα συμφωνήσω. Μόνο που εγώ εδώ και πολύ καιρό δεν αισθάνομαι κυρίαρχος πολίτης, κυρίαρχου κράτους. Και αυτό κάνει το κοινό καλό, απλό εκμεταλλευτή ιδιοκτήτη.

Όλοι ή καλύτερα σχεδόν όλοι αναφέρονται στο “κακό” κράτος ( στο δημόσιο τομέα). 

Να περιοριστεί ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων, εκτιμούν κάποιοι, το αναφέρουν κάποιοι άλλοι και το διατυμπανίζουν μονότονα στις τηλεοράσεις οι προβεβλημένοι δημοσιογράφοι και πολιτικοί.

Να μειώσουμε λοιπόν το κράτος, αλλά:

* Ποιοι θα δουλεύουν στους βρεφονηπιακούς σταθμούς; Ποιοι θα φροντίζουν την εύρυθμη λειτουργία εφοριών, δικαστηρίων, νοσοκομείων, αστυνομίας, τελωνείων κ.ο.κ.; Με απλά λόγια: Ποιοι θα εξυπηρετούν τους πολίτες; Οι ιδέες, κάποια μηχανήματα, ιδιώτες ή εξωγήινοι; Σε κάθε περίπτωση η περικοπή των υπαλλήλων σημαίνει κακές υπηρεσίες στον απλό πολίτη και πρόσθετη οικονομική αφαίμαξη. Τίποτε λιγότερο, τίποτε περισσότερο.

* Σε ποιο τομέα το ποσοστό των υπαλλήλων που έχει κάνει ανώτατες σπουδές είναι μεγαλύτερο; Στο δημόσιο ή στον ιδιωτικό; Η απάντηση είναι : στο Δημόσιο. Δουλεύει αυτό το καταρτισμένο προσωπικό αποδοτικά; Στις περισσότερες περιπτώσεις ναι. Εκεί που υπάρχει υστέρηση είναι στα πάνω κλιμάκια της κρατικής ιεραρχίας, γιατί εκεί υπάρχουν οι σύμβουλοι, τα κομματικά στελέχη και μια στρατιά παρατρεχάμενων προσοδοθήρων, προϊόντα της πελατειακής οργάνωσης της δημοκρατικής ζωής μας. 

* Έχουμε πραγματικά τόσο υπερτροφικό δημόσιο τομέα, όπως επίμονα ισχυρίζονται κάποιοι; Είναι σε ποσοστιαία αναλογία μεγαλύτερος από τον αντίστοιχο της  π.χ. Γερμανίας, Δανίας, Γαλλίας,κ.λ.π.;  Η με ευρωπαϊκά στοιχεία απάντηση είναι : όχι.

Αυτά είναι γνωστά και απλά πράγματα. Προς τι λοιπόν η φασαρία;

Η απάντηση απλή: Η οικονομική διαχείριση του κράτους ήταν τόσο άθλια, που από τον υπερβολικό δανεισμό, πρέπει τώρα να πληρωθούν τεράστια ποσά σε τόκους. Καθώς το παραγωγικό δυναμικό μας το καταστρέψαμε συστηματικά ( θυμάστε τις συζητήσεις ότι περάσαμε από την αγροτική παραγωγή κατευθείαν στο μοντέλο των υπηρεσιών, όπως οι προηγμένες χώρες;), ο μόνος τρόπος να ικανοποιηθούν οι δανειστές είναι να μειωθούν τα έξοδα του κράτους, να γίνει αυτό ένα ατροφικό , μικρό, ελάχιστο κράτος: ένα κράτος νάνος.

Και για να γίνει κάτι τέτοιο, χωρίς αντίδραση μεγάλη, θέλει την τεχνική του. Και πρώτα απ’ όλα να πιστέψουν όλοι ότι έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα.

Συστήνω σε όλους τους φίλους που έχουν απορίες για το πως δρουν και λειτουργούν οι “κουκουλοφόροι αντιεξουσιαστές” να διαβάσει το κλασικό έργο του Τζόζεφ Κόνραντ “ Ο μυστικός πράκτορας”.

Όπως δείχνει η ελληνική εμπειρία:

Οι ηγέτες των κουκουλοφόρων ( οι καθοδηγητές) σιτίζονται από τα “πρυτανεία” μυστικών υπηρεσιών.

Οι οπαδοί τους είναι: 1) ταλαιπωρημένοι από τη ζωή με έντονα προβλήματα επιθετικότητας ( που σημαίνει κοινωνικές συνθήκες καταπίεσης ή το αντίθετο: κοινωνικές συνθήκες ευμάρειας που συνοδεύονται από βαρεμάρα), 2) νεαροί, ως επί το πλείστον, με ιδεολογία, που όμως έμεινε ρηχή, γιατί δεν μπόρεσαν ή δεν ήθελαν να την επεξεργαστούν περισσότερο, 3) λούμπεν κοινωνικά στοιχεία που έχουν ροπή προς τη βία ( Ίδιοι δρουν στα γήπεδα ως ταραξίες και στις διαδηλώσεις ως “κουκουλοφόροι”).

‘Οτι εκτελούν εντολές φαίνεται από τη συμμετοχή τους σε εκδηλώσεις που οργανώνουν όχι οι ίδιοι, αλλά κάποιοι άλλοι. Στόχος τους να μην επιτρέψουν τη συλλογική δράση να αναπτυχθεί ανεμπόδιστα.

Αν η αστυνομία το θελήσει, έχουν τελειώσει σε μισή ώρα.