Συνηθίζω να διαβάζω γερμανικό τύπο ( εφημερίδες και περιοδικά από Γερμανία, Ελβετία και Αυστρία). Τώρα το βράδυ συγχίστηκα, ενώ δεν θα έπρεπε ( ακόμα δεν συνήθισα;).

Πρώτη είδηση και πάλι η Ελλάδα. Η “Νέα εφημερίδα της Ζυρίχης” ( που εκδίδεται από τον 17 αιώνα) έχει στην ιστοσελίδα της πρώτο θέμα τις δηλώσεις του επικεφαλής της τρόϊκα, ο οποίος υποστηρίζει ότι δεν πάνε καλά τα πράγματα στην Ελλάδα, αφού η κυβέρνηση ψηφίζει νόμους, αλλά αυτό μόνο δεν φτάνει. Και αναφέρει ως παράδειγμα την αδυναμία του φοροεισπρακτικού μηχανισμού του κράτους, που δεν μπορεί να εφαρμόσει τις κυβερνητικές αποφάσεις. Το ίδιο θέμα, μαζί με άλλα που αφορούν τα της πιθανής χρεοκοπίας της Ελλάδας έχει και ο γερμανικός “ Καθρέπτης” ( Spiegel).

Το έχουν φωνάξει τόσες φορές οι άνθρωποι, το έχουν πει ευγενικά, αλλά και τώρα τελευταία πολύ πιο έντονα: υπάρχει τεράστια φοροδιαφυγή στη χώρα μας που δεν μπορούν οι κρατικές υπηρεσίες να την ελέγξουν. Έτσι, την πληρώνουν άδικα οι συνεπείς φορολογούμενοι και οι αδύναμοι. Kαι δουλειά δεν γίνεται.

Αυτοί οι “κακοί”, αυτοί οι “παλιοτροϊκανοί" μιλούν και δρούν καλύτερα από τους δικούς μας πολιτικούς.

Άλλο ένα παράδειγμα: ο "κακός” γερμανο-βιετναμέζος αντικαγκελάριος, αλλά και ο πρόεδρος των Γερμανών βιομηχάνων δήλωσαν δημόσια μπροστά στους Έλληνες βιομηχάνους ( μεσάζοντες στην ουσία): “Αν εσείς δεν φέρετε τα χρήματα στη χώρα σας και δεν επενδύσετε, τι περιμένετε από εμάς;”. Και τι απάντησε ο δικός μας πρόεδρος ο α-βιομήχανος ( που πούλησε τη βιομηχανία του μπαμπά του και τώρα είναι συλλέκτης έργων τέχνης και σκεφτόταν να ασχοληθεί με την αντιπροσώπευση οπλικών συστημάτων): “ τα χρήματα τα πήραν οι νοικοκυραίοι και τα καταχώνιασαν, όπως η γιαγιά, κάτω από το στρώμα”. ( Α, ρε Σαπφώ Νοταρά έφυγες νωρίς. Τώρα έπρεπε να ήσουν εδώ να ηγηθείς με την κραυγή σου του σαρώματος που πρέπει να γίνει)

Αυτό που είπε ο τροϊκανός στη συνέντευξη του και αυτά που είπαν οι γερμανοί επισκέπτες δεν μπορούμε να τα ξεπεράσουμε με συνθήματα περί συνωμοσίας και άλλα ευκολοχώνευτα. Οι άνθρωποι αυτοί, λόγω θέσης , συχνά λένε την αλήθεια. Το ότι αυτή μας πληγώνει, είναι δικό μας φταίξιμο. 

Είναι λογική η αγανάκτηση του λαού. Η υποβάθμιση του επιπέδου της υλικής ευδαιμονίας του είναι σημαντική. Κανένας λαός δεν ενθουσιάζεται, όταν το μέλλον του είναι πολύ χειρότερο από το παρόν του. Και είναι λογικό να διαδηλώνει την αντίθεση ή την αγανάκτηση του. Ως εδώ, κανένας δεν διαφωνεί. 

Όμως, ενάντια στο ρεύμα, προσωπικά θα ήθελα να εκφράσω τις διαφωνίες μου για ορισμένες κατευθύνσεις αυτής της διαμαρτυρίας:

Η πρώτη μου αντίρρηση είναι το πιο συνηθισμένο σύνθημα των καιρών, αυτό που φαίνεται στην πιο κάτω αφίσα.

Τι σημαίνει δεν χρωστάμε, δεν πουλάμε, δεν πληρώνουμε; Και χρωστάμε σε όλο τον κόσμο ( περιλαμβανομένων και των δικών μας συνταξιοδοτικών ταμείων) και πρέπει να πουλήσουμε γιατί δεν έχουμε από που να βγάλουμε λεφτά και τέλος, το “δεν πληρών” μόνο τρίχρονα παιδάκια με στυλωμένα πόδια θα το φώναζαν.             Άμα χρωστάς και δεν μπορείς να ζήσεις παρά μόνο αν πάρεις δανεικά από το γείτονα ή κάποιο δανειστή σου, δεν πάς να του ζητήσεις ξανά δανεικά φωνάζοντας του : δεν σου πληρώνω τα προηγούμενα που μου δάνεισες! Είναι γελοίο, έως εγκληματικά βλακώδες.

Θα έλεγα, όμως, πως υπάρχουν και κάποιοι άνθρωποι που πράγματι θα είχαν δίκαιο φωνάζοντας αυτό το σύνθημα: είναι αυτοί που συνηθίζουν να δανείζουν τις οικονομίες τους σε άλλους συνανθρώπους ( οι οποίοι με τα δανεικά κάνουν ότι τους κατέβει) και όταν έρθει η ώρα της αποπληρωμής, αδιαμαρτύρητα δέχονται την άρνηση εκ μέρους των οφειλετών να ξοφλήσουν το δάνειο και όχι μόνο αυτό, αλλά κάνουν στη συνέχεια ότι μπορούν για να τους ξαναδώσουν δανεικά από τις οικονομίες τους. Αυτοί οι συμπολίτες μας είναι οι μόνοι που υπεύθυνα μπορούν να εξωτερικεύσουν την προστακτική απαίτηση : δεν πληρώνω.

Όλοι οι άλλοι που θα ζητούσαν τα χρήματα τους στην ημερομηνία λήξης του δανείου, που θα έκαναν μηνύσεις , θα χειροδικούσαν, θα απαιτούσαν εκποίηση περιουσιακών στοιχείων ( π.χ. του τζιπ ή του εξοχικού που είχε ο οφειλέτης) και που θα ήθελαν να εκδικηθούν με κάθε τρόπο αυτόν που τους κορόιδεψε. Όλοι αυτοί ( που νομίζω είναι η συντριπτικότατη πλειοψηφία του λαού) φαίνονται υποκριτές και αναξιόπιστοι,όταν απαιτούν να μην πληρώσουν στους άλλους τώρα που είναι αυτοί οι οφειλέτες.

Μα θα μου πείτε: δεν κάναμε εμείς τα χρέη. Θα απαντήσω: και πάλι δεν λέμε την αλήθεια και υποκρινόμαστε. Τα δάνεια του ελληνικού δημοσίου συνάπτονται ή εγγυώνται από κυβερνήσεις που δρούν “ εν ονόματι του ελληνικού λαού”. Στις δημοκρατίες, οι κυβερνήσεις εκπροσωπούν τον λαό. Ο πολίτης τους έχει δώσει την εξουδιότηση να δρούν εκ μέρους του. Αν κάποιος από εσάς έδωσε σε κάποιον την εξουδιότηση να τον εκπροσωπεί και να υπογράφει αντ’ αυτού και αυτός ο κάποιος τον κατέστρεψε οικονομικά, δεν θα του λέγαμε όλοι: που έβαλες την υπογραφή σου; γιατί εξουσιοδότησες τον άχρηστο; Ε. λοιπόν, οι εκλογές ( η ψήφος) είναι υπογραφή εξουσιοδότησης. Αν είσαι ξύπνιος και ηθικός προσέχεις τι υπογράφεις και σε ποιόν δίνεις εξουσιοδότηση.

Σε κάθε περίπτωση δεν είναι έξυπνο, ούτε και ηθικό, να ισχυριζόμαστε ότι εμείς δεν κάναμε τα χρέη. Όλοι μας τα κάναμε, ακόμα και αν κάποιοι ήταν στην μειοψηφία. Στη δημοκρατία οι πλειοψηφίες κυβερνούν και εκπροσωπούν την ολότητα.

………………………………………

Θα συνεχίσω και με τις άλλες διαφωνίες μου σε επόμενη ανάρτηση 

Ήταν αργά το βράδυ, κοντά στις 11, όταν ένας ελληνικής καταγωγής άνδρας, που στεκόταν ακουμπισμένος σε μία ακακία, στο κακοφωτισμένο πεζοδρόμιο της οδού Γεωργακοπούλου, στο Χολαργό, άρχισε να τρέχει ξαφνικά και αφού προσπέρασε μία γυναίκα που κρατούσε μια πλαστική σακούλα και περπατούσε πιο μπροστά του, γύρισε απότομα, κατέβασε το φερμουάρ του παντελονιού του και της έδειξε αυτό που ήθελε να της δείξει. Η γυναίκα τρομαγμένη, έβαλε τις φωνές και ο επιδειξίας ετράπη σε φυγή, εκμεταλλευόμενος το σκότος της ώρας. Στην ημιλιπόθυμη και συγχυσμένη γυναίκα προσέφεραν πρώτες βοήθειες και παρηγοριά, κάτοικοι της περιοχής, που ανήσυχοι από τις φωνές της είχαν βγει από τα διαμερίσματα των γύρω πολυκατοικιών.

Τα παραπάνω ανέφερε με παραστατικότητα ο γραμματέας του Υπουργείου Εθνικής Ασφαλείας, στη σημερινή συνέντευξη τύπου στο Μέγαρο της Μεσογείων, ως απάντηση στην ερώτηση γιατί η κυβέρνηση από την 12^η Οκτωμβρίου επιβάλει πλήρη απαγόρευση εξόδου των Ελλήνων αντρών από τα σπίτια τους μετά την 8^η νυχτερινή. Προσέθεσε, μάλιστα, ότι αυτό το μέτρο δεν είναι οριστικό και πως στο υπουργικό συμβούλιο υπήρξαν και άλλες προτάσεις, όπως αυτή που προβλέπει να επιβληθεί ειδικό τέλος νυχτερινής εξόδου, το οποίο είτε θα αποστέλλεται με το λογαριασμό της ΕΥΔΑΠ και θα ισχύει για ένα χρόνο, είτε θα αγοράζεται από τα περίπτερα ως ειδικό αυτοκόλλητο σήμα, το οποίο αφού ξυστεί από τον αγοραστή, θα κολλιέται στο παντελόνι του, μπροστά και κάτω από τη ζώνη, έτσι ώστε αφενός μεν να μπορεί να ελεγχθεί άμεσα από τα όργανα της δημοτικής αστυνομίας, αφετέρου να αποτρέπει τον κυκλοφορούντα από τη δυνατότητα κατεβάσματος του φερμουάρ. Το αυτοκόλλητο θα δίνει τη δυνατότητα 2-4 ωρών κυκλοφορίας εκτός σπιτιού μετά την 8^η νυχτερινή. Το μόνο αγκάθι στην εφαρμογή μιας τέτοιας εναλλακτικής πρότασης είναι οι ενστάσεις της τρόικας, που πάντα είναι επιφυλακτική σ’ ότι αφορά την μακροπρόθεσμη αποτελεσματικότητα τέτοιων προσωρινών μέτρων.

Τα παραπάνω σας φαίνονται παράξενα ή τα θεωρείται λογοτεχνίζουσα ενασχόληση του συγγραφέα ή γενικά υπερβολές; Ε, λοιπόν διαβάστε την είδηση που δημοσιεύθηκε στον σημερινό τύπο. Και προσέξτε την αιτιολογία για την περικοπή των εξόδων μετακίνησης των νεφροπαθών στην προτελευταία παράγραφο του κειμένου.  (http://www.tanea.gr/ellada/article/?aid=4661052).                            

Δεν είναι ίδια με την ιστορία που έγραψα; Κόβεται το επίδομα και ως αιτιολόγηση αναφέρεται ένας νεφροπαθής, πιθανός, απατεωνίσκος στην Κρήτη. Είναι αυτή συζήτηση και επιχειρήματα σοβαρών ενήλικων ανθρώπων; Και ακόμα περισσότερο κρατικών αξιωματούχων; Πού είναι οι οικονομικές μελέτες; Που είναι οι συγκρίσεις με άλλα κράτη; Ποιο είναι το κόστος και το πιθανό όφελος; Που είναι οι εναλλακτικές προτάσεις που υπήρχαν, συζητήθηκαν και απορρίφθηκαν; Σε κάθε περίπτωση θα ήταν πιο ειλικρινές να πουν: πρέπει να κόψουμε έξοδα και οι νεφροπαθείς δεν μας πολυενδιαφέρουν. Να ήταν σίγουροι ότι περισσότερο θα τους εκτιμούσαμε ( που λέει ο λόγος).

Όσο για την περικοπή του επιδόματος τοκετού………………………

Χθες το πρωί βγήκα με τη γυναίκα μου να ψωνίσω κάτι απαραίτητο που δεν ήταν φθηνό. Μπήκα στο μαγαζί, όχι από τα συνηθισμένα, με ρούχα ή άλλα παρόμοια. Ακριβά προϊόντα πουλούσε. Όση ώρα η γυναίκα μου ασχολιόταν να κοιτάζει τα διάφορα αντικείμενα, εγώ χάζευα ασκόπως, πότε την κίνηση έξω στο δρόμο, πότε κάποιο από τα προϊόντα που ήταν εκτεθειμένα στις βιτρίνες του μαγαζιού. Άθελα μου πήρε το μάτι μου πάνω στον πάγκο, μπροστά από το γραφείο – ταμείο, το ειδοποιητήριο που είχε στείλει η εφορία προς τον ιδιοκτήτη για την έκτακτη εισφορά, κάτι που το έχουν λάβει οι περισσότεροι το τελευταίο διάστημα. Τι ήθελα να το δώ. Μου χάλασε όλη την ημέρα. Γιατί, ο μεν ιδιοκτήτης είχε δηλώσει για το 2010 ετήσιο εισόδημα 5.200 ευρώ, η δε γυναίκα του 10.400 Ευρώ. Το ξανακοίταξα, με τρόπο, αρκετές φορές. Ναι δεν έκανα λάθος. Ο ιδιοκτήτης την έβγαζε με λιγότερο από 450 ευρώ το μήνα και η γυναίκα του με 880 ευρώ. Φτώχεια καταραμένη. Τι να σου κάνει το ακριβό μαγαζί, το rolex στο χέρι, το καλό πουκάμισο. Τη φτώχεια του διασκέδαζε με αυτά.

Ποιος φταίει γι΄αυτό; Οι πολιτικοί, ο λαός, οι νεφελίμ;

Είναι ανικανότητα ή ηθελημένη πρακτική αυτή η “αδυναμία” δίκαιης φορολόγησης;

Όλοι αναφέρονται στα νέα μέτρα και οργίζονται με τις επιδράσεις που αυτά θα έχουν στη ζωή τους. Συμφωνώ μαζί τους και μοιράζομαι τις αγωνίες τους. Όπως έχω δηλώσει, νομίζω ότι οι κυβερνώντες ( τρόικα και κυβέρνησή) έχουν αποφασίσει να σηκώσουν όλες τις καταθέσεις των Ελλήνων ( με εφορία, έκτακτα μέτρα, τακτοποιήσεις και ότι άλλο τρόπο σκεφθούν ως προκάλυμμα γι’ αυτό που κάνουν). 

Όμως, ένα πράγμα θεωρώ εξαιρετικά βαρύ και δεν μπορώ να το συγχωρέσω: την με σύστημα και με επιμονή προσπάθεια καταρράκωσης του ηθικού και των αντιστάσεων των πολιτών. Τη συστηματική ενστάλαξη απαισιοδοξίας και φόβου, όπως αυτή γίνεται μέσω διαροών, φημών και προβολής τους από τα ΜΜΕ.

Αυτό δεν μπορώ να το συγχωρέσω.

“Σύμφωνα με άρθρο που προστέθηκε Παρασκευή μεσημέρι (13:00) στο Σχέδιο Νόμου “Περί Κοινωνικής Οικονομίας και Κοινωνικής Επιχειρηματικότητας” και ψηφίζεται την ερχόμενη εβδομάδα από τη Βουλή προβλέπεται:…. να αναγράφεται στις συνταγές των γιατρών η φαρμακευτική ουσία και όχι το εμπορικό όνομα του φαρμάκου" 

Αυτά ανακοινώθηκαν πριν λίγες ημέρες και παρουσιάστηκαν και απ’ αυτό το ιστολόγιο.

Αντέδρασαν οι φαρμακοβιομηχανίες, θα δώσουν στο κράτος περισσότερα χρήματα επιστροφή και ο υπουργός απέσυρε το σχετικό άρθρο.

Έχετε κάποιο σχόλιο; Εγώ, ουδέν.

Χρησιμοποιώ τον α’ ενικό, για να δείξω και να νομίσουν οι άλλοι ότι έχω οικειότητα μαζί του. Θα τον πλευρίσω, θα είμαι διαθέσιμος σ΄ότι ζητήσει και έτσι θα κάνω τον παράγοντα με εξυπηρετησούλες, μιά καλή κουβέντα για επιδοτήσεις, κανένα διορισμό και όλα τα γνωστά.Έτσι κάτι θα βγάλω από το δημόσιο κορβανά αυτές τις δύσκολες στιγμές, για τις δικές μου ανάγκες. 

Βάζετε στοίχημα ότι έτσι θα γίνει; Ότι τα παράσιτα, οι παρατρεχάμενοι θα το προσπαθήσουν;

Έχετε σκεφθεί πως εκτός από τους πολιτικούς, υπάρχει μία ολόκληρη στρατιά παρατρεχάμενων τους που σαν διψασμένα νταβάνια απομύζησαν το Δημόσιο;

Πάντοτε, βέβαια, για το καλό του τόπου, για την πρόοδο και τον εκσυγχρονισμό. Για την παράταξη και το καλό του κόμματος.

Θα ήταν δίκαιο ( και πρακτικά εύκολο) αν όλοι αυτοί έμπαιναν άμεσα σε εργασιακή και κοινωνική εφεδρεία.

Αλλιώς, ταλαίπωροι ( πολίτες του “καλού κουράγιου”) ο Χόρστ είναι μόνο η αρχή.