Δεν μπορώ να ακούω για τις χρήσιμες και λογικές μεταρρυθμίσεις που πρέπει να γίνουν στην κρατική λειτουργία ως επιταγή του μνημονίου και αυτές να χρησιμοποιούνται, από τους πολιτικούς που δεν τις εφάρμοσαν και τους δημοσιογράφους που δεν τις επισήμαναν όταν έπρεπε, ως δικαιολογία για τα επαχθέστατα οικονομικά μέτρα, τον διεθνή ευτελισμό και την περιστολή της δημοκρατίας μας.  

Ανεκτή η φτώχεια. Όχι, όμως, η κοροϊδία.

Ο μήνας που διανύουμε έχει καθιερωθεί ως ο μήνας πρόληψης και έγκαιρης διάγνωσης του καρκίνου του μαστού. Όμως, οι εορταστικές αφιερώσεις έχουν νόημα μόνο αν μ’ αυτές προωθείται παραπέρα η επίτευξη του στόχου, που στην περίπτωση μας είναι η μέσω της πρόληψης μείωση της θνησιμότητας από καρκίνο του μαστού.

Πολλές γυναίκες στη χώρα μας δεν παρακολουθούνται τακτικά από γιατρό, ούτε κάνουν μαστογραφικό έλεγχο, όπως θα έπρεπε.  

Αυτό οφείλεται: 1) στην  άγνοια του κινδύνου, 2) σε προκαταλήψεις και φοβίες, 3) στην προσήλωση του ενδιαφέροντος πολλών γυναικών στα μέλη της οικογένειας τους και λιγότερο στους εαυτούς τους και 4) στην αδυναμία πρόσβασης πολλών γυναικών σε οργανωμένα κέντρα πρόληψης.                                              

Ολοένα και μεγαλύτερη σημασία αποκτά πλέον η αδυναμία πρόσβασης σε υπηρεσίες υγείας. Οι γεωγραφικές και οικονομικές ανισότητες εντείνονται στις συνθήκες βαθιάς οικονομικής κρίσης που βιώνει η χώρα μας.

Καθώς η κατάσταση θα χειροτερεύει. δεν πρέπει να μείνουμε απαθείς. Όταν τα κράτος αδρανεί, οφείλουμε να πείσουμε τους εκλεγμένους διαχειριστές του να αναθεωρήσουν τις προτεραιότητες της πολιτικής τους και να βοηθήσουν την πρόληψη και έγκαιρη διάγνωση του καρκίνου ( και στην περίπτωση μας του καρκίνου του μαστού). Από την άλλη, όλοι μας, ως ενεργοί πολίτες και όχι ως παθητικοί εξουσιαζόμενοι, πρέπει να βοηθήσουμε είτε με προσωπική δουλειά, είτε με οικονομική βοήθεια να αναπτυχθούν προγράμματα που θα κάνουν την πρόληψη ( αλλά και οποιαδήποτε άλλη δραστηριότητα στον τομέα υγείας) πιο εύκολη και πιο ουσιαστική για τους συμπολίτες μας.

Προσωπικά με ευκαιρία τον Οκτώβριο του 2012 θα ήθελα να προβληματίσω τους φίλους και τις φίλες με μία προειδοποίηση: τα τελευταία χρόνια αυτό που περιληπτικά αποκαλούμε “νεοελληνική φούσκα” δεν ήταν μόνο ένα φαινόμενο της πολιτικής ζωής ή του lifestyle, αλλά επεκτάθηκε και στο χώρο της κοινωνίας των πολιτών, διαβρώνοντας την ουσία και την αγνότητα της εθελοντικής προσφοράς. Ένα σωρό φορείς δημιουργήθηκαν, ενώ πολλοί από τους παλαιούς άλλαξαν συμπεριφορές και στάσεις. Χρειάζεται, αυξημένη προσοχή για το που και πως θα εμπλακούμε σε εθελοντική δράση. Πρέπει να αξιολογούμε αυστηρά κάθε πρωτοβουλία και κάθε φορέα που ισχυρίζεται ότι έχει κοινωνική προσφορά και να συμμετέχουμε και να βοηθάμε μόνο εκεί που παράγεται πραγματικό έργο με σεμνότητα και διαφάνεια. 

Η χώρα μας έχει ανάγκη από τον εθελοντισμό. Ο εθελοντής είναι σεβαστό πρόσωπο. Δεν χρειάζεται να πικραθεί ανακαλύπτοντας ότι χρησιμοποιήθηκε για τις δημόσιες σχέσεις και την προβολή κάποιων που μέσα από τις εθελοντικές οργανώσεις βρήκαν το εύκολο όχημα να προβάλλουν την προσωπική ματαιοδοξία τους. 

Εξαιρετικά ενημερωτικό,σύντομο και ουσιώδες το άρθρο που δημοσιεύθηκε στα ΝΕΑ στις 17/10/12 και το έγραψε ο κ. Τάσος Μαντικίδης, με τίτλο : Η μεγάλη φυγή των πολυεθνικών οδηγεί σε περιθωριοποίηση το Χρηματιστήριο Αθηνών. (Σε επίπεδα μικρότερα και από το Βιετνάμ η χρηματιστηριακή αξία των εισηγμένων).

…ο πατριωτισμός δεν είναι πια αρκετός για τη διατήρηση της έδρας των επιχειρήσεων στην Ελλάδα, με αποτέλεσμα ο κίνδυνος αφελληνισμού των εγχώριων εξωστρεφών επιχειρήσεων να είναι πλέον ορατός καθώς η μεταφορά της έδρας τους σε χώρες με φιλικό προς τις επιχειρήσεις περιβάλλον αποτελεί ισχυρή προοπτική.

Σ’ αυτό το πεδίο μετριέται η ικανότητα των πολιτικών μας και όχι στα λόγια, τις υποσχέσεις, ή στο αν τους χαμογέλασε ή τους κοίταξε φευγαλέα η κα Μέρκελ. 

Προς τι ο θυμός και η αντιπαλότητα;

Υπεύθυνοι για το καλό ή το κακό που συμβαίνει στις ανεξάρτητες δημοκρατικές χώρες σε περιόδους ειρήνης είναι οι πολιτικοί που έχουν εκλεγεί από τον λαό. Αν αυτοί είναι ανίκανοι, διεφθαρμένοι, άχρηστοι κ.ο.κ., αυτό απλά αντανακλά μία ανίκανη, διεφθαρμένη, άχρηστη κ.ο.κ. πλειοψηφία πολιτών.

Η καγκελάριος της Γερμανίας είναι υπόλογη στους συμπολίτες της. 

Εγώ δεν είμαι Γερμανός, ούτε αισθάνομαι υπόδουλος σε Γερμανούς για να διαμαρτυρηθώ στην καγκελάριο ( να την κάνω να συγκινηθεί ή να συνειδητοποιήσει κάτι). Εγώ είμαι Έλληνας και λογαριάζομαι με τους δικούς μου πολιτικούς εκπροσώπους. Αν τους θεωρώ ακατάλληλους, αλλά η πλειοψηφία του λαού τους εγκρίνει, το αποδέχομαι, παρά τη διαφωνία μου.

Καλώς ήρθες και καλώς να πας στην πατρίδα σου κα Μέρκελ. Εύχομαι ο Έλληνας συνάδελφος σου να προστάτευσε τα δικά μου συμφέροντα. Αν δεν το έκανε, κακό του κεφαλιού μου και του δικού του. Τελεία και παύλα.

Άκουσα και είδα διάφορους σχολιαστές να καυτηριάζουν την πρωτοβουλία του στρατηγού Μιχάλη Κωσταράκου να μιλήσει στους διαδηλωτές με τηλεβόα, για να τους ζητήσει να αποσυρθούν από το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας.

Διαφωνώ απόλυτα μαζί τους. Αντιθέτως, θα ήθελα να συγχαρώ τον στρατηγό γιατί έπραξε το αυτονόητο: πήρε την ευθύνη και μίλησε προς τους πολίτες. Ούτε διέταξε να απομακρυνθούν βιαίως, ούτε κατέβασε τα τανκς του.

Και έτσι πρέπει να είναι. Ο στρατιωτικός προστατεύει την πατρίδα των πολιτών, δεν τσακώνεται με τους πολίτες.

Από την άλλη, οι εν δικαίω ευρισκόμενοι διαδηλωτές, θα πρέπει να σέβονται τους δημόσιους χώρους, πολύ περισσότερο όταν αυτοί έχουν ιδιαίτερη σημασία, όπως το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. 

Και πάλι μπράβο στρατηγέ, για το θάρρος και την δημοκρατική ευαισθησία σου.

Έχω βαρεθεί όσους μονότονα καυτηριάζουν το διεφθαρμένο δημόσιο. Αρχίζουν πλέον να μ’ ενοχλούν, όπως μ΄ενοχλούν οι διάφοροι προπαγανδιστές των περιθωριακών αιρέσεων στο δρόμο ή στην εξώπορτα του σπιτιού μου.

Καθημερινά στα ΜΜΕ δεν υπάρχει περίπτωση που να μην αποκαλύπτεται κάποια απάτη στο χώρο του ιδιωτικού τομέα της οικονομίας. Σήμερα π.χ. διάβασα στην Καθημερινή για μια Πανευρωπαϊκή απάτη με Φ.Π.Α. και εικονικά τιμολόγια με 53 εταιρείες μπλεγμένες. 

Δεν έχω το χρόνο να φτιάξω μία ιστοσελίδα με τίτλο: “ Η ιδιωτική διαφθορά στην Ελλάδα”, όπου να μαζεύω καθημερινά τις απάτες και τα κανόνια της ιδιωτικής πρωτοβουλίας που δημοσιοποιούνται. Και μία φορά το χρόνο να κάνω τη σύγκριση ποιος είναι πιο διεφθαρμένος: ο ιδιωτικός ή ο δημόσιος τομέας. Και ανάλογα του αποτελέσματος να προτείνω και εγώ στην τρόικα πόσους να απολύσει και πόσες εταιρείες να κλείσει σε κάθε τομέα.  

Ας σταματήσει πια αυτός ο αυτισμός περί διεφθαρμένου δημόσιου τομέα. Η πραγματική φιλελεύθερη ιδεολογία θέλει κότσια και αληθινά στοιχεία. Αυτό που αντιλαμβάνομαι εγώ από τους μονότονους κήρυκες της αντικρατικής μισαλλοδοξίας είναι ένας φιλελευθερισμός αντάξιος του παρασιτισμού της βαλκανικής ιδιαιτερότητας μας.

Με άλλα λόγια: δεν μπορεί να είναι διεφθαρμένος ο δημόσιος τομέας χωρίς να είναι διεφθαρμένος ο ιδιωτικός και το αντίστροφο. 

Η Θεραπεία του καρκίνου στις χώρες της Ευρωπαϊκής Ένωσης (ΕΕ) στοιχίζει περίπου 117 δισεκατομμύρια ευρώ ετησίως, σύμφωνα με μια εκτίμηση που παρουσιάστηκε σήμερα στη Βιέννη κατά την έναρξη του 37ου Συνεδρίου Καρκινολογίας, που θα διεξαχθεί στην αυστριακή πρωτεύουσα έως τις 2 Οκτωβρίου.

Η μελέτη αυτή, που πραγματοποιήθηκε από τον Ραμόν Φερνάντες Λουένγκο του Κέντρου για την Οικονομία της Υγείας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης (Βρετανία), βασίζεται σε στοιχεία του 2009 από τον Παγκόσμιο Οργανισμό Υγείας (ΠΟΥ) και εθνικά στοιχεία από τις 27 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης.

“Οι εκτιμήσεις του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας για το έτος 2020 αναφέρονται σε περίπου 10 εκατομμύρια θανάτους που οφείλονται στον καρκίνο», εξήγησε η Μαρτίν Πικάρ, Πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Εταιρείας για την Ιατρική Ογκολογία (ESMO), η οποία οργανώνει το συνέδριο.

"Υπάρχει μια δυνατότητα, που δεν έχει αποκαλυφθεί, για να πραγματοποιηθεί ακόμα πιο γρήγορη πρόοδος στον τομέα της πρόληψης, διάγνωσης και θεραπείας του καρκίνου», πρόσθεσε.

Σχεδόν 17.000 συμμετέχοντες έχουν συγκεντρωθεί στη Βιέννη, για να συζητήσουν την πρόοδο της ιατρικής για την καταπολέμηση της νόσου.

Περίπου 2.000 μελέτες θα παρουσιαστούν κατά τη διάρκεια της πενθήμερης διάσκεψης.

Πηγή: ΑΜΠΕ

( Αντιγραφή από Καθημερινή)

Και αν δεν υπήρχε αυτή η υπόθεση έπρεπε να εφευρεθεί. Πως αλλοιώς θα είχαμε την ευκαιρία να γνωρίσουμε τους περίφημους επενδυτές που οι άξιοι πολιτικοί μας θα τους παραχωρήσουν κοψοχρονιά τη δημόσια γή, για το καλό μας.

Τι ανακούφιση που στην Ελλάδα θα κάνουν την τύχη τους άνθρωποι του κύρους και του αναστήματος των κ.κ. Λιβανός, Ζωγραφάκη, Καρούζος. Επενδυτές ακούγαμε και επενδύτες δεν βλέπαμε. Τι ρίγη εθνικής συγκίνησης τώρα που τους γνωρίσαμε.                  

(Ελπίζω η ΔΗΜΑΡ να κρατήσει συνετή στάση και να μην ζητήσει ισοδύναμους)

Δεν είμαι ρατσιστής, ούτε φανατικά θρησκευόμενος. Δεν θεωρώ τη ράτσα μου κυρίαρχη, ούτε θέλω να επιβάλω τις απόψεις μου (πολιτικές ή θρησκευτικές) σε κανέναν.

Αυτή, όμως, η “ιερή οργή” των μουσουλμάνων, πότε για κάποιο κακόγουστο φιλμάκι, πότε για κάποιο σκίτσο ή για κάτι που δήθεν κάποιος έκανε, μου προκαλεί θλίψη και οργή. Πρόκειται για κλασική περίπτωση άγριας εκμετάλλευσης φτωχών ανθρώπων από δήθεν θρησκευόμενους. Παραληρηματική συμπεριφορά για τον προφήτη αντί για ουσιαστική βοήθεια να ορθοποδήσουν αυτές οι εξαθλιωμένες μάζες.

Απέναντι σε αυτό το φαινόμενο δεν υπάρχει καμία συμπάθεια. Αντιλήψεις και συμπεριφορές μεσαιωνικού φανατισμού, αποκρούονται χωρίς κανένα δικαιολογητικό. Είναι επικίνδυνες και πρέπει οι υποστηρικτές τους να απομονωθούν. Αν το δίλημμα είναι: φανατισμένοι θρησκόληπτοι ή Αμερικανοί, η ξεκάθαρη απάντηση είναι: Αμερικανοί. 

Αυτά τα λέω όχι γιατί άκουσα κάποιον να υπερασπίζεται το θρησκόληπτο φανατισμό, αλλά γιατί έχω ακούσει πολλούς να προσπαθούν να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα στη βάση μιας αντιαμερικανικής εμμονής.

Νομίζω αυτός που δίκαια έχει ανάγκη της υποστήριξης μας είναι ο απλός και μη επιδειξίας πιστός μουσουλμάνος. Αυτά που πρέπει να προστατεύσουμε είναι η κουλτούρα της ανεξιθρησκίας ( που έχει και ρίζες Αμερικάνικες) και, κυρίως, η πάτρια θρησκεία που δεν διακατέχεται από μισαλλοδοξία και συναναστρέφεται εντίμως και αυτούς που συχνά ή μηδέποτε εκκλησιάζονται.