Όλοι διαβάσαμε για τη βλάσφημη Christine Lagarde. Ξεσηκώθηκαν κύματα οργής. Πρωτοστάτησε και ο Ε. Βενιζέλος (!!!).
Τι συνέβει;
Η Δ/ντρια του ΔΝΤ έδωσε μία συνέντευξη στην εφημερίδα “ The Gurdian”.
Τι είπε;
α) πριν ασχοληθούμε με αυτό να ξεκαθαρίσουμε ότι ηγείται οργανισμού που ασχολείται με όλο τον κόσμο και δεν είναι αποκλειστική εργαζόμενη για την Ελλάδα. (Υπάρχει επ’ αυτού αντίρρηση;)
β) η γυναίκα δήλωσε ότι περισσότερο την απασχολούν τα παιδιά στην Αφρική, που δεν έχουν δυνατότητες να σπουδάσουν και μοιράζονται 3 μία καρέκλα, παρά η ταλαιπωρία των παιδιών που πάνε σχολείο στην Ελλάδα. Γιατί έχει αυτή την άποψη; Γιατί θεωρεί ότι τα Ελληνόπουλα πληρώνουν την αμαρτία των γονιών τους, που τόσα χρόνια απέφευγαν να πληρώνουν φόρους. (Ερώτημα: Υπάρχει κάποιο ψέμα σ’ αυτό που λέει; Αν όλοι οι Έλληνες πλήρωναν τους φόρους τους, θα είχαμε φτάσει έως εδώ;)
γ) όλη η συνέντευξη έχει κεντρικό πυρήνα της: οι Έλληνες χρόνια τώρα δεν συμπεριφέρθηκαν στο κράτος τους καλά, τώρα μη ζητούν και τα ρέστα.
Βρίσκω, λοιπόν, σωστή την κυρία.
Μεγαλώσαμε σε μιά “δημοκρατία” που μας έμαθε πως ο καπάτσος, αυτός που έχει το μέσο, αυτός που κυνηγάει και κάνει την αρπαχτή, αυτός που δεν πληρώνει φόρους, δεν κόβει αποδείξεις, αυτός που περιμένει να πάρει αξία η γη του και να τα κονομήσει, αυτός που θέλει “όλα τα κιλά – όλα τα λεφτά”, αυτός που σε συνεργασία με το λαδωμένο υπάλληλο βγάζει μαιμού συντάξεις, επιδοτήσεις ή αναπηρικά επιδόματα, αυτός που περιμένει το λαχείο, αυτός που χρησιμοποιεί τη θέση του στο δημόσιο για να πάρει τη μίζα του, αυτός που έχει cayenne, αυτός που η κυρία του πουλά μούρη με λούσα, αυτός ο βρωμιάρης που κάνει τον επιχειρηματία και σε συνεργασία με τον πολιτικό επιδοτείται και δανείζεται αεριτζίδικα, ο golden boy που λαδώνει από εδώ και από εκεί για να πουλήσει στο υπερχρεωμένο κράτος σκάρτα προϊόντα σε 7πλάσιες τιμές, αυτοί και όλοι οι άλλοι με παρόμοιες συμπεριφορές είναι μέρος μιας μεγάλης μάζας πληθυσμού που καταξιώθηκε στην εθνική συνείδηση ως “πρότυπα επιτυχημένων πολιτών”. Με αυτή τη διαπαιδαγώγηση προχωρήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες.
Αυτός που δουλεύει, που ξέρει καλά τη δουλειά που κάνει, που επενδύει το κέρδος του για να βελτιώσει τη δουλειά του, αυτός που ζεί νοικοκυρεμένα, δεν κλέβει τον Φ.Π.Α., αυτός που πληρώνει την εφορία του κ.ο.κ. Ε, λοιπόν, αυτός ο τύπος πολίτη ήταν ο βλαξ για τον νεοέλληνα. Αν, όμως, όλοι αυτοί ήταν η δυναμική πλειοψηφία, δεν θα φτάναμε ως εδώ. Γιατί αν και, όπως πιστεύω, είναι αριθμητικά πλειοψηφία, είναι τόσο μοιρολατρικά παραδομένη στην μοίρα της ως θύμα, που η αντίδραση της είναι τόσο εκμηδενισμένη, ώστε να μην την υπολογίζει κανείς.
Τέλος, αν η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν είχαν τόσο ευτελισμένη αντίληψη για την αξιοπρέπεια τους, δεν θα καταφεύγανε στον κάθε πολιτευτή για του δώσουν τη βούληση τους ( την ψήφο τους ) έναντι ευτελών συνήθως ανταλλαγμάτων. Γιατί ακόμα και οι διορισμοί σε μιά ετοιμόρροπη κοινωνία είναι ευτελές αντίτιμο.
Γι΄αυτά και άλλα πολλά : αφήστε ήσυχη την κυρία Langard. Μας τσαντίζει, αλλά δεν φταίνε τα λόγια της, φταίνε αυτά που περιγραφεί και εμείς κάναμε.
ΥΓ.
1.Ο Βενιζέλος αντέδρασε γιατί αυτός τρώει κατά βάση το φτύσιμο. Οι ηγέτες έχουν την κύρια ευθύνη, ακόμα και αν ο λαός δεν είναι ώριμος.
2. Να ξεκαθαρίσω τις πολιτικές θέσεις μου: Είμαι κατά του μνημονίου. Θέλω άμεση καταγγελία του. Αλλά ταυτόχρονα θέλω να μπορούμε να καταθέσουμε εμείς ένα δικό μας “μνημόνιο”, που και τη χώρα να βοηθήσει και τους δανειστές – γιατί χρωστάμε πως να το κάνουμε- να ηρεμήσει. Θέλω εθνική ανεξαρτησία, όχι περισσότερη, αλλά ούτε λιγότερη από π.χ. τη Δανία ή την Ολλανδία.
Επιλέγω την αξιοπρεπή και όχι την αναξιοπρεπή φτώχεια. Με ευρώ, δραχμή ή φιορίνι, σημασία έχει αν είμαστε σε θέση να νοικοκυρευτούμε, να ζήσουμε σε ισοπολιτεία και να δημιουργήσουμε πλούτο για όλους και για τα παιδιά μας.
