Σύμφωνα με το σχετικό ρεπορτάζ από την εφημερίδα ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ:

“ Υπό τις επευφημίες των ουσιοεξαρτημένων συνανθρώπων μας, που πολλοί αναμένουν από το 2004 σε λίστα για να λάβουν θεραπεία με υποκατάστατα, αλλά και υπό τον σκεπτικισμό των εργαζομένων του ΟΚΑΝΑ και άλλων φορέων, με γρήγορους ρυθμούς προχωρούν σύμφωνα με τη διοίκηση του οργανισμού οι διαδικασίες διαρρύθμισης των χώρων που παραχωρούν οι διοικητές των νοσοκομείων Αθηνών, Πειραιά και Θεσσαλονίκης για τη δημιουργία και λειτουργία από τις 15 Σεπτεμβρίου μικρών μονάδων φαρμακευτικής υποστήριξης. Οι μονάδες αυτές στη συνέχεια θα αναπτυχθούν σε δυναμικότητα έως τα 120-150 άτομα.

Αμεσος στόχος, όπως πρόσφατα έχει εξαγγείλει ο υπουργός Υγείας Ανδρ. Λοβέρδος, είναι η απορρόφηση της λίστας της ντροπής που έχει διογκωθεί πλέον στα 7.000 άτομα. ”

Το μέτρο είναι σωστό, γιατί δεν μπορεί να υπάρχει τόσο μεγάλη λίστα και γιατί οι συνάνθρωποι μας που έμπλεξαν με αυτή την ιστορία όντως πρέπει να αντιμετωπιστούν ως ασθενείς και όχι ως απόβλητοι.

Το μέτρο είναι λάθος γιατί χωρίς την απαραίτητη υποδομή, στελέχωση και προγραμματισμό δεν είναι δυνατό να αντιμετωπίζεται ένα πολυσύνθετο και δύσκολο πρόβλημα. Χωρίς γενναίες επενδύσεις σε εξειδικευμένες προσεγγίσεις, το μόνο που θα επιτευχθεί είναι η “ συντήρηση” της εξάρτησης και όχι η απέλευθέρωση απ’ αυτήν.

Υ.Σ. Οι κοινωνικές αιτίες που γεννούν την ατομική εξάρτηση από ουσίες θα γίνουν ακόμα πιο ευνοϊκές το επόμενο χρονικό διάστημα. Ανεργία, φτώχεια και απελπισία διαπιστωμένα οδηγούν σε αναζήτηση “τεχνικών παραδείσων”. Αν η υλική φτώχεια μας δεν μπορεί να αντιμετωπιστεί, πρέπει όλοι να κινητοποιηθούμε για να αναδείξουμε τις αξίες εκείνες που θα μπορέσουν να μας βοηθήσουν να επιβιώσουμε ως άνθρωποι και ως κοινωνία.  

Απορία προκαλεί η έκταση της σύγκρουσης του υπουργού με τους ταξιτζήδες. Γίνεται γιατί ο υπουργός σκέφτεται την απελευθέρωση του επαγγέλματος στο πλαίσιο της ενίσχυσης της ανταγωνιστικότητας της οικονομίας μας και αυτό, όπως είναι λογικό βρίσκει αντίθετους τους ταξιτζήδες; Και είναι τόσο προσηλωμένος ο υπουργός που δεν ενδίδει με τίποτα στις πιέσεις,  παρά τη ζημιά που γίνεται στην οικονομία;

Νομίζω πως μια τέτοια εκτίμηση δεν αντικατοπτρίζει την πραγματικότητα. Η πρακτική που παρακολουθούμε μοιάζει περισσότερο  να είναι σκηνοθετημένη, για να υπάρχει θέμα, και μάλιστα πρώτης γραμμής, να ασχοληθούν κυρίως τα δελτία ειδήσεων των τηλεοράσεων και δευτερευόντως οι σχολιαστές των εφημερίδων.

Αυτή, η δεύτερη ανάγνωση της όλης φασαρίας, θα επιβεβαιωθεί αν σε λίγο  βγει ο κ. Ραγκούσης και δηλώσει: « Εμείς δεν είχαμε καμία πρόθεση να μην βάλουμε κριτήρια στην χορήγηση αδειών. Λάθος κατάλαβαν οι συνδικαλιστές των σωματείων. Εμείς είπαμε ότι αρχίζουμε δημόσια διαβούλευση, δεν έχουμε πάρει αποφάσεις. Σε ένδειξη καλής θέλησης δίνω μία παράταση κάποιων μηνών για να συζητήσουμε το θέμα. Αυτή η κυβέρνηση..μπλα…μπλά μπλά, φταίει η Ν.Δ. μπλα… μπλά…μπλά.» Και όλοι θα επιστρέψουν στον πρότερο βίο τους, ως να μην είχε συμβεί τίποτα ( ενώ ο εκπρόσωπος τύπου της ΝΔ και κύκλοι των άλλων αντιπολιτευομένων κομμάτων θα εκδώσουν τις σχετικές καταδικαστικές για την κυβέρνηση ανακοινώσεις).

Δεν είμαι δημοσιογράφος, για να το ψάξω, αλλά έχω μάθει πια πως τέτοιες σκηνοθετημένες φασαρίες γίνονται για να μην ασχοληθεί η κοινή γνώμη με άλλα θέματα και για να μην αντιληφθεί ότι π.χ. λαμβάνονται αντιλαϊκές αποφάσεις ή χαρίζονται χρήματα σε ημέτερους με φωτογραφικές διατάξεις ή ρίχνονται κάτω από το χαλί υποσχέσεις διαφάνειας και δικαιοσύνης ή προσλαμβάνεται κόσμος στα μουλωχτά, είτε σε κάθε περίπτωση κάτι το μη σωστό πράττουν οι κυβερνώντες.

Σε λίγο, οι ταξιτζήδες θα γυρίσουν στη δουλειά τους, λιγότερο ή περισσότερο ικανοποιημένοι για τη «νίκη» τους, οι δε υπουργοί και οι υπόλοιποι πολιτικοί θα συνεχίσουν την ίδια τακτική, όπως έχουν μάθει να κάνουν τόσα χρόνια ( να δίνουν λύσεις « στο πρόβλημα επικοινωνίας» από το οποίο πάσχει η κυβέρνηση και τα κόμματα, κατά την στερεότυπη διαπίστωση πολιτικών και δημοσιογράφων).

Τελικά, όλοι έχουμε ευθύνη για ότι συνέβηκε στη χώρα μας. Οι πολιτικοί γιατί ποτέ δεν ελέγχονται για τις συνέπειες των πράξεων τους, ο δε λαός γιατί δεν εκτίμησε ποτέ την αξία του διαλόγου και πόσο σημαντικός είναι ο σεβασμός στον πολίτη και στους θεσμούς της δημοκρατίας. Τέλος, γιατί η λεγόμενη τρίτη εξουσία έχει από πολύ καιρό πάψει να  προασπίζει – ως όφειλε – το δημόσιο συμφέρον και υπηρετεί – ανερυθρίαστα – κομματικά ή ιδιωτικά συμφέροντα. 

Κάτι που συνεχίζει να μ’ εντυπωσιάζει είναι η ευκολία με την οποία χειραγωγούνται οι συμπολίτες μας. Συστηματική για λίγες ημέρες κατευθυνόμενη ειδησεογραφία ( κυρίως από τις τηλεοράσεις) και διέγερση της κοινωνικής ζηλοφθονίας (το ένα κοινωνικό κομμάτι ζηλεύει το άλλο και θέλει το κακό του), αρκούν για μπορεί μία κυβέρνηση να περάσει χωρίς μεγάλες αντιστάσεις όποια πολιτική θέλει.

Όχι, δεν είναι η απεργία των ταξιτζήδων το ερέθισμα γι’ αυτές τις σκέψεις. Είναι οι κουταμάρες που συνεχώς ακούω περί μεγάλου δημόσιου τομέα στη χώρα μας που πρέπει να μειωθεί.

Σε προηγούμενο σημείωμα μου είχα αναφέρει ότι με βάση τα στοιχεία της Ε.Ε. δεν έχουμε μεγάλο δημόσιο τομέα. Επομένως, αυτοί που ισχυρίζονται το αντίθετο ή άσχετοι είναι ή κακοήθεις.

Είναι, όμως, γεγονός ότι οι δανειστές ζητούν να γίνουν απολύσεις δημοσίων υπαλλήλων, ώστε να μειωθούν τα έξοδα του κράτους και έτσι να περισσεύουν περισσότερα χρήματα για την αποπληρωμή του κεφαλαίου τους και των τόκων.  Για τις κοινωνίες που ζούμε αυτή η απαίτηση δεν είναι παράλογη, ούτε αυτή καθ’ αυτή ασυνήθιστη ή ανήθικη. Σε δάνεισα; Πρέπει να με ξεχρεώσεις.

Το πράγμα, όμως, αλλάζει όταν πολιτικοί αναλαμβάνουν να « περάσουν αυτή τη γραμμή».

“ Έχουμε τεράστιο δημόσιο και πρέπει να μειωθεί για να μην πληρώνει το κόστος ο ιδιωτικός τομέας.” μας λένε οι πολιτικοί και οι διάφοροι κατ’ έντολή «…γράφοι». 

Αν θυμάστε στην αρχή της κρίσης οι κήρυκες «περι μεγάλου δημοσίου» μας μίλαγαν για 1,5 εκατομμύρια δημόσιους υπάλληλους. Στη συνέχεια στη μέτρηση των δημοσίων υπαλλήλων ( που στην ουσία ήταν ένα τέστ υπακοής της ηγεσίας και ελέγχου των αντιστάσεων των ελλήνων πολιτών) επιβεβαιώθηκε αυτό που ήξερε και πριν από τη μέτρηση το ελληνικό κράτος. ότι οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι περίπου 700.000 ( με τους οπλίτες 5ετούς θητείας κ.λ.π.).

Αυτές οι 700.000 κόστιζαν στην αρχή της κρίσης 700.000 ευρώ ( ποσό αυθαίρετο που το αναφέρω για να διευκολύνω τους υπολογισμούς). Αν απολύονταν 200.000 υπάλληλοι, οι υπόλοιποι θα κόστιζαν στο κράτος 500.000 ευρώ. Αυτό είναι που μετράει: το πόσα ξοδεύει ή εξοικονομεί το κράτος για μισθοδοσία. Και με 200.000 απολύσεις θα εξοικονομούσε, στο παράδειγμα μας, 200.000 ευρώ

Έτσι, άμα είχαν γίνει οι απολύσεις όπως υστερικά αναλύουν κάποιοι …γράφοι  και αναλυτές ( τρομάρα τους), τότε θα εξοικονομούσαμε, όπως ανέφερα 200.000 ευρώ. Και σύμφωνα με τους αναλυτές θ’ άρχιζε η ανάκαμψη του ιδιωτικού τομέα και η Ελλάδα θα απογειωνόταν.

Κάτι τέτοιοι ισχυρισμοί είναι βλακώδεις και απάνθρωποι. Και ιδού γιατί:

Από τους 700.000 υπαλλήλους έχει κοπεί από την αρχή του μνημονίου το 35% των απολαβών τους ( ή 4.5 μήνες αποδοχές). Αυτό σημαίνει ότι το κράτος έχει εξοικονομήσει 245.000 ευρώ ( σύμφωνα με το παράδειγμα). Με άλλα λόγια είναι σαν να έχει απολύσει 245.000 υπαλλήλους ή 45.000 περισσότερους απ’ ότι θα περίμεναν οι διαπρύσιοι κήρυκες των απολύσεων!

Μετά από μια τέτοια εκ των πραγμάτων τεράστια εξοικονόμηση, γιατί συνεχίζουν να διαδίδουν τέτοιες απόψεις; Δύο είναι οι λόγοι: ο ένας είναι ότι πρέπει να εξοικονομηθούν και άλλα χρήματα για τους δανειστές, ανεξάρτητα αν το κράτος έχει συρρικνωθεί τόσο που ούτε τις στοιχειώδεις ανάγκες του πληθυσμού να μην μπορεί σε λίγο να προσφέρει. Ο άλλος λόγος είναι ότι αν απ’ αυτή την εξοικονόμηση υπάρξει κάποιο μικρό κομμάτι που μπορεί να πάει στην ελληνική οικονομία, αυτό να πάει στους ιδιώτες επιχειρηματίες.  

Και ενώ όλοι γνωρίζουμε το τι καταναλώνουν οι υπάλληλοι σε μισθούς και πως σε αυτούς οφείλεται η δανειακή υπερφόρτωση του κράτους, κανείς δεν μας έχει πει πόσο κόστισαν και κοστίζουν στον έλληνα φορολογούμενο ( αλλά και στον ευρωπαίο) οι επιδοτήσεις, οι φοροαπαλλαγές και όλα τ’  άλλα κίνητρα που έχουν δωθεί στην ιδιωτική πρωτοβουλία. Κανείς δεν μας έχει παρουσιάσει πόσα λεφτά πήγαν που και τι έγινε ως αποτέλεσμα για την αύξηση της παραγωγικότητας.

Γιατί από την μια ζητούν το κράτος να μικρύνει και να μην ανακατεύεται πουθενά και από την άλλη ζητούνται κίνητρα και καλή ψυχολογία ( τι ευαισθησία) για τον ιδιωτικό τομέα. Αν είσαι πραγματικά παραγωγικός, αν μπορείς να δημιουργήσεις και να προχωρήσεις γιατί δεν το κάνεις μόνος σου, αλλά θέλεις κρατική συμπαράσταση; Τι σόι υπερασπιστής στης ελεύθερης αγοράς είσαι, αν για να δουλέψει η επιχείρηση σου πρέπει να πληρώνει ο Έλληνας φορολογούμενος; Αυτός δεν είναι φιλελευθερισμός, αυτό είναι μισο-φιλελευθερισμός ( δηλ, κατά το ήμισυ – σ’ ότι αφορά εργαζόμενους, υπαλλήλους και φόρους- άκρατα φιλελεύθερος και κατά το άλλο  ήμισυ – σ’ ότι αφορά τις φοροαπαλλαγές και τις επιδοτήσεις – κρατιστής )

Αμ έτσι πήγαμε κατά διαβόλου. Συνεχίζοντας στο ίδιο μοτίβο, κατά διαβόλου θα πάμε.

Μα η ανεργία; Η απάντηση είναι ακόμα πιο φανερή: υπάρχει ανεργία γιατί κλείσανε επιχειρήσεις και δραστηριότητες που επλήγησαν από τις μειώσεις που υπέστησαν οι μισθοί και οι συντάξεις. Χωρίς λεφτά δεν γίνεται κατανάλωση. Χωρίς κατανάλωση δεν υπάρχει παραγωγή και εμπορική διαμεσολάβηση

Μα θα αυξηθούν οι εξαγωγές; Μα τι να εξάγουμε που θα μας βοηθήσει να μειώσουμε την ανεργία; Ξέρετε πολλούς μερακλήδες επιχειρηματίες που αγαπάνε το αντικείμενο τους ή τη βιοτεχνία τους και τη βιομηχανία τους και είναι σε θέση να φτιάξουν τεχνολογικά προηγμένα προϊόντα και να επεκτείνουν τις δουλειές τους;

Τουρισμός και υπηρεσίες. Τίποτε άλλο. Αυτές θα είναι και οι μεγάλες επενδύσεις και το μέλλον της απασχόλησης στη χώρα μας. Όλες οι υπόλοιπες επενδύσεις θα αφορούν εμπορευματοποίηση των δημόσιων αγαθών. Θα φτάσουμε να πληρώνουμε κάποια εταιρεία με τίτλο « πράσινος αέρας» για το οξυγόνο που αναπνέουμε ( με την αιτιολογία ότι θα κάνει έργα που θα βοηθήσουν να καθαρίσει ο ατμοσφαιρικός αέρας).

Υπερβολές; Εδώ είμαστε να τα ξαναπούμε.

Σε κάθε περίπτωση η συνέχιση της συζήτησης περί πολλών δημοσιών υπαλλήλων γίνεται με κακό σκοπό και αυτό που επιδιώκεται θα βλάψει ακόμα περισσότερο όλους τους Έλληνες πολίτες.

Διάβασα σήμερα στις σελίδες της Ελευθεροτυπίας μία έρευνα για τους προσερχόμενους ασθενείς στα ιατρεία δύο μη κερδοσκοπικών οργανώσεων, των “γιατρών του κόσμου” και της “Praksis”. Ενώ, λοιπόν αυτά φτιάχτηκαν για να εξυπηρετούν τους πιο ανήμπορους συμπολίτες, τους φτωχούς αλλοδαπούς, το τελευταίο χρονικό διάστημα, όπως δηλώνουν οι υπεύθυνοι των οργανώσεων, έχει αυξηθεί πάρα πολύ ο αριθμός των γηγενών που δεν έχουν τις οικονομικές δυνατότητες να αγοράσουν φάρμακα ή να επισκεφθούν γιατρό ( καθώς οι ανασφάλιστοι δεν είναι πλέον μία ασήμαντη μειοψηφία του πληθυσμού).

Αυτό είναι ένα φαινόμενο που αντανακλά μία ολοένα και περισσότερο διευρυνόμενη φτώχεια του ελληνικού πληθυσμού. Και ενώ παλαιότερα οι φτωχοί, οι απόκληροι, ξεχώριζαν με την πρώτη ματιά, τους αποτελούσαν συγκεκριμένες ομάδες, διακριτές στη συμπεριφορά, στον τόπο διαμονής και στην εμφάνιση, στις ημέρες μας έχει εμφανιστεί ένας ιδιαίτερος τύπος φτωχού, στερημένου ανθρώπου: ο αξιοπρεπής φτωχός.

Αυτός είναι συνήθως ηλικιωμένος. Φορά κουστούμι ή παντελόνι – σακάκι, συχνά γραβάτα, είναι ξυρισμένος και κτενισμένος, μπορεί να φορά μαντηλάκι στην τσέπη του σακακιού, έχει ευγενικούς τρόπους και συνεσταλμένη, τυπική συμπεριφορά. Μόνο αν προσέξεις περισσότερο θα διακρίνεις το πολυφορεμένο των ρούχων, την θαμπάδα του παλιού πουκαμίσου, το βλέμμα του κουρασμένου ανθρώπου.

Είναι συχνά πρώην υπάλληλος, συνταξιούχος με μικρό εισόδημα και μεγάλα πλέον έξοδα, γιατί έχει φάρμακα να αγοράσει αυτός και η γυναίκα του, ίσως συντηρεί  και κάποιο παιδί που είναι άνεργο ή μία κόρη με παιδιά που το οικογενειακό εισόδημα της είναι μικρό. Μπορεί να είναι πρώην ελεύθερος επαγγελματίας, που δεν είχε τακτοποιημένα καλά τα ασφαλιστικά του. Σε κάθε περίπτωση ήταν κάποιος που δούλευε και έφτιαξε οικογένεια, σπούδασε ίσως παιδιά και διατήρησε ένα “καλό όνομα” στην κοινωνία. 

Αυτός ο άνθρωπος είναι πλέον κάτω από το όριο της φτώχειας, χωρίς η προηγούμενη ζωή του να του επιτρέπει να στερηθεί τους τρόπους και την αξιοπρέπεια που τον συνόδευε. Αυτός ο άνθρωπος είναι αλλά δεν θέλει να δείχνει ότι είναι φτωχός. Είναι ο νεόπτωχος του σήμερα. Ζεί στις πόλεις, αλλά και στην επαρχία, τον συναντάμε παντού, αλλά πιό συχνά σε λαϊκές αγορές, σε παζάρια, σε υπαίθριους χώρους να περνά την ώρα του με συνομιληκούς του, στις ουρές των ιατρείων του ΙΚΑ, να τον ταλαιπωρούν για μικρές εξυπηρετήσεις και μικρά ποσά, στημένο με τις ώρες στις ουρές. Είναι αυτός που νοιώθει την αδικία, αλλά που η ανάγκη δεν τον αφήνει να τα βροντήξει και να τσακωθεί να φωνάξει για το ποιός ήταν και πως δικαιούται καλύτερης συμπεριφοράς. 

Αυτός ο άνθρωπος χωρίς να φταίει, πληρώνει την κρίση της εποχής μας. Γι΄αυτόν δεν ενδιαφέρεται κανείς πολιτικός, ενώ αυτοί που είναι εκεί που ήταν του συμπεριφέρονται με αδικαιολόγητη σκληρότητα.

Αυτοί οι αξιοπρεπείς φτωχοί θα αυξηθούν απ ό,τι φαίνεται σημαντικά. Αποτελούν καθρέπτη της κοινωνικής μας υποβάθμισης. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε έτσι. Εξάλλου, εκεί που ήταν, είμαστε και εκεί που είναι, θα πάμε.