Στο ταχυδρομείο μία
υπάλληλος να εξυπηρετήσει 30 αναμένοντες. Στην εφορία 8 υπάλληλοι για τα “πάντα όλα”. Θέσεις σε παιδικούς σταθμούς μειωμένες, 30 παιδιά έμειναν
εκτός. Στο νοσοκομείο λιγοστεύουν οι γιατροί, η πλειοψηφία τους μεγάλοι στην
ηλικία, το νοσηλευτικό προσωπικό αφανίζεται και οι γραμματείς στις κλινικές : ο
“ευρών αμειφθήσεται”. Και η προσέλευση να αυξάνει. Ασφαλιστικά ταμεία (ΤΣΑΥ):
ένας υπάλληλος κάθε τρία άδεια γραφεία. Λεωφορεία βρώμικα. Ελεγκτές για τα
εισιτήρια ή την αστυνόμευση των χώρων του
metro ανύπαρκτοι. Αστυνομικός στο δρόμο; Ούτε για
δείγμα. Σχολεία με κενά (ζητούνται εθελοντές καθηγητές)……

Δεν πάμε καλά σκέφτομαι,
αλλά πάλι δεν απογοητεύομαι. Είναι τόσοι πολλοί οι πολιτικοί και οι σοβαροί
δημοσιογράφοι και αρθρογράφοι που με πάθος ζηλωτών ζητούν να μειωθεί και άλλο ο
αριθμός του υπερτροφικού δημόσιου τομέα, που κάτι θα ξέρουν αυτοί
ξανασκέφτομαι.

Ίσως έχουν ντοκουμέντα ότι π.χ. υπάρχουν
κάπου κρυμμένοι δεκάδες χιλιάδες υπάλληλοι αόρατοι σε μας ή σε γραφεία κάτω από
τη γη, στην κοίλη ή κούφια γη, όπου βρίσκεται η πόλη
Σαμπάλα ή αλλιώς Αγκάρθα και ζουν ερπετοειδή νοήμονα όντα με το όνομα  «Νάγκας» και «Δέρος».  

Θα ήταν και αυτό μία
εξήγηση.

Της γης ταλαίπωροι και
χαλασμένοι άνθρωποι, δήθεν ιδεολόγοι- θρησκευόμενοι, δίνουν την άχρηστη ζωή
τους, για να αφαιρέσουν τη ζωή των άλλων, αυτών που γενικώς μισούν, γιατί τους θεωρούν υπεύθυνους για το προσωπικό αδιέξοδο και την μηδαμινότητα τους.

Σε
κάθε έγκλημα δικαιοσύνη αποδίδεται με την τιμωρία του δράστη. Αν, αντ’ αυτής επιλέγονται
γενικόλογες αναφορές, όπως π.χ.  «η τρομοκρατία δεν θα περάσει». « μας κήρυξαν
τον πόλεμο» κ.α., αυτές μπορεί να είναι δείγμα συγκάλυψης ευθυνών και επιδίωξης αλλότριων
σκοπών.

Για
τα γεγονότα στο Παρίσι το θέμα είναι ποιοι όπλισαν το χέρι των εγκληματιών και τους
έδωσαν την εντολή; Η απάντηση είναι απλή: είναι αυτοί που οργάνωσαν,
χρηματοδότησαν και επέλεξαν τα καθοδηγητικά στελέχη των δικτύων που ενσταλάζουν
μίσος και θρησκευτικό φανατισμό, το πιο ισχυρό όπιο, για τους σύγχρονους
εξαθλιωμένους ασασίνους. Και ποιοι είναι αυτοί; Τους ξέρει και ο ελάχιστα
ευφυής πολίτης: Η Σαουδική Αραβία, το Κατάρ, η Τουρκία από τη μια μεριά και οι
δημοκράτες της Δύσης ( που πάσχουν από επιλεκτικό πόνο για τη Δημοκρατία σε
ορισμένες Αραβικές και πρώην Ανατολικές χώρες).

Με
την κατηγορία του κράτους που στηρίζει τρομοκράτες ( που απειλούσαν έναν
συγγραφέα ή είχαν κρατήσει ομήρους αμερικανούς πολίτες) το Ιράν τιμωρήθηκε
παραδειγματικά με οικονομικό πόλεμο για δεκαετίες. Το ίδιο και η Λιβύη. Το Ιράκ
διαλύθηκε, γύρισε στην προϊστορική εποχή, όπως έλεγε και ο Μπους, γιατί δήθεν
θα μας έκαιγε με χημικά και σουπερ όπλα ο δικτάτορας Σαντάμ. Ο Άσαντ ήταν
φρικτός δικτάτορας ( δεν ήταν π.χ. σαν τους Σαουδάραβες ηγέτες) και γι’ αυτό έκαναν
ερείπια όλη τη Συρία ( θυμάστε τις μαζώξεις στην Κωνσταντινούπολη και τους χαριεντισμούς
με τους τζιχαντιστές. Αλλά και το δικό μας πολιτικό, που ήθελε βομβαρδισμούς
στη Συρία;) Η Ρωσία δέχεται ασφυκτικό το οικονομικό εμπάργκο γιατί προσάρτησε
την Κριμαία και στηρίζει τους ρωσσόφωνους της Ουκρανίας ( οι οποίοι στο κάτω- κάτω πολεμούν
στον τόπο τους, όχι άλλου).

Ας κατασχεθούν
οι καταθέσεις των Σαουδαράβων και Καταριανών, ας κηρυχτεί οικονομικό εμπάργκο σε
αυτές τις χώρες και ας επιβληθούν αυστηρές κυρώσεις στην Τουρκία  και θα δούμε πόσοι νέοι τρομοκράτες θα
στρατευθούν και πόσοι από τους παλιούς θα παραμείνουν. Ας απελαθούν οι κληρικοί
που πληρώνονται από τη Σαουδαραβία και ασχολούνται με τα πολιτιστικά κέντρα και
τα τεμένη στη Δύση, και ας δούμε πόσοι μουσουλμάνοι δυτικοί υπήκοοι θα γίνουν
φανατικοί τζιχαντιστές.

Ας αναγκάσουν
τις παραπάνω χώρες να καλύψουν τις ανάγκες των προσφύγων της Συρίας και ας τις απειλήσουν
με στρατιωτικά μέτρα αν δεν τους φερθούν καλά, και θα δούμε πόσο εύκολα
τελειώνει ο πόλεμος και βρίσκεται πολιτική λύση ( Αλήθεια πως λέγεται αυτός που
πληρώνει τις ζημιές του άλλου; Η φτωχή Ελλάδα να κατακλύζεται από πρόσφυγες που
προκάλεσαν τα χρήματα της πλούσιας Σαουδαραβίας;)

Οι
πολίτες που έχασαν τη ζωή τους ή τραυματίστηκαν στο Παρίσι στεναχώρησαν όλους τους
ανθρώπους. Αν, όμως, δεν καταλάβουν οι πολίτες ότι το κακό χτυπιέται στη ρίζα
του, με απόδοση ευθυνών και τιμωρία για τους δράστες, τότε θα αφήσουν τους
πολιτικούς, που από δόλο ή από αφέλεια προκάλεσαν αυτές τις διεθνείς αναταράξεις, να συνεχίσουν ένα έργο που μόνος χαμένος, το μεγάλο θύμα, θα είναι η δημοκρατία.
Στο όνομα της τρομοκρατικής απειλής θα παρθούν μέτρα ασφυκτικού ελέγχου και αστυνόμευσης
της καθημερινής ζωής. Ο αυταρχισμός θα νομιμοποιηθεί και θα ριζώσει στην Ευρώπη. Χωρίς να μπορέσει να αποτρέψει την εμφάνιση και άλλων αθώων θυμάτων.

Γι’
αυτού του είδους την αξιοποίηση του πένθους, πενθώ πολύ περισσότερο.

����]�fU�

Κατηφορίζοντας με το αυτοκίνητο  την οδό Τσόχα και σταματώντας στο φανάρι της διασταύρωσης
της με την Βασιλίσσης Σοφίας, στρέφοντας το βλέμμα μου αριστερά είδα στον βρομισμένο
από δήθεν γκράφιτι τοίχο της γωνιακής πολυκατοικίας το σύνθημα που αποτελεί και
τον τίτλο αυτής της σημείωσης. Γραμμένο με πράσινη μπογιά, δείγμα της ομάδας
που ανήκει ο/οι κανίβαλος/οι που το έγραψαν.

Εκτός από την ανατριχίλα που
ένοιωσα, αισθάνθηκα και μία απέραντη θλίψη για το πόσο συναισθηματικά εκμηδενισμένοι
μπορεί να είναι συνάνθρωποι μας, που σίγουρα έχουν περάσει από την υποχρεωτική
σχολική εκπαίδευση, άσχετο αν είναι 16 ή 30 χρονών. Τέτοιας βαρβαρότητας
έκφραση, δείγμα διαταραγμένου ψυχισμού, μπορεί να την αποδόσεις στην  κοινωνία και να προβληματίζεσαι για το πώς μπορείς
να βοηθήσεις αυτά τα άτομα (και να πιάσεις συζητήσεις και αναλύσεις για ώρες ή
να γεμίζεις εφημερίδες και περιοδικά με ατελείωτο μελάνι). Με άλλα λόγια το
σύνηθες τις τελευταίες δεκαετίες αυτομαστίγωμα μας, που αναγκαστικά συνοδεύεται
από απραξία.

Αμέσως μετά, ακολούθησε η σκέψη πως αυτοί που το έγραψαν ή συνηθίζουν να γράφουν
και να εκστομίζουν παρόμοια «συνθήματα», είναι στην πλειοψηφία τους «τελειωμένοι»,
προγραμματισμένοι να κάνουν κακό στους άλλους και στην κοινωνία. Όσοι σε κάποια
φάση, αργότερα, διαφοροποιηθούν από μία τέτοια εξέλιξη, θα το κάνουν από μόνοι τους.
Αν το σχολείο και οι υπάρχοντες κοινωνικοί δεσμοί και δομές δεν κατάφεραν να τους
διαπλάσουν ένα στοιχειωδώς επαρκή για κοινωνική συμβίωση χαρακτήρα , αν δεν έχουν
συνείδηση του τι είναι καλό και τι το κακό, τότε δεν έχουμε χρεία να επενδύουμε
σε αναμορφωτικά προγράμματα και σχέδια, για να τους ξαναφέρουμε στον ίσιο δρόμο. Θα είναι μάταιος κόπος. Ανάγκες πολλές και με προσδοκώμενα καλύτερα αποτελέσματα υπάρχουν και σε άλλους
τομείς.

Αυτό που πρέπει η πολιτεία να
κάνει είναι να τους «μαζέψει», ό,τι και αν αυτό σημαίνει στις διάφορες εκφάνσεις
της παραβατικότητας τους. Σε τέτοια κατάσταση που βρίσκονται μόνο η τιμωρία
μπορεί να είναι αποτελεσματική ( και σωφρονιστική). Και η οποία βέβαια θα πρέπει
να επιβληθεί, σε αναλογία ευθύνης, και σε όσους διοικούν το ποδόσφαιρο και από
αμέλεια (σπάνια) ή ιδιοτέλεια προάγουν και ανέχονται τέτοιες παραβατικές
συμπεριφορές.

Τέλος και επιτέλους, γενικότερα, κανείς
δεν μπορεί να προστατέψει τους πολίτες από την αισθητική ταλαιπωρία και την
οικονομική ζημία που προκαλεί η βρωμιά όσων λερώνουν τους τοίχους με αισχρά
συνθήματα, αραβουργήματα και μουτζούρες μίας δήθεν ελεύθερης καλλιτεχνικής
έκφρασης; Δεν υπάρχει σχεδόν τοίχος, δημόσιος ή ιδιωτικός, τρένο, ή αφύλακτο
φορτηγό και λεωφορείο που να μην είναι βρώμικα μουτζουρωμένα.  

Σκέφτομαι πως αφού ξαναλειτουργεί
η δημοτική αστυνομία, ας ελέγξει ποιοι αγοράζουν τα spray από τα μαγαζιά, ας τους παρακολουθήσει
και ας τους συλλαμβάνει επ’ αυτοφώρω. Η δε τιμωρία τους να είναι μόνο το να
ξαναβάψουν όλο το κτίριο ή λεωφορείο ή τρένο που βρόμισαν, με προσωπική εργασία
και έξοδα δικά τους ή της οικογενείας τους ( αν είναι ανήλικοι). Τίποτε άλλο.

Το κύριο θέμα σήμερα (20/9/15) στον Spiegel έχει τίτλο: “Ο Κόσμος χωρίς σύνορα: Η ανοησία των εθνών” και υπότιτλο “ Η Ελλάδα έχει εκλογές – Αλλά έχει η χώρα πράγματι κάποια επιλογή; Παντού στον κόσμο τα εθνικά κράτη συμπεριφέρονται ως να μπορούν τα ίδια να ορίζουν την μοίρα τους. Αυτό είναι μία αυταπάτη”.  

Λόγια σκληρά μεν, αληθή δε, ιδίως για την Ελλάδα. 

Αλλά εγώ θα πάω να ψηφίσω. Μπορεί σήμερα πράγματι οι επιλογές στα μεγάλα ζητήματα να μην υπάρχουν, αλλά δεν θα παραδώσω μόνος μου τη δυνατότητα η επιλογή της κυβέρνησης μου να εξαρτάται από εμένα. Γιατί, άλλο κοσμοπολίτης και άλλο υποτακτικός. Όπως άλλο Γερμανία και άλλο Ελλάδα. Δεν ορίζουν τη μοίρα τους οι κατεχόμενες από στρατό ή από χρέη χώρες. Το δεύτερο μας αφορά. Αλλά από την άλλη κανείς δεν μπορεί να επιβάλει στους πολίτες μίας δημοκρατίας την εθελοντική αποποίηση της ιδιότητας τους. Όσα και αν η χώρα χρωστάει.

Όμως, πέρα από την ψήφο, για εθνική αξιοπρέπεια και συμμετοχή στη διεθνοποιημένη πραγματικότητα ( που σίγουρα επηρεάζει και τα έθνη κράτη) χρειάζονται σκληρή δουλειά, όχι πια κουβέντες καφενείου και ενεργή συμμετοχή στα κοινά ( όχι μόνο για τα μεγάλα αφηγήματα, αλλά και για την καθημερινότητα).

Αν ένας γιατρός παρενοχλήσει σεξουαλικά ασθενή του, αυτό είναι σ’ όλο τον κόσμο σοβαρό παράπτωμα που επισύρει βαριές ποινές. Ένα μέτρο που έχουν λάβει διάφορες Πολιτείες των Η.Π.Α. για να περιορίσουν την όρεξη τυχόν “απρόσεκτων” γιατρών, είναι να δημοσιεύουν

στο διαδίκτυο

το όνομα και την ποινή ή τα μέτρα προφύλαξης κάθε γιατρού που έχει καταδικαστεί γι’ αυτό τον λόγο . Έτσι προστατεύουν παραδειγματικά τις ασθενείς και θωρακίζουν ηθικά το ιατρικό επάγγελμα.

Διάβασα σήμερα πως στους οφειλέτες της ΔΕΗ που εντάσσονται σε διακανονισμούς και σε κοινωνικά τιμολόγια, στους λάθρα ηλεκτροδοτούμενους και στους συστηματικούς μπαταξήδες εντοπίστηκαν πάρα πολλοί εύποροι πολίτες ( με πισίνες και βίλες), επιχειρήσεις σε ακμάζουσες περιοχές, σημαίνοντες παράγοντες με πολιτικές φιλίες κ.α.

Γι’ αυτούς τους απατεώνες ( εξαιτίας των οποίων η “κακιά τρόϊκα” επιμένει να μην γίνονται διακανονισμοί, χωρίς αυστηρά κοινωνικά κριτήρια – και εμείς αντιστεκόμαστε), γι’ αυτά τα τρωκτικά των κοινωνικών παροχών, εκτός της υποχρεωτικής πληρωμής των οφειλομένων και του σχετικού επ’ αυτών προστίμου, θα πρέπει να επιτρέπεται η δημοσίευση των ονομάτων, των φωτογραφιών και των στοιχείων της απατεωνιάς τους, σε ειδική γι’ αυτό το σκοπό ιστοσελίδα. 

Δεν είναι εξτρεμισμός, ούτε διαπόμπευση. Είναι μέτρο προστασίας της κοινωνίας, προστασίας των πολιτών, ώστε να μην εξαπατηθούν στις συναλλαγές τους από ανθρώπους με αποδεδειγμένη ροπή στην απάτη.. 

Ένα κράτος που σέβεται τον εαυτό του και τους πολίτες του, έτσι έπρεπε να κάνει. Ένα τέτοιο μέτρο θα μείωνε ριζικά τέτοιου είδους “πονηριές”. Όταν αυτό δεν γίνεται, οι κυβερνώντες απλώς διευκολύνουν κάποιους πολίτες να γίνουν απατεώνες.

Τον Τριαντάφυλο Μηταφίδη δεν τον γνωρίζω
προσωπικά. Αυτό που έχω διαβάσει είναι ότι υπήρξε αντιστασιακός επί χούντας,
μάχιμος αριστερός συνδικαλιστής και επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Ανοιχτή
Πόλη» στη Θεσσαλονίκη, η οποία ελάμβανε πολύ χαμηλά ποσοστά στις εκλογές ( γύρω
στο 3%) και στις τελευταίες, με τη μεγάλη άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ, κατάφερε να φτάσει το
10,5%.

Ούτε τον Βασίλη Παπαγεωργόπουλο,
επανειλημμένα εκλεγμένο δήμαρχο Θεσσαλονίκης με υψηλά ποσοστά, γνωρίζω. Αυτά
που έχω διαβάσει και ακούσει είναι πως καταδικάστηκε σε βαριές ποινές λόγω μίας
από τις μεγαλύτερες καταχρήσεις δημόσιου χρήματος στην χώρα μας ( 17,9 εκ ευρώ).
Αρχικά η ποινή ήταν ισόβια και πρόσφατα, στη δίκη σε δεύτερο βαθμό, μειώθηκε
στα 12,5 χρόνια.

Ο κ. Μηταφίδης είναι σήμερα βουλευτής του
ΣΥΡΙΖΑ. Ο κ. Παπαγεωργόπουλος ένας ελεύθερος άνθρωπος.

Το Ελληνικό Δημόσιο, που από τις απατεωνιές
του Δημάρχου και των στελεχών του Δήμου, ζημιώθηκε κατά 7,2 εκ. ευρώ, ζητά αυτό
το ποσό από τον Δήμο Θεσσαλονίκης. Ο τελευταίος υπό την απειλή να μην πάρει
φορολογική ενημερότητα δέχτηκε τις απαιτήσεις του Δημοσίου. Αυτό, όμως, δεν
άρεσε στον κ. Μηταφίδη.

Έκανε
αιτήματα στις αρμόδιες αρχές και εξέδωσε πρόσφατα μία ανακοίνωση που
ισχυρίζεται ότι «οι ηγεσίες του υπουργείου Οικονομικών των κυβερνήσεων Ν.Δ. –
ΠΑΣΟΚ δεν θεώρησαν ως βλάβη του Δημοσίου τις υπεξαιρέσεις των πόρων του Δήμου
Θεσσαλονίκης επί διοικήσεων Παπαγεωργόπουλου, αλλά το αποτέλεσμα της
υπεξαίρεσης. Με άλλα λόγια, οφειλέτες δεν είναι τα καταδικασμένα στελέχη των
διοικήσεων Παπαγεωργόπουλου, αλλά ο δήμος και οι δημότες της Θεσσαλονίκης!

»Βέβαια,
πέρα από τη μη νόμιμη συμπεριφορά των παραπάνω ηγεσιών του υπουργείου
Οικονομικών, υπάρχει και δικαιοπολιτικά ανήθικη συμπεριφορά, καθώς
αντιμετώπισαν τον Δήμο Θεσσαλονίκης ως ανώνυμη εταιρεία, αφού υποχρεώθηκε να
πληρώσει χρήματα που καταχράστηκαν μέλη διοικήσεών του που καταδικάστηκαν
τελεσίδικα. Αντιμετώπισαν, δηλαδή, το ταμείο του Δήμου Θεσσαλονίκης ως ιδιωτικό
και όχι ως δημόσιο ταμείο.»(ΕφΣυν)

Με
άλλα λόγια ο κ. Τριαντάφυλος Μηταφίδης, πιστοποιημένος αριστερός, ζητά να
παρθούν τα υπεξαιρεθέντα από τους καταδικασθέντες και όχι από τους πολίτες, το
λαό.

Επί
του αιτήματος και της ανακοίνωσης του κ. Μηταφίδη έχω να παρατηρήσω τα εξής:

1.    
Ο κ. Μηταφίδης υποκρύπτει την αλήθεια, αφού γνωρίζει
ότι οι καταδικασ-θέντες δεν διαθέτουν τόσα περιουσιακά στοιχεία που να
ισοσκελίσουν  τη ζημιά που επέφεραν στο δημόσιο και τα ασφαλιστικά ταμεία. Επομένως θεωρεί
ηθικό το Ελληνικό Δημόσιο να χρεωθεί όλα όσα του υποκλάπηκαν. Με άλλα λόγια, με
έμμεσο τρόπο ( πονηρά) ο κ Μηταφίδης θέλει τη ζημιά που προκάλεσε ο Δήμος Θεσσαλονίκης
να την φορτωθούν όλοι οι Έλληνες..

2.    
Ενώ οι μέτοχοι μίας ανώνυμης εταιρείας ( που είναι συχνά πολλές δεκάδες
ή εκατοντάδες χιλιάδες πολίτες) είναι λογικό κατά τον κ. Μηταφίδη να αναλαμβάνουν
την ευθύνη σε περιπτώσεις που τα στελέχη της διοίκησης της προβούν σε
οικονομικές ατασθαλίες, βρίσκει παράλογο και άδικο κάτι τέτοιο να ισχύει για τους
δημότες μίας πόλης, οι οποίοι με δική τους ευθύνη επέλεξαν αυτούς που θα διαχειριστούν
το ταμείο της πόλης τους. Ο λαός κατά τον αριστερό πολιτικό είναι ανεύθυνος,
είναι ένα άθροισμα ατόμων που δεν έχουν καμία ευθύνη για τις επιλογές τους και ευδιάκριτα
υστερούν ηθικά των μετόχων μίας ανώνυμης εταιρείας.

3.    
Ο κ. Μηταφίδης ψήφισε τον «ανθρωπιστικό νόμο» του κ.
Παρασκευ-όπουλου; Αν Ναι θα έπρεπε να σιωπά για την υπόθεση της υπεξαίρεσης της
Θεσσαλονίκης. Αν Όχι, θα έπρεπε να βγάζει ανακοινώσεις και να γνωστοποιεί στους
συμπολίτες του το γιατί αυτός ο νόμος δεν είναι σωστός. Σύμφωνα με την Εφημερίδα
των Συντακτών “ Εκμεταλλευόμενος τα ευεργετήματα του νόμου Παρασκευόπουλου, ο
καταδικασμένος ( κ. Παγεωργόπουλος) για την πολύκροτη υπόθεση της υπεξαίρεσης
17,9 εκατομμυρίων ευρώ από τα ταμεία του δήμου του, βγήκε από τη φυλακή
έχοντας εκτίσει το 1/5 της ποινής 12 ετών (2 χρόνια και 5 μήνες) που του
επεβλήθη και παρουσιάζοντας ποσοστό αναπηρίας 67% λόγω… καρδιοπάθειας
και 35% λόγω ψυχολογικών προβλημάτων.”

Σύμφωνα δε με στοιχεία που δημοσιεύθηκαν στον τύπο χρήση του
πρόσφατα ψηφισθέντος «ανθρωπιστικού νόμου» έκαναν 417 καταδικασθέντες για
κακουργήματα με αποτέλεσμα να έχουν αφεθεί ελεύθεροι! Και έπεται συνέχεια.

Η
λογική αυτών των ενεργειών και η ηθική της πάσχει και δημιουργεί ερωτηματικά
για την σημερινή αριστερά.

Αν
δεν πληρώσει ο πολίτης τις συνέπειες των πράξεων του, τότε πως θα καταλάβει το
πόσο σημαντικό είναι να επιλέγει με την ψήφο του τους  «άριστους». Η αντίληψη που θέλει το λαό ανεύθυνο
για τις πράξεις, τις επιλογές και τις παραλείψεις του, είναι μία αντίληψη μη
ηθική. Είναι μία αντίληψη που βλέπει την πολιτική ως ένα πεδίο δράσης κάποιων λίγων
εκλεκτών ( κομματικών ιερατείων) που διαγωνίζονται για το ποιος θα καθοδηγήσει τους
ανεύθυνους πολλούς (το πόπολο). Είναι αυτή μία αριστερή προσέγγιση;

Τα
δικαστήρια και οι ποινές που επιβάλλουν δεν είναι κάτι το μη ωφέλιμο για την
κοινωνία. Αυτή η δήθεν ευαισθησία  της
αριστεράς για τους καταδικασθέντες, απομεινάρι μίας στρεβλής πολιτικής
κατάστασης του παρελθόντος, σήμερα είναι επικίνδυνη για το κράτος δικαίου. Όταν
διευκολύνεις τον καταδικασθέντα για κακούργημα να γλυτώσει τη φυλακή, κάνεις τη
ζωή της κοινωνίας πιο δύσκολη και κάποιοι ανυποψίαστοι πολίτες θα κληθούν να
πληρώσουν, αργά ή γρήγορα, τα έργα των απελευθερω-μένων καταδικασμένων. Γιατί ο κ. Μηταφίδης
δεν στηλίτευσε το νόμο Παρασκευόπουλου που ξεφτίλισε την έννοια της
δικαιοσύνης; Είναι σίγουρος πως τα αποτελέσματα του έκαναν τους Θεσσαλονικείς να
νοιώσουν δικαιωμένοι; Γιατί η σημερινή αριστερά ξοδεύει τόση ενέργεια για τους κατάδικους
τύπου Παπαγεωργόπουλου; ( Αν ήθελαν αποσυμφόρηση φυλακών, ας άφηναν ελεύθερους τους χρήστες και τους μικροπαραβάτες).

Στο
τέλος δε το κλασικό: « στο σχετικό αίτημά του (ο κ. Μηταφίδης) ζητούσε από την
κυβέρνηση να αρθούν τα μέτρα με τα οποία το ΥΠΟΙΚ παρακρατούσε πόρους για τον
δήμο και να επιστραφούν ως αχρεωστήτως παρακρατηθέντα όλα τα ποσά που
υπεξαιρέθηκαν, ώστε να διατεθούν κατά προτεραιότητα στην κοινωνική πολιτική».   Αυτή η δημόσια προβολή κοινωνικής ευαισθησίας
στο πλαίσιο της εξυπηρέτησης ενός ιδιοτελούς σκοπού ( να πληρώσουν οι άλλοι και
όχι εμείς), είναι στοιχείo αριστερής ηθικής;

Υ.Γ. Παρόλο που χρησιμοποιώ ονόματα δηλώνω κατηγορηματικά ότι δεν έχω κανένα λόγο να αμφισβητήσω ευγενή κίνητρα ή ακεραιότητα κανενός εκ των αναφερομένων, ακόμα και αυτού που έχει καταδικαστεί από την δικαιοσύνη. 

ΤΟ ΘΕΜΑ ΑΦΟΡΑ ΝΟΟΤΡΟΠΙΕΣ ΚΑΙ ΠΟΛΙΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ.

Πολιτικές ιδιαιτερότητες στη χώρα μας οδήγησαν πολλούς συμπολίτες μας στο να είναι καχύποπτοι και αρνητικοί απέναντι στους άνδρες και τις γυναίκες της Ελληνικής Αστυνομίας.

Τα μέσα ενημέρωσης επιτείνουν το αρνητικό κλίμα, με αφορμή αποφάσεις των πολιτικών προϊσταμένων ( που δίνουν π.χ. την εντολή για δυναμική αντιμετώπιση μίας διαδήλωσης) ή όταν εκδηλώνεται από αστυνομικό κάποιο περιστατικό παρεκτροπής από την ορθή συμπεριφορά.

Έτσι έγινε θέμα και το μάθαμε όλοι η άσχημη συμπεριφορά ενός αστυνομικού προς έναν πρόσφυγα, από τους χιλιάδες, που αθρόα είχαν φτάσει στο νησί της Κω.

Παρακολουθώντας,

από το facebook,

 τις δραστηριότητες της φίλης υποστρατήγου Ζ. Τσιριγώτη, νομίζω ότι οφείλω να εκφράσω δημόσια έπαινο για τη δουλειά που κάνανε αυτές τις ημέρες στην Κω τα στελέχη της ΕΛΑΣ. Κατάφεραν σε 4 ημέρες, με απόλυτη τάξη και ανθρωπιά, να ταυτοποιήσουν 7.000 πρόσφυγες στο γήπεδο Ανταγόρας του νησιού !

Επειδή κανείς δεν πρόκειται να προβάλει αυτό το έργο ( μήτε πολιτικός, μήτε εφημερίδα ή άλλο ΜΜΕ) και επειδή αυτή η προσπάθεια είχε κόπο και έδειξε μεράκι στην εκτέλεση του καθήκοντος, προσωπικά αισθάνομαι χαρούμενος και υπερήφανος για το έργο των στελεχών της Ελληνικής Αστυνομίας. 

Προχθές το βράδυ έτρωγα σε μία
ταβέρνα και δίπλα μου κάθισε μια παρέα τραπεζικών και δημοσίων υπαλλήλων, όπως
κατάλαβα. Μια κυρία στη συζήτηση μετά απολύτου βεβαιότητας ισχυριζόταν ότι
εμείς φταίμε και όχι οι πιστωτές, πως το σωστό είναι ότι αφού χρωστάς πρέπει να
πληρώνεις και πως οι ξένοι δεν είναι ψεύτες και πολιτικάντηδες όπως οι δικοί μας
πολιτικοί.

Η άποψη της κυρίας είναι δυστυχώς αρκετά
διαδεδομένη στους συμπολίτες μας. Την αποδίδω στο συνδυασμό του συνδρόμου υπάκουου μαθητή σε ενήλικες και της χαμηλής αυτοεκτίμησης. Κάτι
που ενισχύεται και από την ιδιαιτερότητα των πολιτικών μας να αρνούνται τη δημόσια
αναγνώριση των προσπαθειών των αντιπάλων τους.

Τόσο ο Γ, Παπανδρέου (Γ.Π), όσο και ο Α.
Σαμαράς είναι βέβαιο ότι προσπάθησαν να διαπραγματευτούν. Το ίδιο και ο Α.
Τσίπρας. Ο καθένας το έκανε με το δικό του τρόπο και με τους δικούς του
αξιακούς κανόνες. Δυστυχώς, όλοι τους έκαναν τα σφάλματα να θεωρήσουν καλοπροαίρετους τους συνομιλητές τους από την άλλη Ευρώπη και να μην έχουν επιτύχει μία εθνική συναίνεση.

Ένα ακόμα παράδειγμα που
ενισχύει τις παραπάνω απόψεις αποτελεί το σημερινό δημοσίευμα στην γερμανική συντηρητική
εφημερίδα Die
Welt
am
Sonntag. Με τίτλο : Wolfgang Schäuble – Υπουργός Οικονομικών
για μισές αλήθειες, η εφημερίδα παρουσιάζει ένα άρθρο σχετικά με το τι συνέβη
την περίοδο που ο Γ.Π. συζήτησε την ιδέα του για δημοψήφισμα με τους Ευρωπαίους
αξιωματούχους στις Κάνες.

Ο Schäuble ισχυρίστηκε
στην Γερμανική Βουλή ότι δεν είχε καμία εμπλοκή στην ακύρωση του δημοψηφίσματος
που αιφνιδίως είχε προτείνει ο Γ.Π. και πως η Μέρκελ βοήθησε διορθώνοντας
το ερώτημα που θα ετίθετο για επιλογή.

Ο Γερμανός υπουργός
σύμφωνα με τον αρθρογράφο λέει μισές αλήθειες. Γράφει πως ότι ο Γ.Π. τους είχε
ενημερώσει τον Σεπτέμβριο για την ιδέα του και εκείνοι του ζήτησαν να περιμένει
για να καταλήξουν κάποιες διαδικασίες που ήταν εν εξελίξει για το πρόγραμμα (
άρα δεν τους αιφνιδίασε). Στη συνέχεια ο Γ.Π. ανακοινώνει δημόσια την πρόθεση
για δημοψήφισμα στις 31 Οκτωβρίου 2011. Στις 2 Νοεμβρίου γίνεται η συνάντηση στις
Κάνες. Είναι παρόν και ο Ομπάμα ισχυρίζεται ο Σόϊμπλε. Δεν λέει την αλήθεια
σημειώνει ο αρθρογράφος. Ο Ομπάμα έφτασε στις Κάνες την άλλη ημέρα. Στη
συνάντηση των Κανών η Άγκελα Μέρκελ είναι με το πλευρό των Ελλήνων και πράγματι
κάνει μία διόρθωση στο ερώτημα, προσθέτοντας την πρόταση πως η υιοθέτηση του προγράμματος
διευκολύνει  τη συμμετοχή στο Ευρώ. Η
έκπληξη έρχεται στη συνέντευξη τύπου, μετά τη συζήτηση, όπου ο Σαρκοζί αναφέρει αιφνιδιαστικά ότι το ερώτημα του δημοψηφίσματος θα είναι ΝΑΙ ή ΟΧΙ στο ευρώ και προς μεγάλη δυσαρέσκεια του Γ.Π. η Άγκελα Μέρκελ
σιωπά.

Στη συνέχεια ο Γ.Π.
ανατράπηκε από δικούς του ανθρώπους, ισχυρίζεται ο Schäuble. Δεν λέει όλη την
αλήθεια γράφει ο αρθρογράφος και αποκαλύπτει, με βάση σχετικά απόρρητα έγγραφα,
ότι μόλις ο Γερμανός υπουργός έμαθε για το δημοψήφισμα έδωσε εντολή στο αρμόδιο
τραπεζικό ίδρυμα να σταματήσει τις πληρωμές προς Ελλάδα. Χωρίς την αναιτίως
διακοπείσα  6^η δόση η
κατάσταση θα ήταν άσχημη για τη χώρα μας λέει στον αρθρογράφο ο Γ.Π. Και με
βάση αυτή την οικονομική κίνηση του

Schäuble

υπήρξε μία ομάδα βουλευτών του ΠΑΣΟΚ που έριξαν τον Γ.Π. ( με
πρωταγωνιστή τον Ε. Βενιζέλο που είχε κατ’ ιδίαν κατηχηθεί σχετικά από τον κ. Μπαρόζο).

Η ιστορία λοιπόν
επαναλαμβάνεται. Πάλι οικονομικός αποκλεισμός, από τους έντιμους πιστωτές (δηλ
τον Schäuble) και πάλι γενίκευση του ερωτήματος του δημοψηφίσματος. Η διαφορά
είναι πως αφού το κυβερνητικό κόμμα δεν διαθέτει πρόθυμους για να ρίξουν τον
πρωθυπουργό, πρέπει να κινητοποιηθεί η αντιπολίτευση. Στόχος η δημιουργία
κυβέρνησης τεχνοκρατών για να υπογραφεί η όποια συμφωνία εξασφαλίζει καλύτερα
τα συμφέροντα των πιστωτών. Έτσι απλά με ή χωρίς συγκατάθεση του λαού.

��U���>

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 1η

Όταν ένα επιστήμονας δημοσιεύει μία μελέτη ή ένα σχόλιο οφείλει να αναφέρει αν υπάρχει κάποια σχέση η οποία θα μπορούσε να επηρεάσει την κριτική ή τον τρόπο μελέτης. Με άλλα λόγια να δηλώσει ότι δεν υπάρχει “σύγκρουση συμφερόντων”. Και είναι λογικό γιατί ένας αδρά επιδοτούμενος επιστήμονας από μία φαρμακοβιομηχανία δεν είναι επιτρεπτό να κρύβει αυτή τη σχέση του όταν σχολιάζει ή μελετά κάποιο φάρμακο που παράγει η φαρμακευτική που τον πληρώνει. 

Έτσι πιστεύω ότι και στα ΜΜΕ, ιδίως τα τηλεοπτικά, θα έπρεπε να υπάρχει το τελευταίο διάστημα συνεχώς ένας υπότιτλος στην οθόνη που να γράφει: οι ιδιοκτήτες του καναλιού θα χάσουν χρήματα και μπορεί να αντιμετωπίσουν διώξεις από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.  

Έτσι οι τηλεθεατές θα γνωρίζουν ότι υπάρχει σύγκρουση ή προκατάληψη κάποιων καναλιών με ένα κόμμα.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 2η

Θεωρώ πολιτικό λάθος που ο κ. Τσίπρας δεν άδραξε την ευκαιρία που άθελα του προσέφεραν Ν.Δ. και Κ.Κ.Ε. στη Βουλή και δεν έβαλε δύο ερωτήματα προς κρίση στο δημοψήφισμα: ένα για την πρόταση των θεσμών και ένα δεύτερο για το αν θέλει ο ψηφοφόρος να παραμείνει στην Ευρωζώνη, ναι ή όχι. 

Γιατί καλό είναι να είσαι Ευρωπαίος, αλλά πόσο καλό κάνει στον Έλληνα να πει ΝΑΙ σε ένα ερώτημα που πρακτικά αφορά μία δανειακή σύμβαση και όχι κάτι θεωρητικό σχετικά με το που θέλουμε ν’ ανήκουμε;

Μήπως το δίλημμα περί παραμονής ή όχι στο ευρώ και στην Ευρώπη, συσκοτίζει και παραπλανά τους Έλληνες; Και αυτό είναι εξαιρετικά σημαντικό, γιατί μετά την απομάκρυνση από το ταμείο ( συγνώμη, από την κάλπη), ουδέν λάθος αναγνωρίζεται.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 3η

Ενώ πολλοί κατηγορούν το  κόμμα του ΣΥΡΙΖΑ για κρυφή ατζέντα, οι εκπρόσωποι του και ιδιαίτερα ο πρόεδρος του, έκαναν το παν για να συμβιβαστούν με τους πιστωτές. 

Από την άλλη είναι εμφανές ότι δεύτερη επιλογή επεξεργασμένη δεν είχαν, ούτε έχουν. Και όφειλαν να έχουν, να την γνώριζε ο λαός και να τον είχαν προετοιμάσει κατάλληλα. Οι πιστωτές δεν είναι τίποτα συμμαθήτριες της Κοκκινοσκουφίτσας. Είναι λύκοι ολκής και πεπειραμένοι στην πολιτική ίντριγκα και στα παιχνίδια εξουσίας. Επίσης είναι αυτοί που έχουν τα μέσα για να μας εκβιάζουν.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 4η:

Όταν ο κ. Καραμανλής ( ο συχωρεμένος) είχε πρόβλημα με την επιθετική πολιτική της Τουρκίας και το πάλευε σε οργανισμούς και με τις φιλικές κυβερνήσεις, βγήκε ο πολιτικός αντίπαλος του και ζήτησε να βυθίσει το Χόρα ( το ερευνητικό σκάφος των Τούρκων). Αυτή η απαίτηση διευκόλυνε σημαντικά τον κ, Καραμανλή να χειριστεί καλύτερα το θέμα.

Όταν ο κ. Αντώνης Σαμαράς διαπραγματευόταν με τους πιστωτές, που του ζητούσαν συνεχώς πιο σκληρά μέτρα, έβγαινε ο κ. Τσίπρας και φώναζε για μονομερή διαγραφή του μνημονίου. Αυτό διευκόλυνε την προσπάθεια του κ. Σαμαρά να επιμένει σε καλύτερη μεταχείριση επισείοντας τον “μπαμπούλα” του ΣΥΡΙΖΑ.

Τώρα που ο κ. Τσίπρας προσπαθεί να μη δεχτεί μία ομολογουμένως σκληρή συμφωνία και να επιτύχει μια καλύτερη λύση στο θέμα του χρέους, ποια ήταν η στάση των πολιτικών αντιπάλων του; Του έδωσαν στήριξη ή τον άφησαν ξεκρέμαστο; Έτσι που να μην έχει από που να πιαστεί και να καταφύγει στο δημοψήφισμα; 

( Σκεφτείτε τι εντύπωση προκαλεί στους ξένους όταν όλα τα κόμματα της αντιπολίτευσης τρέχουν στις Βρυξέλλες και συμφωνούν με αυτούς και όχι με τον πρωθυπουργό. Δεν είναι λογική η σκέψη των ξένων ότι εύκολα θα ξεμπερδέψουν με τον “ζόρικο” πιέζοντας οικονομικά και βοηθούμενοι από τους Έλληνες πολιτικούς της αντιπολίτευσης; Και αυτό τους εξυπηρετεί πολύ, γιατί έτσι θα είναι πιο εύκολο να περάσουν τελικά την πιο συμφέρουσα γι’ αυτούς  λύση).

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 5η:

Σήμερα ο ΣΥΡΙΖΑ δεν μπορεί να κατηγορεί τον κ. Παπανδρέου για την επιλογή του να επιδιώξει δημοψήφισμα για το μνημόνιο.

Αυτού του είδους η δικαίωση του Γ.Παπανδρέου, δεν του αφαιρεί την εξαιρετικά μεγάλη ευθύνη της λανθασμένης διαχείρισης του χρέους. Υπήρξε ο μη κατάλληλος άνθρωπος σε μία κρίσιμη περίοδο. Ακόμα και η χρεωκοπία τότε θα είχε πιο ευεργετικές επιπτώσεις για τον λαό, απ’ ό,τι αυτά που ακολούθησαν.

Η εντυπωσιακή διαφορά είναι ότι ο κ. Παπανδρέου έπεσε από τους ανθρώπους του δικού του κόμματος, τους “φίλοευρωπαίστες”, και αυτό πρέπει να μην το ξεχνάμε. Να διδασκόμαστε το πως και το ποιοι αλλοίωσαν την λαϊκή εντολή (οι περισσότεροι χάθηκαν εκκωφαντικά ως ανύπαρκτες πολιτικές οντότητες).

Έπρεπε να γίνει αυριανό δημοψήφισμα; Πιστεύω πως όχι. Αλλά για να αποφευχθεί έπρεπε να βοηθήσουν πολλοί, ιδιαίτερα από το “εσωτερικό μέτωπο”

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 6η

Εκτιμώ ότι είναι μία τρομακτική ιδεοληψία αυτή η ιστορία με το ευρώ. Αν υπήρχε ιδεοληψιομέτρο οι φανατικοί του ευρώ αφήνουν πολύ πίσω σε βαθμολογία τους αντίστοιχους ιδεοληπτικούς της αριστεράς. Και ένα απλό – για να είναι κατανοητό- επιχείρημα γι΄αυτό τον ισχυρισμό είναι πως μετά από 10 χρόνια στην Ευρωζώνη η μοίρα μας είναι χειρότερη και οι προοπτικές μας απελπιστικές.

Οι Δανοί, οι Άγγλοι, οι Νορβηγοί και άλλες χώρες της Ευρώπης που δεν έχουν σχέση με το ευρώ έχουν καταστραφεί;

Όποιος δεν καταλαβαίνει τη λάθος αρχιτεκτονική της Ευρωζώνης και τα συμφέροντα που εξυπηρετεί, τα οποία σε συνδυασμό με τα δικά μας λάθη οδήγησαν εκεί που οδήγησαν τη χώρα ( και θα οδηγήσουν και άλλες στη συνέχεια)  δεν έχει καμία σχέση με Ευρώπη, όσο και να φωνάζει πως είναι Ευρωπαίος.

Οι ιδέες των παράλληλων νομισμάτων ( και ευρώ και δραχμή) με κανονισμούς και αρχιτεκτονική σωστούς μπορεί να αποτελέσει μία συμφέρουσα εναλλακτική λύση. Με μοναδικό προαπαιτούμενο την σημαντική ελάφρυνση του χρέους. Υπάρχουν χώρες, όπως η Ελβετία ή η Αγγλία που εταιρείες και πολίτες μπορεί να συνδιαλλαγούν και με τα δυο νομίσματα. Γιατί ο τουρισμός, οι συγκοινωνίες, τα λιμάνια και όποια εταιρεία επιθυμεί να μην έχει ισολογισμούς και γενικότερα να πορεύεται στο ευρώ, κάτι που θα δεχόταν και η Γερμανία, και η συναλλαγή με τη δραχμή να είναι υποχρεωτική για όποιον το ζητήσει;

Δεν είμαι οικονομολόγος, αλλά ξέρω ότι το νόμισμα είναι μέσο, δεν είναι ο σκοπός.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 7η: 

Πολλοί μιλούν για νέο διχασμό. Είναι τόσο κουτή η σκέψη πως οι πολίτες έχουν όρεξη για τέτοιους διχασμούς που κάνει τους “πολιτικούς” , “δημοσιογράφους” και “αναλυτές” που την προωθούν απλά γλαφυρούς. Ο διχασμός είναι στρατηγική καλά σχεδιασμένη από συγκεκριμένες μειοψηφίες για να πετύχουν τους ιδιοτελείς σκοπούς τους. Σας φαίνεται πως αυτή την εποχή ο λαός θα ακολουθήσει κάτι τέτοιο;

Και αυτός που θα ψηφίσει ΝΑΙ και αυτός που θα ψηφίσει ΟΧΙ την άλλη ημέρα θα έχουν τις ίδιες σκοτούρες βιοπορισμού για τους ίδιους και τις οικογένειες τους.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 8η: 

Το πιο αστείο που συχνά ακούγεται είναι το λόμπι της δραχμής που συντονισμένα και αποτελεσματικά κινεί τα νήματα για να βγούμε με “σατανικό” τρόπο από το ευρώ. Και αυτό για να μπορέσει να αγοράσει γη και περιουσίες φτηνά με τα χρήματα που έχει βγάλει έξω.

Και είναι αστείο γιατί σήμερα με το ευρώ πουλιούνται γη, ακίνητα, εταιρείες ( π.χ. τράπεζες) ντιπ παρά. Τη δραχμή θα περίμεναν; Εξάλλου και στο ευρώ να μείνουμε σε λίγα χρόνια όλα θα βγουν σφυρί για κέρματα ( Και μη ξεχνάμε πως στην επισήμανση κάποιων ότι οι διαχειριστές κρατικής περιουσίας θα μπορούσαν να κατηγορηθούν για απιστία πουλώντας τα πάντα πάμφθηνα, φτιάχτηκε νομοθετική ρύθμιση που τους καλύπτει και τους απαλλάσσει από αυτές τις ευθύνες)

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 9η:

Έχω ζήσει πολλά χρόνια στη Γερμανία, έχω ζήσει πολλούς μήνες στην Ιταλία, Συνεννοούμαι σε τρεις ευρωπαϊκές γλώσσες. Έχω επισκεφθεί δεκάδες ευρωπαϊκές πόλεις και έχω συνεργαστεί με πολλούς συναδέλφους μου και άλλους επιστήμονες σε διάφορα ευρωπαϊκά συνέδρια και ομάδες εργασίας. 

Το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ δεν με κάνει Ευρωπαίο.

Είμαι Ευρωπαίος, γιατί είμαι Έλληνας.

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ 10η:

Είτε με ΝΑΙ, είτε με ΟΧΙ τα επόμενα χρόνια θα είναι εξαιρετικά δύσκολα. Ας είμαστε έτοιμοι για θυσίες, ώστε να σωθούν τουλάχιστον οι νεότερες γενιές. Γι’ αυτό συναινώ σε μεταρρυθμίσεις του κράτους και του τρόπου αντιμετώπισης των αναπτυξιακών προβλημάτων, με μόνη προϋπόθεση να μην παραχωρήσουμε εθνικό πλούτο σε ξένα χέρια, να υπάρχει δικαιοσύνη και τις περικοπές και τις μεταρρυθμίσεις να τις κάνουμε μόνοι μας. Όσοι πιστεύουν ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε, προσφέρουν αρνητικές υπηρεσίες στον τόπο. 

Συμπερασματικά: Ψηφίστε ότι νομίζετε καλό για την πατρίδα. Κάντε το χωρίς πάθος και με πολύ θάρρος. Προσωπικά δεν θέλω να πείσω κανέναν για το τι είναι το σωστό. Η ψήφος είναι σε τελική ανάλυση ατομική ευθύνη. Τα αποτελέσματα της, όμως, έχουν επίδραση σε όλους.

Ένα δημοψήφισμα που ανάγλυφα δείχνει το πόσο μακάριοι είμαστε.

Οι μεν θέτουν το ερώτημα έγκρισης για μία σύμβαση η οποία δεν αποτελεί επίσημη απόφαση και που η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών δεν πρόκειται να την έχει διαβάσει.                                            

Οι άλλοι θα προσέλθουν στις κάλπες για να απαντήσουν σ’ ένα δίλημμα που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους και όχι στο ψηφοδέλτιο (Μένουμε ή φεύγουμε από την Ευρώπη).                          

Μ΄αυτά και με άλλα ή μας ψεκάζουν ανηλεώς ή έχουμε τέτοια φτώχεια που η κληρονομιά της βασιλείας των ουρανών ανήκει δικαιωματικά μόνο σε μας.