Στο πρώτο σημείωμα ανέφερα 5 αποτελέσματα που θα χρησίμευαν για να καταλάβω που βρισκόμαστε. Λοιπόν έχουμε και λέμε για κάθε ερώτημα:

1. Στον Βόλο, το ποσοστό του Αχ. Μπέου. Πολύ υψηλό. Ο Βόλος με την ιστορία του και τον πολιτισμό του ψήφισε Μπέο! Σχεδόν 40% πήρε. Νομίζω ότι του αξίζει να γίνει δήμαρχος. Ας μην τον εμποδίσει κανείς. Ας ζήσουν οι Βολιώτες τον μύθο τους. ( Σοβαρά και νηφάλια το ισχυρίζομαι)

2. Το ποσοστό του υιού της Ντόρας Μπακογιάννη. Υπάρχει πιο τρανή απόδειξη ότι παρά τα μνημόνια και τα “μπλα – μπλα – μπλα” , το πελατειακό σύστημα στη χώρα μας παραμένει αλώβητο: Λέτε ο συγκεκριμένος να μίλησε με επιχειρήματα και να έπεισε τον κάθε ψηφοφόρο του; Άσε πάλι που με την οικογενειοκρατία πάντα σκέφτομαι με συμπόνια την πρώην βασιλική οικογένεια. Γιατί την διώξαμε άραγε, αφού μας εμπνέουν οι απόγονοι και τα ονόματα;

3. Το ποσοστό του Μώραλη έδειξε πως δεν χρειάζονται προσχήματα ή ενδιάμεσοι κρίκοι (Εξορθολογισμός και μείωση των εξόδων). Η αγάπη στον Ολυμπιακό και τον Πειραιά συνεπήρε το ίδιο Κόκκαλη- Μαρινάκη, βουλευτές του ΠΑΣΟΚ, της ΝΔ και της ΔΗΜΑΡ, όπως συνεπήρε και τον απλό εργάτη, τον άνεργο, τον φτωχοεργαζόμενο ψηφοφόρο. Απόδειξη πως στην Ελλάδα δεν υπάρχουν ή δεν γίνονται αντιληπτές ταξικές διακρίσεις.

4. Το ποσοστό του Μπουτάρη. Υψηλό, γεγονός που σημαίνει ότι ο κόσμος εκεί θέλει σωστή μεν διαχείριση, αλλά και λίγο φανφαρονισμό στην καθημερινότητα του. Δεν είναι κακό, αλλά είναι αξιοσημείωτο.

5. Η “αντίσταση με τους πολίτες του Χαλανδρίου”. Άτομα που σ’ ένα πρόβλημα της συνοικίας που ζω τρέξανε, πάλεψαν και τα κατάφεραν ( Έφυγε η κεραία κινητής τηλεφωνίας από την γειτονιά μας). Οι άλλοι απλά παρατηρούσαν και σχολίαζαν. Ανέβασαν τη δύναμη τους και πήραν κοντά στο 20% και μπήκαν στο δεύτερο γύρο, μαζί με τον πρώην Δήμαρχο, που μπορεί να είναι καλύτερος απ΄αυτούς ( δεν ειπεισέρχομαι σ΄αυτό). Εκείνο που ήθελα να δω είναι αν το να τρέχεις για τα καθημερινά προβλήματα εκτιμάται από τους πολίτες ή όχι. Πρέπει να δω τα αποτελέσματα της συνοικίας για να αντιληφθώ αν ισχύει αυτό ή όχι. Και τα γράφω αυτά ανιδιοτελώς, καθώς ακόμα δεν έχω μεταφέρει τα εκλογικά δικαιώματα μου από την Αθήνα ( Λάθος που άμεσα θα διορθώσω). 

Τελικά, με τέτοιες ευκαιρίες, σκέφτομαι πως καλά κάνω που ως γιατρός αποφεύγω τις πολιτικές συγκρούσεις. Αυτά που πιστεύω, τα πιστεύω και παθιάζομαι. Αλλά, άμα ο λαός δεν θέλει αυτά που εσύ θέλεις, τι ψάχνεις να πετύχεις; Η ορθότητα της προτροπής του Επίκουρου για αποχή από τα κοινά πάντα με απασχολούσε . 

Σύμφωνα με άρθρο της εφημερίδας EL MUNDO, στο υπόγειο του Ινστιτούτου Ανατομίας του Πανεπιστημίου Complutense της Μαδρίτης, σε μία αποθήκη 25τ.μ., βρέθηκαν στοιβαγμένα και σε αποσύνθεση 250 πτώματα!

Η απόλυση του υπεύθυνου υπαλλήλου, η αδυναμία πρόσληψης νέου και η οικονομική δυσπραγία του Πανεπιστημίου είναι οι αιτίες για την καταστροφή των πτωμάτων, που θα χρησίμευαν στην εκπαίδευση των φοιτητών ή στην αφαίρεση ιστών για περαιτέρω χρήση τους.

Αυτό το γεγονός μπορεί να φαίνεται μακάβριο στους πολλούς, είναι όμως ενδεικτικό παράδειγμα για την εξαιρετική πληθώρα των αναγκών που έχει μία κοινωνία για να λειτουργήσει σωστά.

Η απλούστευση της οικονομικής πολιτικής, που θεωρεί τις περικοπές ως το φάρμακο για κάθε περίπτωση είναι διαλυτική. Πρέπει να υπάρξει κάποια άλλη λύση, κάποιο άλλο πρότυπο, που να συνδυάζει νοικοκύρεμα με ανάπτυξη, αλλαγή συμπεριφοράς με διασφάλιση των βασικών παραμέτρων διαβίωσης και λειτουργίας της κοινωνίας. 

Ο ικανός και έξυπνος είναι αυτός που θα την περιγράψει και θα την εφαρμόσει.

Προσωπικά το ενδιαφέρον μου εστιάζεται:

1. Στον Βόλο, στο ποσοστό του Αχ. Μπέου
2. Στην Στερεά, όπου υποψήφιος περιφερειάρχης είναι ο υιός της Ντόρας Μπακογιάννη
3. Στον Πειραιά, στο ποσοστό του Μώραλη
4. Στην Θεσ/νίκη, στο ποσοστό του Μπουτάρη
5. Στο Χαλάνδρι, στο ποσοστό της “ Αντίστασης με τους πολίτες του Χαλανδρίου”

Απ΄αυτά τ’ αποτελέσματα εκτιμώ ότι μπορούν να εξαχθούν (χωρίς να κουραζόμαστε με τον συνυπολογισμό των δεκάδων παρόμοιων περιπτώσεων) αντιπροσωπευτικά συμπεράσματα για την ποιότητα του εκλογικού σώματος ( sic όρος αντί για τη λέξη λαός).

Υπεύθυνοι για όλη αυτή την κατάσταση ήταν όλοι. Ναι. όλοι. Κυβερνώντες και αντιπολιτευόμενοι. Για τους πρώτους δεν χρειάζεται καμία αναφορά. Για τους δεύτερους θα επισημάνω πως όταν δικαιολογούσαν την παρανομία για τον φουκαριάρη, τον φτωχό, τον απλό πολίτη, στην πραγματικότητα δεν τους βοηθούσαν. Αυτό που έκαναν ήταν να δίνουν το άλλοθι στο πλούσιο λαμόγιο να νομιμοποιεί τις δικές του αυθαιρεσίες. Όταν στον πολίτη ενισχύεται η αντίληψη ότι η παρανομία ή η ανηθικότητα μπορεί να δικαιολογηθεί ή να καλυφθεί ( δεν βαριέσαι αδελφέ. όλοι έχουν κάνει τις παρανομίες τους), τότε βρίσκει το πιο γόνιμο έδαφος για να ανθίσει η μεγάλη παρανομία. Απλά μαθήματα πολιτικής αγωγής. Όταν δικαιολογείς το αυθαίρετο παραθεριστικό σπίτι του “μεροκαματιάρη”, είσαι κατ’ ουσίαν συνήγορος της αυθαίρετης σπιταρόνας του πλούσιου στον αιγιαλό. Απλά μαθήματα αριστερής ηθικής.

Μη φτύνετε τον Μιχάλη Λιάπη. Παιδί του λαού ήταν ή επιθυμούσε να φαίνεται και αυτός όπως οι άλλοι. ( ή διαφορετικά κατά πως λέγεται: “ Άμα φτύσω ψηλά, φτύνω το μέτωπο μου. Άμα φτύσω προς τα κάτω φτύνω τα γένια μου¨)

Αυτή η μανία των τελευταίων χρόνων να στέλνουν τους υπαλλήλους των ΔΕΚΟ, του δημοσίου και του ιδιωτικού τομέα στη σύνταξη,είναι μαθηματικά βέβαιο ότι θα έχει άσχημη κατάληξη για τους συνταξιούχους. Σε λίγο δεν θα υπάρχει πλέον ικανός αριθμός εργαζομένων για να θρέψει τους συνταξιούχους.

Έτσι αναπόφευκτα θα προκύψει το γνωστό σκηνικό: τα ΜΜΕ των βόρειων Ευρωπαϊκών χωρών παρουσιάζουν ρεπορτάζ για τους συνταξιούχους Έλληνες που ζουν με τα λεφτά των εργαζομένων του Βορρά, ακολουθεί η Τρόικα που απαιτεί δραματικές μειώσεις των συντάξεων (και των μισθών), αρχίζει η σθεναρή αντίσταση της κυβέρνησης, πρωτοστατεί ο Κουβέλης ως ο πλέον αδιάλλακτος, τελικά συμφωνούν σε όσα τους ορίζει η Τρόικα ( που έχουν και μια κάποια λογική: πως θα πληρώνεις τόσες συντάξεις;) και ολοκληρώνεται το σκηνικό με κάποιο διάγγελμα πρωθυπουργού πως χρειάζονται θυσίες αλλά δεν πάνε στράφι γιατί έρχεται η ανάπτυξη και παραμείναμε στο ευρώ. Ο Κουβέλης μιλάει για δικαίωση της πολιτικής επιλογής του, μέσα στο πλαίσιο να σώσουμε την πατρίδα. Ο Βενιζέλος είναι σε ταξείδι στο εξωτερικό ως αντιπρόεδρος της κυβέρνησης Σαμαρά.

Αν μετά από όλα όσα θα συμβούν ψάξετε να βρείτε ποιος έφταιξε, μην κουράζεστε. Κοιτάξτε στον καθρέπτη.

Όταν στη δεκαετία του 80  δούλευα στην τότε Δυτ. Γερμανία, οι καταλήψεις κτιρίων από νεαρούς και νεαρές ήταν πολύ διαδεδομένες. Παλαιά εγκαταλελειμμένα κτίρια ή παλαιά σε αχρηστία εργοστάσια γινόντουσαν χώροι όπου νεαροί, αριστερής ή φιλελεύθερης ιδεολογίας έβρισκαν στέγη και μέρος να αναπτύξουν την κοινότητα και τα ενδιαφέροντα τους. Συχνά υπήρχαν αντιπαραθέσεις με τους γείτονες ή την αστυνομία.

Ακόμα και σήμερα αυτό το κίνημα των καταλήψεων είναι πολύ διαδεδομένο σε όλες σχεδόν τις χώρες. 

Καμιά φορά γίνονται και ταραχές, όπως πρόσφατα στη Ζυρίχη ( μία πλούσια πόλη, που προσωπικά με ευχαρίστηση θα την επέλεγα για να δουλέψω και να ζήσω).

Τα αναφέρω αυτά, γιατί πολύ συχνά πέφτουμε θύματα του απομονωτισμού μας, νομίζοντας πως αυτά που συμβαίνουν π.χ. με τη βίλα Αμαλία ή άλλες βίλες ( όλα τα παλιά κτίρια βαφτίστηκαν βίλες) είναι κάτι το πρωτόγνωρο, τρομερό και φοβερό. Τίποτε απ’ όλα αυτά: συνηθισμένες καταστάσεις. 

Το μόνο που χρειάζεται είναι κάποια διακριτική παρέμβαση των Δήμων , για να μην γίνουν οι χώροι εστίες μόλυνσης και κάποιος διακριτικός έλεγχος από την αστυνομία, ώστε οι καταλήψεις να μην αποτελούν βάση παράνομων δραστηριοτήτων ( και βέβαια σ΄αυτές δεν συμπεριλαμβάνεται σε καμία περίπτωση η πολιτική έκφραση και δραστηριότητα των “καταληψιών”, εφόσον βέβαια δεν προκαλείται εξ αυτής βλάβη σε άτομα και αγαθά).

Περιδιαβαίνοντας τις ειδησεογραφικές σελίδες, παρατήρησα πως ένα από τα θέματα που απασχολούν την επικαιρότητα είναι και αυτό της φορολόγησης της ακίνητης περιουσίας ( των ακινήτων, όπως αναφέρονται), Είναι μεγάλο το ποσό, όπως υπολογίζουν, και ως εκ τούτου οι κυβερνώντες θεώρησαν καλό να το εκμεταλλευθούν.

Η εικόνα, όμως, που συνοδεύει το σχετικό ρεπορτάζ στο ΒΗΜΑ είναι όλα τα λεφτά για αυτή την ακίνητη περιουσία. Είναι μία εικόνα παρόμοια μ’ αυτή που βλέπω καθημερινά από τα παράθυρα του Άγιου Σάββα, στις πολυκατοικίες που σκαρφαλώνουν στα Τουρκοβούνια. Και ενώ έχουν περάσει 27 χρόνια που τη βλέπω δεν μπορώ να την συνηθίσω και να την ανεχτώ. 

Ένας συνταξιούχος συνάδελφος που ήταν να νοσηλευθεί για εξετάσεις στο νοσοκομείο μας δεν έμπαινε όταν τον καλούσαν για εισαγωγή αν δεν εξασφάλιζε ότι το δωμάτιο του θα βλέπει τον Λυκαβηττό ( και όχι τα τσιμενταρισμένα Τουρκοβούνια). Το θεωρούσαν παραξενιά. Το θεωρώ φυσιολογικό και υγιές. Αυτό το αίσχος είναι η Αθήνα μας ( “της γης το δακτυλίδι”).

Αυτή η ασχήμια γύρω μας κυριαρχεί στην πρωτεύουσα. Αυτή είναι σε μεγάλο βαθμό η αστική περιουσία των Ελλήνων. Γιατί και οι επαρχιακές πόλεις σαν μεταστάσεις της Αθήνας μοιάζουν. Αυτή η ασχήμια υπολόγισαν πως έχει αξία 770 δισ ευρώ! Κοροϊδευόμαστε;

Θα ήθελα να ρωτήσω το εξής, γι ανα ενισχύσω την άποψη μου πως δεν έχει κάποια σοβαρή αξία: Θα διαλέγατε να κάνετε τις ετήσιες διακοπές που τόσο ονειρεύεστε όλο το χρόνο σ’ ένα τέτοιο μέρος; (που σε αναλογία θα αντιστοιχούσε να πάτε ως τουρίστας στην πόλη της  Γάζας); Δεν το βλέπουμε πως χρόνο με το χρόνο μειώνεται ο αριθμός των ξένων επισκεπτών στην Αθήνα; Η ακίνητη περιουσία των Αθηναίων είναι στην πραγματικότητα εξαιρετικά χαμηλή ( Δεν είναι ίδια με της Βιέννης, της Πράγας , του Βερολίνου κ.ο.κ.). Αν δεν ήταν οι αρχαίοι μονο τίποτε πλοία αποφασισμένων εθελοντών θα μας επισκέπτονταν. Και αυτά για λίγο..

Έτσι. λοιπόν, ας μάθουμε να ζούμε με την αλήθεια. Και μία απ’ αυτές είναι ότι ζούμε σε τρισάθλιες πόλεις. Υπερτιμημένες, φούσκα κανονική, γιατί έτσι συνέφερε τράπεζες, κατασκευαστές, πολιτικούς και ιδιοκτήτες. Από το σκάσιμο της φούσκας, ο θόρυβος θα τρομάξει μόνο τους πολιτες – ιδιοκτήτες. Έτσι ενώ στην πραγματικότητα η αστική περιουσία μας θα  ήταν αντίστοιχη με εκείνη στις φαβέλες της Βραζιλίας, εμείς θα καλούμαστε να πληρώσουμε φόρους Λονδίνου.

Ήμασταν φτωχοί προτού ακόμα μπούμε στο ΔΝΤ.

Παρακολουθώ την ταραχή των κομματικών επιτελείων και την αυτοαναίρεση των βουλευτών, στο πλαίσιο της συζήτησης για το πως θα γίνει η ψηφοφορία στη Βουλή σχετικά με την υπόθεση της “λίστας Λαγκάρντ”.

Οποίος εξευτελισμός. Μεγαλύτερος και από εκείνο στον οποίον υπέβαλλαν τον εαυτό τους οι υπεύθυνοι κυβερνητικοί παράγοντες που κρατούσαν την λίστα στα προσωπικά τους γραφεία και δεν έκαναν τίποτα.

Νομίζετε ότι έχουν χαζέψει; πως είναι ανίκανοι; Κάνετε λάθος. Όλες αυτές οι συμπεριφορές τους έναν σκοπό εξυπηρετούν: να μην πληρώσουν οι φοροδιαφεύγοντες. Γιατί τελικά εκεί είναι το ζουμί. Αναγκάζονται να γίνουν χλεύη πολιτών και δημοσιογράφων για να προστατεύσουν τους παρανόμως πλουτίσαντες. Με αυτοθυσία δίνουν την μάχη για τους δικούς τους ανθρώπους. 

Αυτή είναι όλη η ιστορία. Όλα τ’ άλλα είναι για εθελοτυφλούντες πολίτες και για δημοσιογράφους που πρέπει  κάτι να βρουν να γεμίσουν την ώρα των δελτίων και των συνεντεύξεων τους.

Αναδημοσιεύω ένα σχόλιο που έγραψα στην ιστοσελίδα www.perimastologias.net, ,και που δείχνει πως ενώ υπάρχουν σ’ αυτή τη συγκυρία δυνατότητες να αναπτύξουμε με επιτυχία την ελληνική φαρμακοβιομηχανία, εμείς καθόμαστε και ασχολούμαστε με δραστικές ουσίες!!!

Πρώτα αντιγράφω ένα πολύ πρόσφατο εκδοτικό σχόλιο – άποψη από ένα από τα πιο έγκυρα ιατρικά περιοδικά:

“ Για αρκετά χρόνια τώρα τελευταία, ασθενείς και όσοι τους φροντίζουν ήρθαν αντιμέτωποι με μια αύξηση των ελλείψεων που παρατηρούνται σε φάρμακα, κυρίως στα ενέσιμα γενόσημα. Οι λόγοι για αυτές τις ελλείψεις είναι σύνθετοι. Τα περιορισμένα περιθώρια κέρδους στα γενόσημα φάρμακα έχουν αμβλύνει το κίνητρο για την παραγωγή τους. Άλλοι λόγοι περιλαμβάνουν: τον περιορισμένο αριθμό των κατασκευαστών, την αυξημένη παγκόσμια ζήτηση, την έλλειψη πρώτων υλών, τα προβλήματα στην παραγωγή, την παλαίωση των εγκαταστάσεων παραγωγής, τη δημιουργία αποθεμάτων και τα επιμηκυμένα χρονοδιαγράμματα έγκρισης. Η φροντίδα των ασθενών μπορεί να υποφέρει σημαντικά, ως αποτέλεσμα του γεγονότος ότι πρέπει να συνταγογραφηθούν εναλλακτικά φάρμακα, αλλά αυτή η υποκατάσταση μπορεί να είναι λιγότερο αποτελεσματική, πιο τοξική, απαγορευτικά ακριβή ή να συνδυάζει όλα τα ανωτέρω, ενώ και η ασφάλεια μπορεί να διακυβευθεί αν οι πάροχοι δεν είναι εξοικειωμένοι με τη διαχείριση του υποκατάστατου.

Οι ελλείψεις των αντικαρκινικών παραγόντων είναι ακόμη πιο κρίσιμες, γιατί μπορεί να μην υπάρχουν ισοδύναμα για όσα φάρμακα βρίσκονται σε ανεπάρκεια εφοδιασμού και οι παράγοντες αντικατάστασης ή η προσαρμογή των δόσεων μπορεί να είναι άγνωστες.”
The Impact of Drug Shortages on Children with Cancer — The Example of Mechlorethamine
Monika L. Metzger, M.D., Amy Billett, M.D., and Michael P. Link, M.D.
N Engl J Med 2012; 367:2461-2463 .  December 27,2012

Ο παραπάνω σχολιασμός αφορά την περίπτωση ενός αντικαρκινικού φαρμάκου για παιδιά. Όμως, όσοι παρακολουθούν τις διεθνείς εξελίξεις γνωρίζουν ότι υπάρχουν κατά περιόδους σε πολλές χώρες σημαντικές ελλείψεις φαρμάκων, ογκολογικών και μη. Γεννιέται επομένως το ερώτημα: εμείς εδώ στην Ελλάδα που διαθέτουμε μία αξιόλογη φαρμακοβιομηχανική υποδομή, γιατί να μην επιδιώξουμε να την προωθήσουμε ώστε να αυξήσει τις εξαγωγές της και να καλύπτει τις μεγάλες ανάγκες που υπάρχουν διεθνώς; Γιατί με μια σειρά μέτρα τώρα τελευταία  φροντίζουμε να της περιορίσουμε τη βάση της (εκεί που θα στηριχθεί για να μπορέσει να επεκταθεί) και που δεν είναι άλλη από την εγχώρια κατανάλωση; Θέλουμε ανάπτυξη στα λόγια ή στην πράξη; Η υπόθεση της φαρμακευτικής πολιτικής στη χώρα μας πρέπει να αντιμετωπιστεί σε όλες τις διαστάσεις της και με τη δέουσα προσοχή. Η ενίσχυση της εγχώριας παραγωγής είναι ένα πολύ σημαντικό θέμα

Οι φτωχοί δεν τρώνε υγιεινά, καπνίζουν, καταναλώνουν οινοπνευματώδη και παίζουν τυχερά παιχνίδια.

Οι φτωχές χώρες έχουν ανύπαρκτες υπηρεσίες πρόληψης και ανεπαρκείς φροντίδες υγείας.

Αυτά είναι επιστημονικά τεκμηριωμένα.

Μία πτυχή του δικού μας μέλλοντος αναδεικνύει το ρεπορτάζ της ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗΣ

Παχυσαρκία, Διαβήτης και Καρδιοπάθειες, συνέπειες της οικονομικής κρίσης

Αλλαγή της διατροφικής συμπεριφοράς μας προς το χειρότερο βλέπουν οι επιστήμονες λόγω της οικονομικής κρίσης, εκφράζοντας ανησυχία για την επίδραση της στην παιδική διατροφή, αλλά και για τις μελλοντικές συνέπειές της.