Πριν πολλά χρόνια, γυρίζοντας από το εξωτερικό όπου είχα
συμμετάσχει σ’ ένα συνέδριο, βρήκα στο σπίτι μου έναν αδύνατο νεαρό να βάφει τα
κάγκελα του σπιτιού μου. «Ποιος είναι αυτός;» ρώτησα τη γυναίκα μου. « Ο
Βασίλης» μου απάντησε. « Γυρνούσε στο δρόμο και ζητούσε δουλειά. Τον λυπήθηκα
και τον έβαλα να φρεσκάρει το χρώμα στα κάγκελα». Απόρησα με το θάρρος της να
βάλει έναν άγνωστο στο σπίτι. Ο Βασίλης ήρθε με το πρώτο κύμα μεταναστών από
την Αλβανία, τότε που άνοιξαν τα σύνορα. Δούλευε αγόγγυστα, όσο υπήρχε ήλιος
στον ουρανό. Ούτε στην τουαλέτα δεν πήγαινε. Τα χρήματα που του δίναμε κάθε ημέρα
τα άφηνε στην πεθερά μου να τα κρατά, γιατί φοβόταν μην του τα κλέψουν, επειδή
κοιμότανε σ’ ένα οικόπεδο μαζί με άλλους συμπατριώτες του. Τον συμπαθήσαμε όλοι
μας, γι’ αυτό τον κρατήσαμε όσο υπήρχε οποιαδήποτε δουλειά που μπορούσε να
κάνει στο σπίτι. Η πεθερά μου του έραψε τα χρήματα σ’ ένα σακάκι που ο Βασίλης το
έστειλε στη μάνα του, στην Αλβανία. Όταν πλέον δεν υπήρχε αντικείμενο εργασίας
τον συστήσαμε σ’ ένα γείτονα για να του κάνει για 3 ημέρες τις δουλειές του
κήπου. Στη συνέχεια τον πήρε μία μεγάλης ηλικίας γειτόνισσα.  Σε τρείς ημέρες ο Βασίλης ήρθε δακρυσμένος
στο σπίτι. Με τα λίγα ελληνικά του και με νοήματα μας διηγήθηκε ότι η «γριά» του
πλήρωσε την πρώτη ημέρα τα μισά απ’ ότι είχαν συμφωνήσει, τη δεύτερη ημέρα
καθόλου και την τρίτη – και τελευταία- του είπε να σηκωθεί να φύγει αλλιώς θα
φωνάξει την αστυνομία να τον συλλάβει. Ο Βασίλης δεν μπορούσε να χωνέψει αυτή
την κοροϊδία, αυτή την προστυχιά. Εμείς σκάσαμε μαζί του και σιχτιρίσαμε την
γειτόνισσα.

Τώρα γιατί θυμήθηκα αυτή την ιστορία; Γιατί προέκυψε μία
παρόμοια που έχει ως εξής: 

Σε μεγάλο νοσοκομείο της Αθήνας εμφανίζεται σε ημέρα
γενικής εφημερίας μία ηλικιωμένη γυναίκα με την κόρη της. Το πληγωμένο και
παραμελημένο πόδι της μύριζε τόσο πολύ που κανείς γιατρός δεν πήρε το θάρρος να
την πλησιάσει. Αυτό το έκανε ένας ειδικευόμενος γιατρός από αφρικανική χώρα.
Ασχολήθηκε μαζί της για πολύ ώρα και της περιποιήθηκε το τραύμα. Το να εισαχθεί στο
νοσοκομείο δεν είχε νόημα. Το γεγονός ότι ο συγκεκριμένος γιατρός σπατάλησε αρκετό χρόνο ενώ οι συνάδελφοι του στα εξωτερικά ιατρεία αντιμετώπιζαν με δυσκολία την πίεση από τον μεγάλο αριθμό των προσερχόμενων
ασθενών, δεν έμεινε ασχολίαστο. Ο γιατρός ολοκληρώνοντας τη φροντίδα του τραύματος στο πόδι, συνέστησε τακτικές αλλαγές του τραύματος στο σπίτι και
καθώς δεν είχαν γιατρό να το κάνει προσφέρθηκε ο ίδιος να πηγαίνει στο σπίτι
της. Και πράγματι το έκανε. Εξήγησε, όμως, στην κόρη της ηλικιωμένης πως γι’ αυτή
τη  δουλειά θα πρέπει να τον αμείψουν. Η
κόρη δεν είχε αντίρρηση, αλλά του είπε ότι δεν μπορεί να τον πληρώνει σε κάθε
επίσκεψη, αλλά στο τέλος της θεραπείας. Και πράγματι μετά από πολλές επισκέψεις
η κόρη του έδωσε 300 ευρώ. Μόνο που ήταν σημαδεμένα και τον συνέλαβαν οι αστυνομικοί
που είχε ειδοποιήσει η κόρη και τον περίμεναν έξω από το σπίτι.

Το θέμα σχολιάστηκε ως παράβαση του γιατρού. Εγώ προσωπικά
το θεωρώ δείγμα ελεεινής συμπεριφοράς που ενισχύεται από το γράμμα του νόμου και
συνιστά χείριστη εκμετάλλευση ενός ανθρώπου. Τι ηθικό ανάστημα έχει κάποια που
έχει παραμελήσει την μητέρα της για μεγάλο διάστημα, εκμεταλλεύεται την
προσφορά ενός γιατρού για βοήθεια και για να αποφύγει να τον πληρώσει φωνάζει
την αστυνομία, εκμεταλλευόμενη το γεγονός ότι ο γιατρός δουλεύει στο σύστημα
υγείας και δεν δικαιούται να εισπράξει αμοιβή. Ποιος; ο ειδικευόμενος που δεν
παίρνει ούτε τον γλισχρο μισθό των άλλων ειδικευομένων, αλλά ζει με τα 3-4
κατοστάρικα το μήνα που είναι το επίδομα της υποτροφίας του και ο οποίος κάνει
την ειδικότητα του ως υπεράριθμος;

ΥΓ

Και αν κάποιος νομίζει ότι θα μπορούσε να προσφέρει τις κατ΄
οίκον υπηρεσίες κάποιος ιδιώτης γιατρός πρέπει να σκεφθεί πως αυτό ίσως να ήταν
ιδιαίτερα δύσκολο, γιατί θα χρειαζόταν ιδιαίτερες γνώσεις, κόπο και χρόνο δυσανάλογο με άλλες δραστηριότητες και πολύ πιθανό μια τέτοια επιλογή να κόστιζε πολύ περισσότερο.
Η κόρη συνειδητά εκμεταλλεύτηκε την κατάσταση και παγίδεψε το γιατρό για να
κάνει τη δουλειά της  και να αποφύγει την
οποιαδήποτε πληρωμή.

Δεν υπάρχουν μόνο κακοί γιατροί, αλλά και κακοί και «πονηροί»
πολίτες. Θεωρώ ότι αν ο γιατρός υπέπεσε σε παράπτωμα, η συγκεκριμένη κυρία
είναι συνένοχος ( αλλιώς, ας διέκοπτε αμέσως την συναλλαγή, από την πρώτη
επίσκεψη). Ως συνένοχος της αρμόζει η ίδια αντιμετώπιση ( όχι ποινική. Αρκεί η
περικοπή των οικονομικών ενισχύσεων που λαμβάνει από το κράτος ή από αλλού). Τέτοιες
συμπεριφορές νομίζω ότι δεν χαρακτηρίζουν το ελληνικό ήθος.

Οι μέρες είναι κρίσιμες και ο κόσμος αγωνιά ( βεβαίως ολοένα και λιγότερο, όχι γιατί έχουν αλλάξει οι συνθήκες, αλλά γιατί έχει πια κουραστεί από την τόσο μακροχρόνια έκθεση του στην αβεβαιότητα).

Οι “αναλυτές” και “ειδήμονες” δασκαλεμένα επιθυμούν να κερδίσουν τις εντυπώσεις στα τηλεοπτικά πάνελ, όχι με την επιχειρηματολογία, αλλά με το να διακόπτει ο ένας τον άλλο, με το να φωνασκούν χωρίς να μπορεί να τους διακόψει κάποιος και με το να πετούν εξυπνάδες, ολοένα και χειρότερου είδους, δείγμα του πνευματικού νανισμού τους.

Ποτέ δεν έχει γίνει πλήρης, αντικειμενική και νηφάλια ανάλυση όλων των παραμέτρων της κρίσης και όλων των πιθανών επιλογών αντιμετώπισης της καθώς και των συνεπειών τους. Κανείς δεν έχει πει ή προετοιμάσει τον λαό για τις θυσίες που είτε έτσι, είτε αλλιώς θα πρέπει να κάνει.

Ακόμα χειρότερα, πολλοί είναι εκείνοι που φτάνοντας στα απώτατα όρια της ανοησίας ξεχνούν να αναφερθούν στο μόνο μέσο που μπορεί να σώσει την κατάσταση για εμάς και πολύ περισσότερο για τις νέες γενιές: το κούρεμα ( με οποιοδήποτε τρόπο) του χρέους. 

Χωρίς διαγραφή ή απομείωση του χρέους, τίποτε δεν πρόκειται να βελτιώσει την κατάσταση. Είναι πραγματικά ντροπή να εστιάζουμε στο τι ΦΠΑ θα πληρώσει ο τάδε κλάδος και πόση εισφορά αλληλεγγύης θα καταβληθεί και να μην αναδεικνύουν ΟΛΑ ΤΑ ΚΟΜΜΑΤΑ ως απαραίτητη προϋπόθεση, ως πρώτη παράγραφο σε οποιαδήποτε συμφωνία, την σημαντική απομείωση του χρέους.

Αν αυτό δεν γίνει, τίποτα δεν σώζει τη χώρα. Ούτε η συμμόρφωση στην Ευρώπη, ούτε η μη συμμόρφωση. Όμως, ούτε οι μελλοντικές υποσχέσεις των “εταίρων” – δανειστών σε κάποιο νέο ανακοινωθέν, αρκούν. Πρέπει να είναι κανείς υπερβολικά αφελής ή να έχει χαμηλή προσωπική αυτοεκτίμηση ή συνειδητά ( αυτόβουλα ή αναγκασμένος) να υπηρετεί ξένα συμφέροντα, αν υποστηρίζει ότι οι άλλοι έχουν καλές και ευγενικές προθέσεις και εμείς είμαστε οι αιώνιοι κακοί κ.ο.κ. Ο καθείς το συμφέρον του ψάχνει. Και αν βρει κάποιον αδύναμο ή φοβισμένο δεν δείχνει καμία ευγένεια στη συμπεριφορά του. Φιλέλληνες ήταν και είναι οι πολίτες και όχι οι κυβερνήσεις τους.

Λοιπόν: μόνο και ουσιαστικό συμφέρον μας και προτεραιότητα η απομείωση του χρέους.

Μετά: πολύ δουλειά και άλλη νοοτροπία στην δημόσια και ιδιωτική ζωή μας. Με ευρώ ή με παράλληλο νόμισμα, με δραχμή ή με γιέν. 

Δεν είμαι πολεμοχαρής, ούτε και βίαιος. Όσο για τις πολιτικές πεποιθήσεις μου, δεν τις δημοσιοποιώ λόγω επαγγέλματος και κοινωνικής θέσης, αλλά σίγουρα δεν διακατέχομαι από “ακραίες” πεποιθήσεις.

Σε παρέλαση έχω πολλά χρόνια να πάω. Αν είμαι καλά, σε λίγα χρόνια θα πάρω τα εγγόνια μου και θα τα πάω να παρακολουθήσουν μία. Το θεωρώ καθήκον οικογενειακό. Αν τους αρέσει, θα τα ξαναπάω.

Διάβασα προχθές πως τα συνθήματα των Ο.Υ.Κ. προκάλεσαν έντονες αντιδράσεις, σχεδόν ανατριχίλα σε κάποια κόμματα και πολιτικούς. Σεβαστή η γνώμη τους. Όμως, αυτή η “μη μου άπτου” προσέγγιση των δημόσιων πραγμάτων έχει και τα όρια της. Οι καταδρομείς, αλλά και όλοι οι στρατιώτες είναι πολίτες που προετοιμάζονται να πολεμήσουν. Δηλαδή να θυσιάσουν τη ζωή τους, αλλά και να αφαιρέσουν τη ζωή κάποιου άλλου. Στρατιώτες χωρίς ιδανικά, χωρίς αίσθηση δύναμης και ανωτερότητας δεν είναι καλοί πολεμιστές. Και οι Ο.Υ.Κ. είναι ειδικά και σκληρά εκπαιδευμένοι πολεμιστές για δύσκολες και επικίνδυνες αποστολές. Δεν είναι επισκέπτες σε δεξίωση για να τους  προσφέρουν σοκολατάκια ( όπως στον κ. πρέσβη στη γνωστή διαφήμιση).

Ας πάψουμε να φλυαρούμε για επουσιώδη και να τα κάνουμε πρώτο θέμα. Η χώρα δίνει μάχες ζωής και θανάτου αυτά τα χρόνια, και η  κριτική στα ΟΥΚ είναι άστοχη. Τι θα ήθελαν οι δυσανασχετούντες βουλευτές (και κόμματα), να εκπαιδεύσει τις ΟΥΚ ο κ. Ζαμπούνης ώστε να μπορούν δημόσια να επιδεικνύουν ότι κατέχουν τα μυστικά της κοινωνικής savoir vivre;

Αυτή η γελοιότητα, αυτό το έργο των ατάλαντων και ρυπαρών “καλλιτεχνών”, σε τι διαφέρει από τις καταστροφές που κάνουν οι τζιχαντιστές στα μνημεία του Ιράκ; Υπόκοσμος και οι μεν και οι δε.

Για να γίνει, όμως, η συγκεκριμένη καταστροφή στο κτίριο του Πολυτεχνείου χρειάστηκε χρόνος, επομένως δικαιολογημένα προβάλει η απορία πως και σ’ αυτό το τόσο κεντρικό σημείο της Αθήνας δεν περιπολούσε κάποιος αστυνομικός; Θεωρώ πως είναι και αυτό ένα ακόμα δυσάρεστο δείγμα ότι το κράτος μας αδυνατεί να διεκπεραιώσει στοιχειώδεις υπηρεσίες;

Αλλά, υπάρχει και ένα άλλο, πολύ πιο ενοχλητικό ερώτημα: από αυτό το κεντρικό σημείο δεν πέρασε κάποιος πολίτης, κάποιο αυτοκίνητο; Δεν μπορούσαν οι διερχόμενοι να αντιδράσουν στους καταστροφείς; Δεν μπορούσαν να ειδοποιήσουν την αστυνομία;  Θα μπορούσε κάποιος πικρόχολα να ισχυριστεί πως κάτι τέτοιο το περιμένεις από πολίτες και όχι από άτομα που περιφέρονται στην πόλη ερμητικά κλεισμένα στον μικρόκοσμο τους, σκυφτά, με φόβο να σηκώσουν το κορμί και τα μάτια ψηλά. Γιατί, στο κάτω – κάτω, όλη αυτή η βρωμιά, που κάποιοι την ονομάζουν γκράφιτι, δεν θα υπήρχε στους τοίχους των πόλεων μας, αν οι πολίτες αντιδρούσαν στους βανδαλισμούς του κάθε περιθωριακού. Και αυτή η αδράνεια μαυρίζει εντονότερα και από το μαύρο στους τοίχους του Πολυτεχνείου, την ελπίδα για το μέλλον και δικαιώνει τον κάθε πικρόχολο ισχυρισμό.

Ένα ενδιαφέρον άρθρο δημοσίευσε σήμερα η ελβετική εφημερίδα Neue Zurcher Zeitung. Ο Thomas Fuster γράφει πως το πρόβλημα της χώρας μας είναι σε τελική ανάλυση η χαμηλή παραγωγική ικανότητα της. Από τη στιγμή που ανήκουμε σε μία μεγάλη νομισματική ένωση και επομένως αδυνατούμε να χρησιμοποιήσουμε την υποτίμηση του νομίσματος για να αυξήσουμε την ανταγωνιστικότητα μας, η μείωση των τιμών των παραγόμενων αγαθών μέσω της υποτίμησης της αμοιβής εργασίας ( εσωτερική υποτίμηση) ήταν μία επιλογή που όπως δείχνουν τα στοιχεία ( δες παραπάνω πίνακα) δεν επέδρασε στην μείωση των τιμών των εξαγώγιμων αγαθών. Και αυτό οφείλεται στ’ ό,τι τα προϊόντα που εξάγουμε δεν θα μπορούσαν από τη φύση τους, τη ζήτηση που έχουν και το μέγεθος παραγωγής τους να επηρεαστούν από μία τέτοια πολιτική. 

Η Ελλάδα δεν πρόκειται να δει “άσπρη ημέρα” αν δεν καταφέρει να γίνει εξωστρεφής και γι’ αυτό το σκοπό δεν φαίνεται να υπήρχαν ή να υπάρχουν σαφείς και εφαρμόσιμες στρατηγικές. 

Η ανάπτυξη δεξιοτήτων και παραγωγικών μονάδων που να παράγουν πλούτο και δει εξαγώγιμο, είναι ο μόνος τρόπος ανάκτησης της εθνικής αξιοπρέπειας μας. Όλες οι άλλες συζητήσεις είναι ατελέσφορες, παρόλο που μπορεί να φανούν χρήσιμες.

Να αποφύγουμε τις ταραχές, τις συγκρούσεις και τις οξύνσεις.

Να απομονώσουμε όσους μας διχάζουν.

Να σταθούμε κριτικά απέναντι σε όσα μας παρουσιάζουν ως επικαιρότητα.

Να δουλέψουμε εντατικά (ο καθένας στο πόστο του).

Να σταματήσουμε τον επιδεικτικό τρόπο ζωής ( χαρακτηριστικό γνώρισμα των άδειων ανθρώπων)

Να έχουμε μνήμη. Ό,τι υπόσχεται και ο,τι έπραξε ο καθείς που εμπλέκεται στα κοινά δεν πρέπει να το ξεχνάμε.

Να σκεφτούμε το κοινό συμφέρον ως απαραίτητη προϋπόθεση για την κατάκτηση του ατομικού συμφέροντος.

Να σταματήσουμε να θεωρούμε αποδεκτή την “υποχρέωση” να εξυπηρετούμε συγγενείς, φίλους, συντοπίτες, Όλοι έχουν τις ίδιες ευκαιρίες, γνωστοί και άγνωστοι.

Να πάψουμε να βλέπουμε τους ξένους ως ανώτερους ( αν είναι από τα πλούσια κράτη) ή κατώτερους( αν είναι από φτωχές χώρες). 

Να ενηλικιωθούμε, αντιλαμβανόμενοι ότι δεν μας φταίνε οι ξένοι, αλλά εμείς οι ίδιοι για όσα μας έχουν συμβεί.

Προτιμότερη είναι η φτώχεια με αξιοπρέπεια, από την επίπλαστη ευμάρεια με υποτέλεια. Προϋπόθεση για μια τέτοια επιλογή είναι η εμπέδωση αισθήματος δικαιοσύνης και η αναγνώριση της προσπάθειας των ηγετών.

Να δείξουμε υπομονή. Δεν μπορούμε να γίνουμε κάτι σημαντικά καλύτερο ως πολίτες σε λίγα χρόνια. Μπορεί η ελευθερία να θέλει αρετή και τόλμη, αλλά θα χρειαστεί για να διαρκέσει το υποκείμενο που τη διεκδικεί να έχει προπαίδευση στον ρόλο του υπεύθυνου πολίτη. Και αυτό στη χώρα μας χρειάζεται πολύ καιρό για να αποκτηθεί από ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού. 

Η Αθήνα, αλλά και οι άλλες μεγάλες πόλεις, είχαν καταντήσει αβίωτες πριν από την κρίση, εκτός των άλλων και από την πολύ αυξημένη κίνηση στους δρόμους.

Όταν ήρθε η κρίση, η κατάσταση της οδικής κυκλοφορίας βελτιώθηκε αισθητά. Η ακριβή βενζίνη, τα αυξημένα τέλη κυκλοφορίας, αλλά κυρίως η ανεργία και η πτώση των εισοδημάτων δικαιολογούσαν  την εξαφάνιση από τους δρόμους ενός μεγάλου ποσοστού κυκλοφορούντων οχημάτων.

Τους τελευταίους, όμως, μήνες η κατάσταση έχει επανέλθει στα προ κρίσης επίπεδα. Τι συνέβη; Ήρθε η ανάπτυξη και δεν την αντιλαμβάνεται η τρόικα; Μειώθηκε η ανεργία;

Ένα ταξιτζής μου είπε πως υπάρχει πολύ μαύρη απασχόληση, γι΄αυτό και υπάρχει αδήλωτο χρήμα και αυξήθηκε η κυκλοφορία.

Ένας άλλος, στη Θεσ/νίκη, εκτιμούσε πως όλος ο κόσμος χρωστάει είτε το νοίκι του, είτε τα κοινόχρηστα, είτε τις δόσεις στην εφορία ή στην τράπεζα, είτε όλα μαζί. Και αφού δεν πληρώνει τίποτα, ό,τι έχει το ξοδεύει άμεσα.

Ένας τρίτος, στην Αθήνα, μου ανέφερε ότι έχουν μειωθεί οι αποσύρσεις πινακίδων, γιατί τώρα μπορεί να πληρώνεις ανάλογα με τους πόσους μήνες κυκλοφορείς το αυτοκίνητο σου.

Όποια και να είναι η εξήγηση η Αθήνα, της γης το δακτυλίδι ( άκου παρομοίωση) έχει γίνει πάλι εξαιρετικά εχθρική προς τους κατοίκους της.

Πριν κάποιες δεκαετίες ο Βούλγαρος καλλιτέχνης  Christo (Javacheff) είχε την έμπνευση να  σκεπάζει διάσημα κτίρια ή ενδιαφέροντα φυσικά τοπία με χιλιάδες τετραγωνικά υφάσματος, διαφοροποιώντας ή “εξαφανίζοντας” την εικόνα τους και αυτό που σηματοδοτούσε. Και αυτή η παρέμβαση δεν διαρκούσε πολλές ημέρες.

Αυτή η πρακτική μου είχε φανεί πως θα μπορούσε να είναι πολύ χρήσιμη σ΄εμάς τους Έλληνες, πως θα μπορούσε να μας βοηθήσει να αντικρίσουμε καλύτερα τον πραγματικό εαυτό μας, το ποιοι πραγματικά είμαστε.

Πιο συγκεκριμένα: Αν για ένα μήνα σκεπάζαμε εμείς όλα τα αρχαία μνημεία, κλείναμε τα μουσεία, κρύβαμε επιγραφές, εξαφανίζαμε αναφορές και συζητήσεις σχετικές με τους αρχαίους ημών προγόνους, αν δηλ. ζούσαμε ένα μήνα χωρίς τους αρχαίους Έλληνες ( και τη σχέση τους με αυτό τον τόπο), τότε θα επικεντρωνόμαστε σ’ αυτό που σήμερα είμαστε, θα αναδεικνύαμε με σαφήνεια, χωρίς φτιασιδώματα και αναδρομές, αυτό που είναι το πραγματικό είδωλο και η πραγματική αξία μας.

Γιατί, δυστυχώς, είμαστε σαν τους ξεπεσμένους απόγονους πλουσίων οικογενειών, που  όντας φτωχοί ως ρακένδυτοι συνεχίζουν να έχουν την μύτη ψηλά και να νομίζουν πως είναι σπουδαίοι, κάτι που αναπόφευκτα έχει ως αντίτιμο την ιλαρή αντιμετώπιση των άλλων.

Λοιπόν, αν θέλουμε προκοπή ας δούμε τον πραγματικό εαυτό μας. Τις δικές μας ικανότητες και δυνατότητες. Ας πάψουμε να ζούμε και να παρηγοριόμαστε από τους αρχαίους. Ας σταματήσουμε τα δάνεια από το παρελθόν, γιατί και αυτά δεν είναι δωρεάν.

Αν το σημερινό πρόσωπο μας μας στεναχωρήσει, δεν πειράζει. Μόνο αν πατάμε γερά στη γη , θα μπορέσουμε να βρούμε το βηματισμό που μας αξίζει ( γιατί στο κάτω- κάτω δεν είμαστε – η πλειοψηφία- για πέταμα).

Όχι, λοιπόν το καθημερινό σήριαλ με την Αμφίπολη. Δεν μ’ ενδιαφέρει. Ας αφήσουμε τους νεκρούς στην ησυχία τους και ας συγκεντρωθούμε στο πως οι ζωντανοί θα αναστήσουν αυτόν τον τόπο με συντεταγμένη δημιουργική εργασία, αντοχή και κέφι.

Αυτό που μ’ εντυπωσιάζει τις τελευταίες ημέρες δεν είναι η αγριότητα των τζιχαντιστών. Αυτά συμβαίνουν όταν οι λούμπεν της διεθνούς κοινότητας αισθάνονται πως έχουν και αυτοί εξουσία πάνω σε αδύναμους ανθρώπους. Ο κακομοίρης και χαζός εύκολα αποκτά τέτοια ένστικτα. Αυτό που μ’ εντυπωσιάζει περισσότερο είναι η εκκωφαντική σιωπή όλων όσων προς ενός ή δύο ετών είχαν πάθει λογοδιάρροια για τη δημοκρατία στη Συρία και τον κακό Ασαντ. Αυτοί που εκπαίδευσαν τους εξεγερμένους, αυτοί που μαζευόντουσαν στα ξενοδοχεία διαφόρων πόλεων (και ιδιαίτερα στην Κωσταντινούπολη), για να φτιάξουν τη νέα Συρία, αυτοί που ξόδευαν τα χρήματα των φορολογούμενων για να δίνουν όπλα και τεχνική βοήθεια στην κάθε παραθρησκευτική σέχτα, αυτοί, λοιπόν, δεν αισθάνονται ενοχές για όσα συμβαίνουν; Μπορεί να πει κάποιος ότι είχαν άγνοια, ότι δεν τους είχαν προειδοποιήσει; Μέχρι και ο Ασαντ φώναζε  για το ποιοι είναι οι αντίπαλοι του και και προειδοποιούσε ότι στο τέλος θα την πληρώσουν οι γύρω χώρες και η Δύση απ’ αυτούς τους υπάνθρωπους που εξέθρεψαν για να τον ρίξουν. ( Κανέναν πάλι δεν εντυπωσίασε το γεγονός ότι στρατιώτες και λαός της Συρίας στήριζαν με τόση πίστη και αγώνα έναν δικτάτορα – με ή χωρίς εισαγωγικά;).

Θα μου πείτε αισθάνθηκαν ενοχές αυτοί ( οι ίδιοι πολιτικοί ηγέτες) που ενίσχυσαν και πανηγύρισαν την ανατροπή του Καντάφι και την επιστροφή της “δημοκρατίας” στη Λιβύη; Δείτε τη κατάφεραν. Σε τι αραβική άνοιξη ζουν και χαίρονται οι άνθρωποι σ΄αυτή τη χώρα.

Όσο για το Ιράκ, δεν χρειάζεται κάποια ιδιαίτερη αναφορά.

Αν επομένως οι στόχοι ήταν αυτοί που οι ηγεσίες των Άγγλων, Γάλλων, Αμερικανών και Γερμανών (μαζί και των Τούρκων) διαλαλούσαν, τότε μιλάμε για απόλυτη ανικανότητα, τόσο σε πρόβλεψη, όσο και σε σχεδίαση και υλοποίηση. Οφείλουν, τουλάχιστον, αυτοί οι υπεύθυνοι για τις καταστροφές ηγέτες να ζητήσουν συγνώμη από τους εκατοντάδες χιλιάδες ταλαιπωρημένους Σύριους, Λίβυους και Ιρακινούς.

Εκτός και αν ο στόχος τους δεν ήταν η δημοκρατία, η ελευθερία και το μπλα – μπλα – μπλα, αλλά να γυρίσουν ολόκληρες περιοχές του Αραβικού κόσμου σε συνθήκες πρωτόγονης ζωής. Τότε, πράγματι, το κατάφεραν. Αλλά και πάλι οφείλουν ένα μεγάλο συγνώμη στους πολίτες της Ευρώπης και της Αμερικής, που τους απέκρυψαν τις αληθινές προθέσεις τους και τους κορόιδεψαν για τους δήθεν υψηλών ιδανικών στόχους που επεδίωκαν.

Η σιωπή δεν τους απαλλάσσει από την ενοχή. Από την τιμωρία, όμως, δεν είναι απίθανο να τους προστατεύσει. Οι λαοί έχουν συνήθως κοντή μνήμη και οι Αραβικές χώρες είναι μακρυά. Εξάλλου ποιος θα θυμάται όλα αυτά όταν αρχίσουν να έρχονται τα καραβάνια της προσφυγιάς.

Η σοβαρότερη διεθνής εξέλιξη είναι προέλαση των τζιχαντιστών σε Συρία και Ιράκ. Κι’ όμως ενώ οι εξελίξεις είναι δραματικές, με χιλιάδες ανθρώπους να φεύγουν κυνηγημένοι, κράτη να διαλύονται και μαύρες τρύπες να εμφανίζονται στην γεωγραφία, η πρώτη στις ειδήσεις των “δυτικών” μέσων ενημέρωσης, είναι η έναρξη του Μουντιάλ ( μαζί με την Λόπεζ και τις φουστίτσες της).

Ό,τι πιο σκοτεινό ζωντανεύει σε τρομακτικές διαστάσεις, δίπλα στον Ευφράτη, εξοντώνοντας ανθρώπους, καταστρέφοντας πολιτισμούς και διαλύοντας κοινωνίες. Ξένοι μισθοφόροι ( μόνο σε 1.000 υπολογίζονται οι Σαουδάραβες) αφανίζουν άμαχους γηγενείς και αλλόθρησκους νοικοκυραίους. 

Η αμερικανική πολιτική, ο δόλιος ρόλος της Τουρκίας, η μεγαλοϊδεατική πολιτική των κρατών του Κόλπου, η Ε.Ε. (της Λαίδης Άστον) είναι βασικοί παράγοντες που συνέβαλαν σε αυτές τις εξελίξεις.

Ότι θα πληρώσουν όλοι το τίμημα για την υπόθαλψη αυτών των εξτρεμιστών (ευγενικός χαρακτηρισμός) είναι κάτι λογικά αναμενόμενο. Όμως, αυτοί οι ταλαίπωροι νοικοκυραίοι του Βόρειου Ιράκ και της Συρίας τι χρωστούσαν; 

Η Ελληνική Κυβέρνηση πρέπει να ασχοληθεί με το θέμα ανθρωπιστικά, αλλά και στις διεθνείς διαστάσεις του. Οι πετρελαιοπηγές που κατελήφθησαν έχουν καμία σχέση με τους νέους ενεργειακούς χάρτες;. Εμείς που παίζουμε; Ποια η εκτίμηση μας για την Τουρκία; Έχουμε σενάρια προστασίας από ή συμμετοχής στα δρώμενα.

( Ακούω κόσμο να φωνάζει στα μπαλκόνια. Άρχισε το Μουντιάλ. Μοναξιά).