Ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης μένει με την απορία ποιοι τα έφαγαν και καλεί τους πολίτες να του καταγγείλουν περιστατικά, έτσι ώστε να μπορέσει να επιβεβαιώσει τον ισχυρισμό του ότι « μαζί τα φάγαμε».

Δεν πρόκειται να πετύχει τίποτα. Και αυτό γιατί δεν τα φάγαμε μαζί, τα έφαγαν κατά πλειοψηφία οι κομματικοί φίλοι και ρουσφετολόγοι οπαδοί του κόμματος του.

Να μία συνεισφορά στην αναζήτηση του, από την προσωπική μου εμπειρία:

Πριν αρκετά χρόνια εμφανίστηκαν στο νοσοκομείο, όπως και στ΄ άλλα νοσοκομεία, εκπρόσωποι αντιπροσωπείας που εισήγαγε μία σκόνη – βιολογική κόλλα. Η χρησιμοποίηση της στο τραύμα, μετά το πέρας της επέμβασης, βοηθούσε σύμφωνα με τα λεγόμενα των ιατρικών επισκεπτών την αιμόσταση και για τη δική μας περίπτωση- στη χειρουργική του μαστού- την λεμφόρροια, δηλ. την εκροή λεμφικού υγρού από τη μασχάλη, κάτι που συχνά παρατείνει τη νοσηλεία και ταλαιπωρεί τις ασθενείς για πολλές ημέρες. Εκτός από την ισχνή, είναι αλήθεια, αρθρογραφία που επιδείκνυαν οι επισκέπτες, άφηναν την υπόσχεση ότι ο γιατρός που θα τη χρησιμοποιεί θα έχει κάποιο όφελος ( 50 – 100 ευρώ, ανάλογα – όπως εκτίμησα εκ των υστέρων- της θέσης και της διαπραγματευτικής του ικανότητας). Καθώς είναι αλήθεια πως η μείωση της λεμφόρροιας είναι κάτι που το επιθυμούμε, δοκίμασα και εγώ, όπως και άλλοι συνάδελφοι αυτή την σκόνη – κόλλα. Το ιδιαίτερο στοιχείο που έκανε την επιλογή δύσπεπτη για τον γιατρό ήταν το πολύ υψηλό κόστος της κόλλας. Για κάθε φιαλίδιο ( δηλ. για κάθε ασθενή) η κόλλα κόστιζε πάνω από 500 ευρώ, ποσό πολύ περισσότερο από το κόστος της επέμβασης και μερικές φορές της νοσηλείας της ασθενούς. Βέβαια, αυτό που κάπως μαλάκωνε την αντίδραση του γιατρού στο κόστος ήταν ότι αυτό είχε εγκριθεί από την αρμόδια επιτροπή του Υπουργείου ( Είχε «πάρει ΦΕΚ», όπως συνηθίζεται να λέγεται στην καθημερινή ιατρική πρακτική).

Μετά από την εφαρμογή της κόλλας σε λίγα περιστατικά (4-5), αισθανόμενος ιδιαίτερα πιεσμένος από την υψηλή τιμή του προϊόντος και βλέποντας ότι δεν υπήρξε κάποια βελτίωση στις χειρουργημένες σταμάτησα να τη χρησιμοποιώ, όπως έκαναν και οι άλλοι συνάδελφοι της κλινικής μας.

Λίγο καιρό μετά, σε μία εκπομπή στην τηλεόραση, αποκαλύφθηκε ότι αυτή η σκόνη κόστιζε σε άλλα κράτη γύρω στα 5 ευρώ! Σε ερώτημα του δημοσιογράφου σε παριστάμενο υπουργό της τότε κυβέρνησης ( Κίμων Κουλούρης), ο τελευταίος παραδέχτηκε ότι κάτι ήταν στραβό και συμφώνησε ότι είναι αισχροκέρδεια αυτό που έγινε.

Το πιο αυτονόητο σε αυτή την περίπτωση, που θα γινόταν σε οποιοδήποτε άλλο κράτος, θα ήταν οι πολιτικοί προϊστάμενοι του Υπουργείου να αναζητήσουν τα μέλη της επιτροπής και τους όποιους εμπλεκόμενους (και πολιτικούς) που ενέκριναν αυτή την απίστευτη τιμή και να ασκήσουν εναντίον τους διώξεις για απιστία εις βάρος του δημοσίου. Είναι στοιχειώδεις ενέργεια, όπως το να κοιτάξεις ένα ρολόι για να δεις τι ώρα είναι. Όμως, όχι. Δεν έγινε τίποτα, έμεινε μόνο ο σχολιασμός ότι ήταν αισχροκέρδεια.

Λοιπόν, κε Αντιπρόεδρε, ξέρετε γιατί δεν έγινε τίποτα; Γιατί τα μέλη των επιτροπών ήταν οι κομματικοί φίλοι σας ( που δίνουν τον αγώνα για την παράταξη, ώστε στη συνέχεια να βολευτούν σε τέτοιες θέσεις να κάνουν τη μπάζα τους), γιατί ο εισαγωγέας θα ήταν επίσης φίλος κομματικός και γιατί κάποια από τα ποσά, εκτός από ιδιωτικές τσέπες, θα γέμισαν και τα ταμεία του κόμματος (για να αγωνιστεί καλύτερα για τη δημοκρατία).

Οι ισχυρισμοί μου δεν θα ήταν αληθείς, αν είχαν γίνει οι έρευνες και είχαν καταλογιστεί οι ευθύνες. Αλλιώς είναι όπως τα περιγράφω.

Βέβαια και οι γιατροί έφαγαν. Πήραν και αυτοί ένα κομμάτι ( το κόκκαλο). Το μεγάλο φαγοπότι όμως το έκαναν αυτοί που δεν φοβόντουσαν την τιμωρία: όσοι δηλ. είχαν την κομματική προστασία. 

1. Γιατί δεν είναι αδικία ( αλλά και ρατσισμός) να κόβονται συνεχώς οι “υψηλές” συντάξεις; Δεν πλήρωσαν αυτοί που τις παίρνουν για πολλά χρόνια πολύ περισσότερα ;

2. Γιατί όσοι πλήρωναν 35 χρόνια δύο ασφαλιστικά ταμεία, θα πρέπει να χάσουν την μία σύνταξη τους; Αυτό δεν είναι απάτη (κλοπή);[ Που γίνεται με αδιαμφισβήτητο δόλο, γιατί δεν λένε ευθαρσώς “ κόβουμε τη μία’, αλλά λένε” βάζουμε πλαφόν", το οποίο βέβαια είναι τόσο υψηλό όσο είναι η μία εκ των δύο συντάξεων]

3. Υπάρχει άνθρωπος σ’ αυτή τη χώρα που δεν καταλαβαίνει πως αν είναι η σειρά του να συνταξιοδοτηθεί μέσα στα επόμενα 10 – 15 χρόνια δεν πρόκειται να λάβει παρά μία σύνταξη που από μόνη της δεν θα είναι αρκετή ούτε τον ίδιο να συντηρήσει; Πως είναι δυνατό να συνεχίσει να λειτουργεί υποτυπωδώς κάποιο ανταποδοτικό σύστημα συντάξεων, όταν να φεύγουν 10 στη σύνταξη και προσλαμβάνεται 1 για δουλειά;

4. Σε λίγο καιρό θα καθιερωθεί μία εθνική σύνταξη, ένα επίδομα, κοντά στα 300 ευρώ για όλους όσους είναι άνω των 65 ή 67 ετών. Τίποτε άλλο.

Οι σκληρότερες μέρες είναι μπροστά μας. Έχουμε παιδεία, νοημοσύνη και αρετές για σκληρή δουλειά και δημιουργική συλλογική δράση και αλληλεγγύη; Αν ναι, υπάρχει κάποια ελπίδα. Αν όχι: Καλή μας νύχτα. 

Οι γιατροί στην Αγγλία θα απεργήσουν τον επόμενο μήνα για μία ημέρα. Αυτό έχει να συμβεί σ΄αυτή τη χώρα 40 χρόνια! Τελευταία απεργία των γιατρών έγινε το 1975. Αιτία της απεργίας, που την ψήφισε η πλειοψηφία των μελών του ιατρικού συλλόγου Αγγλίας. είναι η αύξηση ορίου συνταξιοδότησης που σχεδιάζει η κυβέρνηση τους από τα 65 στα 68 έτη.

Δύο τινά: ή σε κάποιες χώρες κυβέρνηση και πολίτες είναι λογικοί και λύνουν τα θέματα τους με διάλογο ή οι Άγγλοι γιατροί είχαν λυμένα τα προβλήματα τους.

Προσωπικά πιστεύω ότι οι γιατροί δεν πρέπει να απεργούν: αυτοί που την πληρώνουν είναι οι ασθενείς, οι οποίοι δεν φταίνε σε τίποτα.

Αλλά στη χώρα μας δεν έχεις συνομιλητές, ούτε παιδεία διαλόγου και αλληλοκατανόησης. 

Πηγή: http://www.bbc.co.uk/news/health-18254499#

Όλοι διαβάσαμε για τη βλάσφημη Christine Lagarde. Ξεσηκώθηκαν κύματα οργής. Πρωτοστάτησε και ο Ε. Βενιζέλος (!!!).

Τι συνέβει;

Η Δ/ντρια του ΔΝΤ έδωσε μία συνέντευξη στην εφημερίδα “ The Gurdian”.

Τι είπε;

α) πριν ασχοληθούμε με αυτό να ξεκαθαρίσουμε ότι ηγείται οργανισμού που ασχολείται με όλο τον κόσμο και δεν είναι αποκλειστική εργαζόμενη για την Ελλάδα. (Υπάρχει επ’ αυτού αντίρρηση;)

β) η γυναίκα δήλωσε ότι περισσότερο την απασχολούν τα παιδιά στην Αφρική, που δεν έχουν δυνατότητες να σπουδάσουν και μοιράζονται 3 μία καρέκλα, παρά η ταλαιπωρία των παιδιών που πάνε σχολείο στην Ελλάδα. Γιατί έχει αυτή την άποψη; Γιατί θεωρεί ότι τα Ελληνόπουλα πληρώνουν την αμαρτία των γονιών τους, που τόσα χρόνια απέφευγαν να πληρώνουν φόρους. (Ερώτημα: Υπάρχει κάποιο ψέμα σ’ αυτό που λέει; Αν όλοι οι Έλληνες πλήρωναν τους φόρους τους, θα είχαμε φτάσει έως εδώ;)

γ) όλη η συνέντευξη έχει κεντρικό πυρήνα της: οι Έλληνες χρόνια τώρα δεν συμπεριφέρθηκαν στο κράτος τους καλά, τώρα μη ζητούν και τα ρέστα.

Βρίσκω, λοιπόν, σωστή την κυρία.

Μεγαλώσαμε σε μιά “δημοκρατία” που μας έμαθε πως ο καπάτσος, αυτός που έχει το μέσο, αυτός που κυνηγάει και κάνει την αρπαχτή, αυτός που δεν πληρώνει φόρους, δεν κόβει αποδείξεις, αυτός που περιμένει να πάρει αξία η γη του και να τα κονομήσει, αυτός που θέλει “όλα τα κιλά – όλα τα λεφτά”, αυτός που σε συνεργασία με το λαδωμένο υπάλληλο βγάζει μαιμού συντάξεις, επιδοτήσεις ή αναπηρικά επιδόματα, αυτός που περιμένει το λαχείο, αυτός που χρησιμοποιεί τη θέση του στο δημόσιο για να πάρει τη μίζα του, αυτός που έχει cayenne, αυτός που η κυρία του πουλά μούρη με λούσα, αυτός ο βρωμιάρης που κάνει τον επιχειρηματία και σε συνεργασία με τον πολιτικό επιδοτείται και δανείζεται αεριτζίδικα, ο golden boy που λαδώνει από εδώ και από εκεί για να πουλήσει στο υπερχρεωμένο κράτος σκάρτα προϊόντα σε 7πλάσιες τιμές, αυτοί και όλοι οι άλλοι  με παρόμοιες συμπεριφορές είναι μέρος μιας μεγάλης μάζας πληθυσμού που καταξιώθηκε στην εθνική συνείδηση ως “πρότυπα επιτυχημένων πολιτών”. Με αυτή τη διαπαιδαγώγηση προχωρήσαμε τις τελευταίες δεκαετίες.

Αυτός που δουλεύει, που ξέρει καλά τη δουλειά που κάνει, που επενδύει το κέρδος του για να βελτιώσει τη δουλειά του, αυτός που ζεί νοικοκυρεμένα, δεν κλέβει τον Φ.Π.Α., αυτός που πληρώνει την εφορία του κ.ο.κ. Ε, λοιπόν, αυτός ο τύπος πολίτη ήταν ο βλαξ για τον νεοέλληνα. Αν, όμως, όλοι αυτοί ήταν η δυναμική πλειοψηφία, δεν θα φτάναμε ως εδώ. Γιατί αν και, όπως πιστεύω, είναι αριθμητικά πλειοψηφία, είναι τόσο μοιρολατρικά παραδομένη στην μοίρα της ως θύμα, που η αντίδραση της είναι τόσο εκμηδενισμένη, ώστε να μην την υπολογίζει κανείς.

Τέλος, αν η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν είχαν τόσο ευτελισμένη αντίληψη για την αξιοπρέπεια τους, δεν θα καταφεύγανε στον κάθε πολιτευτή για του δώσουν τη βούληση τους ( την ψήφο τους ) έναντι ευτελών συνήθως ανταλλαγμάτων. Γιατί ακόμα και οι διορισμοί σε μιά ετοιμόρροπη κοινωνία είναι ευτελές αντίτιμο.

Γι΄αυτά και άλλα πολλά : αφήστε ήσυχη την κυρία Langard. Μας τσαντίζει, αλλά δεν φταίνε τα λόγια της, φταίνε αυτά που περιγραφεί και εμείς κάναμε.

ΥΓ.

1.Ο Βενιζέλος αντέδρασε γιατί αυτός τρώει κατά βάση το φτύσιμο. Οι ηγέτες έχουν την κύρια ευθύνη, ακόμα και αν ο λαός δεν είναι ώριμος.

2. Να ξεκαθαρίσω τις πολιτικές θέσεις μου: Είμαι κατά του μνημονίου. Θέλω άμεση καταγγελία του. Αλλά ταυτόχρονα θέλω να μπορούμε να καταθέσουμε εμείς ένα δικό μας “μνημόνιο”, που και τη χώρα να βοηθήσει και τους δανειστές – γιατί χρωστάμε πως να το κάνουμε- να ηρεμήσει. Θέλω εθνική ανεξαρτησία, όχι περισσότερη, αλλά ούτε λιγότερη από π.χ. τη Δανία ή την Ολλανδία.

Επιλέγω την αξιοπρεπή και όχι την αναξιοπρεπή φτώχεια. Με ευρώ, δραχμή ή φιορίνι, σημασία έχει αν είμαστε σε θέση να νοικοκυρευτούμε, να ζήσουμε σε ισοπολιτεία και να δημιουργήσουμε πλούτο για όλους και για τα παιδιά μας.

Όλοι όσοι περιμένουν με αγωνία τα αποτελέσματα των εκλογών πρέπει να συνεκτιμήσουν ότι το εκλογικό σώμα χωρίζεται σε τρία στρατόπεδα: 

Στο πρώτο ανήκουν αυτοί που περιμένουν να καταψηφιστούν τα δύο μεγάλα κόμματα. Αυτοί που ήταν διαφορετικοί και αυτοί που αγανάκτησαν από την ακολουθούμενη πολιτική. Και αν αυτό δεν συμβεί, τότε δηλώνουν ( στο περίπου) ότι καλά μας κάνουν και να μας κάνουν και χειρότερα. Ενώ κάποιοι δηλώνουν ότι δεν πρόκειται να ξανασχοληθούν με τα κοινά.

Στο δεύτερο ανήκουν εκείνοι που έχουν στηρίξει τη ζωή τους στα δύο μεγάλα κόμματα ( γιατί διορίστηκαν, πήραν προαγωγές, τακτοποίησαν αυθαιρεσία, λαδώθηκαν, πήραν σύνταξη που δεν την δικαιούνταν. Οι ίδιοι ή κάποιος από την οικογένεια τους). Αυτοί δεν πολυμιλούν, αλλά είναι οι πιο αποφασισμένοι ψηφοφόροι. 

Στο τρίτο στρατόπεδο ανήκουν οι φοβισμένοι. Αυτοί που παρόλο που υποφέρουν έχουν την τάση να χαμηλοβλέπουν, οι άνθρωποι που δεν θέλουν μπλέξιματα. “Ησυχία να υπάρχει και θα τα φέρουμε βόλτα”.

Ποιοι αποτελούν την πλειοψηφία; Θα φανεί σύντομα.

Διακινδυνεύω μία πρόβλεψη: θα υπάρχει μεγάλη διαφορά μεταξύ επαρχίας και μεγάλων αστικών κέντρων. Ο λόγος: το δεύτερο και το τρίτο στρατόπεδο είναι μεγαλύτερα στην ύπαιθρο.

Σ’ αυτές τις εκλογές διεκδικούν την ψήφο μας τόσα πολλά κόμματα, που δεν υπάρχει δικαιολογία να μην πάμε να ψηφίσουμε.

Κάποιοι ισχυρίζονται ότι είναι τόσο πολύ αγανακτισμένοι που θα ψηφίσουν ΛΕΥΚΟ ή ΑΚΥΡΟ. Αυτό , όμως, δεν είναι ορθή πρακτική. Αυτός που σήμερα επιλέξει κάτι τέτοιο είναι απλά σαν να παίρνει μία γόμα και να σβήνει από το πρόσωπο του την ιδιότητα του πολίτη.

Η ΑΠΟΧΗ, από την άλλη, δεν αφορά κανέναν, γιατί αυτός που δεν πάει να ψηφίσει είναι απλά ανύπαρκτος ( Και το κενό, η ανυπαρξία, δεν επηρεάζει κανέναν). Το δε ιδανικό για αυτούς που επιλέγουν κάτι τέτοιο, θα ήταν να μην πάει κανείς να ψηφίσει. Αλλά τότε θα αποφάσιζαν ελάχιστοι. Και αυτοί δικαιωματικά θα ήταν οι άρχοντες και όλοι οι άλλοι που θα απείχαν από την απόφαση για το ποιος θα κυβερνήσει, θα ήταν απλά οι αυτόβουλοι υπήκοοι – υποτελείς τους.

Επομένως , πρέπει να επιλέξουμε ποίο κόμμα θα ψηφίσουμε και ποιους από τους υποψηφίους κρίνουμε ότι είναι ικανοί να μας προσφέρουν το καλύτερο απ’ αυτά που επιθυμούμε.

Λίγες ημέρες πριν από τις εκλογές θα ήθελα να γράψω κάποιες παρατηρήσεις:

1. Ένα κράτος που βρίσκεται κάτω από την κυριαρχία κομματικών μηχανισμών, όπως το δικό μας, υποφέρει και δεν αποδίδει προ- και άμεσα μετεκλογικά. Η οικονομική και κοινωνική κρίση θα ενταθεί εξαιτίας των εκλογών.

2.  Λογικά, ένας οιοσδήποτε ( φυσικό πρόσωπο ή ομάδα ατόμων) εξαπατούσε τους πολίτες ( με ψεύτικές υποσχέσεις), ένας που άλλα έλεγε ότι θα κάνει και άλλα έκανε, δεν μπορεί και δεν πρέπει να συνεχίζει ατιμώρητα να κοροϊδεύει, τάζοντας  πάλι. Στην καθημερινή ζωή μας αυτό είναι ποινικό αδίκημα. Στην πολιτική επίσης, μόνο που δικαστής είναι ο πολίτης. Και η ποινή είναι ο εξοστρακισμός του απατεώνα.

3. Απαραίτητη προϋπόθεση για ένα νέο ξεκίνημα για ανόρθωση της χώρας, για μιά νέα δυναμική πορεία προς το μέλλον, είναι να τιμωρηθούν παραδειγματικά οι υπεύθυνοι για την καταβαράθρωση και την οπισθοχώρηση. Είναι στοιχειώδες δείγμα εθνικής αξιοπρέπειας. Και ισχύει σε όλες τις χώρες και όλες τις ιστορικές περιόδους. Στη δημοκρατία η καταψήφιση είναι η τιμωρία.

4. Όποιος συνεχίζει να υπόσχεται στον ελληνικό λαό ότι θα δει καλύτερες μέρες σύντομα είναι ΨΕΥΤΗΣ και ΑΓΥΡΤΗΣ. Το μόνο υπαρκτό δίλημμα για τα επόμενα χρόνια είναι: φτώχεια με αξιοπρέπεια και προοπτική βελτίωσης ή φτώχεια αναξιοπρεπής με στασιμότητα και αβέβαιο μέλλον. 

5. Όποιος πιστεύει στον αρχηγό, όποιος στηρίζει την επιλογή στη φυσιογνωμική ή διαισθητική αντίληψη που έχει για τον έναν, είναι συνυπεύθυνος της κατάντιας μας. Ας αφήσουμε το σταριλίκι για τα περιοδικά “Ο.Κ.”, “Chiao” και για τις μεσημεριανές εκπομπές.Το ανθρωποκεντρικό σύστημα ( Ο Ανδρέας, ο Κώστας, ο Γιώργος κ.λ.π.) είναι το πιο διεφθαρμένο. Αυτούς που κρίνουμε είναι αυτούς που θα μας κυβερνήσουν, δηλ. τα στελέχη: αν είναι τα ίδια πρόσωπα, και να έχει αλλάξει ο αρχηγός ( τρομάρα του) πάλι οι ίδιες μετριότητες που μας έφεραν σ’ αυτό το χάλι θα αναλάβουν να μας αποτελειώσουν. 

6. Ταυτοποιήσεις του παρελθόντος, συνθήματα και χαρακτηρισμοί είναι πλέον για τους μυημένους των κομματικών στρατών και τους αγαθούς. Έννοιες όπως “δημοκρατικός”, “προοδευτικός”,“αριστερός”, “φιλελεύθερος” “πατριώτης” δεν λένε τίποτα και έχουν μαγαριστεί πολύ. 

7. Πρώτο κριτήριο να πάρουμε σοβαρά ένα κόμμα που κατεβαίνει στις εκλογές είναι αν έχει κάποιο πρόγραμμα στο οποίο να δεσμευτεί και το οποίο να είναι εφικτό και αποδεκτό για τον καθένα μας. Όχι ταμπέλες. Όχι στις πολιτικές ομιλίες καλολογικού περιεχομένου, που μπορείς να τις εκφωνήσεις σε οποιαδήποτε ευκαιρία. Γιατί τα τελευταία χρόνια οι ομιλίες των πολιτικών μας γεμάτες κοσμητικά επίθετα, γλαφυρές ουδέτερες περιγραφές και καλολογικά στοιχεία, ταιριάζουν για όλες τις περιστάσεις, για γάμους και κηδείες, αλλά προπάντων για την αερολογούσα νεοελληνική μεταπολίτευση των πολιτικά και νοητικά υστερούντων.

Θα μου πείτε: εδώ καράβια χάνονται, με αυτό βρήκες να ασχοληθείς;

Θα σας απαντήσω καταφατικά και εξηγούμαι:

Μία γυναίκα συνδέεται με έναν άνδρα που έχει δύναμη ( άσχετα τι είδους). Η σχέση τους προχωρά και οδηγεί στο γάμο.

Η γυναίκα μπορεί να έχει χίλια κουσούρια. Να ζεί το δικό της μύθο, να παρηγορεί το δικό της εγωϊσμό. Όλα κατανοητά, λιγότερο ή περισσότερο κοινά με άλλους ανθρώπους. Η συμπεριφορά της αφορά πρωτίστως την σχέση της με τον άντρα, την εκτίμηση της για το τι αυτός αντιπροσωπεύει ( και γιατί τον αγαπά). Είναι μία ιδιωτική υπόθεση.

Ο άντρας, όμως, είναι δημόσιο πρόσωπο με δύναμη και εξουσία που του έχει παραχωρηθεί καλή τη πίστη από τον λαό. Αυτός παραβιάζει ηθικούς και ποινικούς κανόνες σε προκλητικό βαθμό. Ο άντρας από τη θέση του δεν υπηρετεί το κοινό καλό, αλλά προκαλεί δυστυχία σε πολλούς συνανθρώπους του και στη χώρα του.

Ας υποθέσουμε ότι η γυναίκα ήθελε λούσα, ήθελε πλούτο, ήθελε του πουλιού το γάλα. Ο άνδρας, όμως, ήταν αυτός που είχε τη δυνατότητα και την “εκμεταλεύτηκε" παραβιάζοντας νόμους και τις γραφές. Ο άνδρας ήταν ο σχεδιαστής, εκτελεστής και συντονιστής των παρανομιών για να ικανοποιήσει τη δική του ανάγκη να είναι με τη γυναίκα του. 

Αυτός και μόνο αυτός είναι υπόλογος απέναντι στο νόμο και στον λαό.

Η κυρία μπορεί να μας είναι αδιάφορη, αντιπαθής ή συμπαθής. Αν δεν έχει συμμετάσχει σε παρανομίες, ουδείς ψόγος. Ο σύζυγος της δεν ήταν ανήλικος, ούτε αυτή κηδεμόνας του.

Επομένως, αφήστε ήσυχη τη γυναίκα.

Υ.Σ. 1. εκτός όλων των άλλων σ’ αυτό τον κύκλο των ανθρώπων, όπου η εξουσία λειτουργούσε ως αφροδισιακό, οι περισσότεροι αποδεικνύονται τελικά και "σαβουρο…..” .

Υ.Σ. 2. Είναι ενδεικτικό της νοοτροπίας αυτών των ανθρώπων, που παρασιτούσαν σε βάρος του δημόσιου χρήματος, ότι ήταν συστηματικοί “γυναικάδες”. Δεν ήταν μόνο ο πρόεδρος, ούτε ο αντιπρόεδρος, ούτε οι υπουργοί και βουλευτές. Ήταν και στελέχη του κόμματος και συνδικαλιστές. Σκεφθείτε και θυμηθείτε το δικό σας χώρο. Σίγουρα θα βρείτε εκεί μικρούς Ανδρέηδες και Άκηδες. Είναι ένα θέμα που χρήζει κάποιας κοινωνικο-ψυχολογικής ανάλυσης ( έτσι για να περνά η ώρα και όχι για την αξία των υποκειμένων που θα μελετηθούν)

Τους (μας) πήρανε χαμπάρι.

Είναι οι ξένοι η μόνη μας ελπίδα; ( ως Ευρώπη, ως ΔΝΤ, ως τρόικα, ως “τεχνική βοήθεια”;)

Οι Έλληνες ή οι φιλέλληνες θα βοηθήσουν αυτό τον τόπο;

Λέτε μετά από πολλά χρόνια να βαφτίζουμε δρόμους μας και να στήνουμε ανδριάντες για τον Τόμσεν, τον φον ταδε και την λαίδη δείνα;

Σκέψεις – απαντήσεις => διαβάστε το ρεπορτάζ:

http://www.tovima.gr/finance/article/?aid=452854&h1=true

Χωρίς σχόλια, αφού οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους:

http://www.naftemporiki.gr/news/cstory.asp?id=2147620

Και το χειρότερο: κανείς δεν ξέρει πως μπορεί να λυθεί αυτό το πρόβλημα.

Άβουλοι, χωρίς φαντασία, εξυπνάδα και θέληση για προκοπή, παρακολουθούν οι ηγεσίες ( όχι μόνο πολιτικές) τον κατήφορο!